We zijn nu 15 jaar Black Mirror verder en de serie is meer geworden dan een sciencefictiondystopie: ze staat nu synoniem voor alles wat er misgaat in de wereld. Het typische “dit lijkt Black Mirror wel” dat we allemaal weleens hebben gebruikt. Feit is dat de serie zelf dat tot het uiterste heeft uitgebuit: naast haar 33 afleveringen (34 als je de verdwenen Bandersnatch meetelt), is de franchise uitgebreid met bordspellen, mobiele videogames, strips, virtual reality-ervaringen, attracties in pretparken en zelfs spin-offs in musea.
Een spiegel die moeilijk te vinden is
Het vreemde is dat Black Mirror zich niet tot de literaire wereld heeft uitgebreid, maar feit is dat ze in 2018 bijna een eigen romanreeks had gekregen, toen auteurs als Cory Doctorow, Catherine Webb of Charlie Brooker zelf, de bedenker van de serie, verschillende verhalen zouden publiceren in de geest van de serie zelf. Toch weet niemand goed waarom, maar de uitgave werd uiteindelijk geannuleerd. Aan geld zal het niet gelegen hebben, want dit literaire Black Mirror had waarschijnlijk een echte bak geld opgeleverd.
Maar ook al kun je ze lezen, je zult niet het hele Black Mirror-universum tot je beschikking hebben, want er zijn 7 afleveringen die je waarschijnlijk nooit te zien krijgt als je ze niet kent, omdat ze exclusief voor Polen waren. Om preciezer te zijn: ze werden gemaakt door 7 YouTubers in samenwerking met Netflix, zonder dat dat betekent dat ze als een grap bedoeld zijn. De eerste 4 afleveringen, die in 2018 uitkwamen en die je op YouTube kunt bekijken met Engelse ondertitels, snijden interessante en unieke thema’s aan. 1% gaat bijvoorbeeld over een toekomst waarin je kunt (en moet) weten wat voor leven een kind zal hebben nog voor het geboren wordt en waarin een koppel ontdekt dat hun toekomstige baby een moordenaar zal zijn. Als Charlie Brooker dat voor het volgende seizoen zou uitwerken, zouden we het meer dan terecht vinden.
Maar er is meer. In 69.90 ontdekt een gamer dat hij het leven in de videogame verkiest boven zijn echte leven; in La ruptura volgen we een YouTuber die op het hele internet wordt achtervolgd nadat hij het publiekelijk heeft uitgemaakt met zijn vriendin (met een einde dat helaas nauw verbonden is met onze dagelijkse realiteit); en ten slotte duiken we in La mayor felicidad in de wereld van een app die je laat weten wat je moet doen om je partner gelukkig te maken. Alle shorts zijn opgenomen met een geweldig team erachter en passen perfect in het Black Mirror-universum: als jullie denken dat ze slecht zijn omdat ze door YouTubers gemaakt zijn, nodig ik jullie uit ze op te zoeken, want ze zijn buitengewoon verrassend (vooral 1% en La ruptura).
De campagne was een absoluut succes, en in 2019 ging Netflix opnieuw in de aanval, maar dit keer ruilde het Polen in voor Latijns-Amerika, met de lancering van Historias de nuestro futuro, drie korte films die iets verder afstonden van de Black Mirror-esthetiek maar wel deel bleven uitmaken van de franchise. Het project is veel interessanter: met alleen de soundtrack (zonder dialogen) vertellen ze ijzersterke sciencefictionverhalen. A cure for loneliness laat bijvoorbeeld zien in 9 minuten het leven van een man die volledig alleen is en besluit een dubbelganger te bestellen zodat die hem in het dagelijks leven gezelschap houdt. De montage is trouwens geweldig en zeer geslaagd.
Naast die film gingen ook Getting to know you in première, waarin een nieuw stel besluit NGAGE binnen te gaan om in een virtuele wereld te leven, en eentje over een wonderpil, die makkelijk de minst geslaagde van de zeven is. Netflix bracht deze video’s niet eens uit op zijn platforms en ze werden in feite geüpload op de kanalen van de contentmakers die ze hadden gemaakt, een gebaar dat verrassend blijft bij een streamingdienst die wil controleren hoe, wanneer en waar erover gesproken wordt. Misschien hebben ze een tijdlang toegegeven dat Black Mirror iets méér was. Was Netflix nu maar zo dapper om weer dit soort gekke (en dure) marketingcampagnes te doen, want het eindresultaat maakt alles de moeite waard.
