In de Spider-man-comicsheeft Peter Parker altijd verschillende liefdesinteresses gehad. Dan weer Gwen, dan weer Felicia, dan weer MJ, dan weer Silk. Uiteraard is het op dat vlak niet altijd goed gegaan (inclusief vergeten bruiloften, verdwenen dochters en dode vriendinnen), maar deze dans is essentieel om het verhaal van de superheld te begrijpen. Daarom was het zo opwindend en belangrijk wat ze in The Amazing Spider-man 2 probeerden te doen… met een dieptriest eindresultaat.
Shailene Woodley, nu bekend van de Divergent-saga, Motor City, Pretty Little Liars of The Secret Life of the American Teenager, stond op het punt haar grote doorbraak te maken door Mary Jane Watson te spelen. Ja, precies die Mary Jane Watson die je bedoelt, Peters eeuwige geliefde, in het tweede deel van The Amazing Spider-man. Ze draaide haar scènes, wachtte op de eindmontage en… Nou ja, als je de film hebt gezien weet je dat dat nooit het daglicht zag.
“Het was mijn droom, want Spider-man is mijn favoriete superheld. Mary Jane was mijn favoriete personage toen ik jong was, en toen ik de rol kreeg, vond ik het heel opwindend. Andrew Garfield en ik namen samen drie scènes op. En daarna, een jaar later, zeiden ze tegen me: ‘Nou, je zit niet meer in de film. We hebben een heleboel nieuwe personages geïntroduceerd en we wachten eerst af wat er tussen Gwen Stacy en Peter gebeurt’”. Met andere woorden: we gaan Gwen vermoorden en daarna zien we wel wat we met jou doen.
Inderdaad, het script was ontzettend lang en een beetje suffig, maar dat is nog geen reden om zo’n belangrijk personage als dit opzij te schuiven… vooral wanneer ze The Amazing Spider-man 3 nooit hebben gemaakt en we Woodley nooit als MJ te zien kregen. Misschien ooit? Het multiversum is tenslotte heel, heel groot…
Herinner je je Días de Trueno nog? Niemand zou het je kwalijk nemen als het antwoord is: “Eerlijk gezegd niet”. Het is 34 jaar geleden dat Tom Cruise in een racewagen stapte samen met Nicole Kidman, Cary Elwes, Robert Duvall en Randy Quaid. Eigenlijk is het een soort verkapte remake van Top Gun die goed scoorde in de bioscoop (zonder nou vuurwerk te zijn), maar gezien het succes van Top Gun: Maverick… Waarom niet nog eens proberen?
Hoewel er werd gefluisterd dat dit nieuwe deel van Días de Trueno een crossover met F1 zou worden en Brad Pitt erin zou zitten, is het enige wat we voorlopig zeker weten dat Anne Hathaway erbij is. Dit is haar grote bioscoopjaar, en het is dan ook niet gek dat ze haar zo’n ongelooflijk groot project aanbieden, dat zelfs al een releasedatum heeft: 2 juni 2028.
Toch is niet iedereen blij met dit vervolg: Randy Quaid, die ze op zijn 75e blijkbaar niet gaan bellen voor een cameo, is erg ontstemd. De reden? Dat Anne Hathaway “woke” is. In 2026, en we zijn nog steeds met die onzin bezig. Ik waarschuw jullie: zijn tweets staan vol onzin als “We hebben Nicole Kidman terug nodig. Wees geen schijterd, Tom. Je hebt het originele meisje nodig. Het is niet persoonlijk, het is cinema. Anne is sexy, want voor het geval het je niet was opgevallen, is ze zwanger”. En je weet hoe dat gaat, zwangere vrouwen kunnen niet sexy zijn. Sommige mensen verouderen echt slecht.
Days of Thunder. Zomer 2028. pic.twitter.com/rD3QLXfUyi
— Tom Cruise (@TomCruise) 29 augustus 2026
Natuurlijk gaat het daar niet om, niet om zwangerschappen en ook niet om zich zorgen maken over het vervolg, maar om weer zijn stokpaardje te berijden, als acteur die zo diep in de MAGA-wereld zit: “Anne Hathaway is links, woke en een vreselijke keuze voor het MAGA-publiek van Días de Trueno. Vreemd, het lijkt alsof ze willen dat hij flopt”. Herinneren jullie je nog de flop die De Odyssee zou worden omdat die “woke” was en al die onzin? Nou, hetzelfde, maar dan op vier wielen.
Afgelopen week werd in Keulen de Gamescom gehouden, een van de grote beurzen in de wereld van videogames. Daar waren duizenden ontwikkelaars aanwezig die hun games kwamen presenteren, onder wie Playground Games, de ontwikkelaars van de nieuwe Fable. En bij Polygon hebben ze hen kunnen spreken en enkele nieuwe details over de game ontdekt. Zoals bijvoorbeeld hoe lang de game gaat duren. Ongeveer 15 tot 20 uur.
Een korte game, maar met inhoud
Dat is wat adjunct-directeur Will Kennedy hun heeft verteld “we hebben ongeveer 15-20 uur gameplay voor het hoofdverhaal, naast nog eens 15-20 uur aan openwereldverkenning en zijmissies”. Daarbij legde hij uit dat, hoewel dat misschien weinig lijkt, je die hoeveelheid tijd gemakkelijk kunt verdubbelen zodra je je verdiept in de game en alles wat die te bieden heeft. En hij voegde er ook aan toe dat “de levenssystemen onbeperkt zijn, dus je kunt letterlijk voor altijd spelen als dat is wat je wilt”.
Dus hoewel de game misschien niet zo mastodontisch is als andere RPG’s, gaat hij ons zonder twijfel meer dan genoeg content bieden. En we zullen ook geen eeuwigheid hoeven te wachten om dat zelf te ontdekken. Fable verschijnt op PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc op 27 februari 2027.
Sony heeft een State of Play aangekondigd voor komende donderdag de 3e. Aangekondigd voor 15:00 uur, Spaanse tijd, hebben ze aangekondigd dat ze zowel aankondigingen van PlayStation Studios zelf van PlayStation Studios als die van third-party-studio’s zullen onthullen. Bovendien zal die afsluiten met een uitgebreide blik op Final Fantasy VII Revelation, al hebben ze niet aangegeven wat voor content dat zal zijn.
Daarnaast zal er, in het verlengde van deze State of Play, onmiddellijk daarna nog een volgen, maar van een andere soort: een State of Play Japan. Met Yuki Kaji als presentator, zal deze State of Play zich uitsluitend richten op titels die zijn ontwikkeld door Japanse en Aziatische studio’s, en daarbij zowel nieuwe aankondigingen als nieuwe gameplay van al bekende games tonen. Zo krijgt deze regio een bijzondere plek.
Dit alles zal te zien zijn op zowel het YouTube-account als het Twitch-account van het bedrijf. Daarmee de geruchten worden bevestigd over een State of Play in september, nu officieel is bevestigd.
Als Rockstar één ding geheim heeft gehouden, dan is het wel de grootte van de map van GTA 6. Er is veel gespeculeerd over hoe groot die zou zijn, vooral als je bedenkt dat de grootte van de maps in hun games niet altijd is toegenomen: die van Red Dead Redemption 2 is niet groter dan die van GTA 5. En verrassend genoeg lijkt deze nieuwe game ons te gaan verrassen met de enorme omvang van de map.
Een gigantische map
Rob Nelson, ontwikkelingshoofd bij Rockstar, sprak met de youtuber TGG waarin hij heeft onthuld hoe groot de wereld van Vice City en Leonida in GTA 6 echt is. Volgens TCG, “is de map twee keer zo groot als de map van GTA 5, drie keer zo groot als de map van Red Dead 2. Vice City zelf is twee keer zo groot als Los Santos, en Vice City en de omliggende wijken zijn 11 keer zo groot als Los Santos en zijn omgeving”.
Daar schrik je van, want zelfs daarmee zou je nog niet eens de hele map verkennen. Niet voor niets zijn er voorlopig zes locaties onthuld: Vice City zelf, Port Gellhorn, de eilandengroep van Leonida Keys, de moerassen van Grassrivers, het Nationaal Park Mount Kalaga en Ambrosía.
Hoe dit alles in de map zal passen, moet nog blijken, maar als die twee keer zo groot is als de map van GTA 5 lijkt het er niet op dat ze problemen hebben gehad om alles erin te laten passen. Dus het lijkt erop dat we een game gaan krijgen die niet alleen vol content zit, maar ook nog eens enorm is. Precies waar alle fans op wachten.
Eerst was het de anime, daarna de videogames en nu, zonder enige twijfel, is de wereld geobsedeerd geraakt door nog een ander product gebaseerd op Pokémon: het ruilkaartspel! Verschillende ervan worden verkocht voor honderdduizenden dollars, er zijn mensen die ontzettend veel geld uitgeven aan het openen van vintage boosters en, sterker nog, de markt eromheen doet totaal denken aan die van de NFT’s: ontzettend veel geld voor een tekening. Maar goed, met zoveel interesse, hoe zou de rest van de franchise dan achterblijven?
Verzamel ze allemaal (als je onbeperkt geld hebt)!
Sinds Ash Ketchum de Pokémon-liga won, liggen de films in de reeks stil. De anime gaat door, maar de hoofdpersonages zijn bij lange na niet zo populair als Ash. Daarom moeten fans niet op Liko en Roy rekenen in de film die na zes jaar afwezigheid in de Japanse bioscopen zal uitkomen: Pokémon Wild Card. Zoals je je kunt voorstellen, zal de film gaan over een kaartspeler die wordt vergezeld door zijn Mimikyu (mijn favoriete pokémon trouwens).
Het enige wat we ervan weten, is dat hij in 2027 in première gaat, en we hebben een kleine teaser om alvast de nieuwsgierigheid te prikkelen. Omdat het een spin-off is, kan die volledig zijn eigen ding doen en, wie weet, ons, ook al is het overduidelijk reclame, misschien een volwassen verhaal voorschotelen dat interessant genoeg is. We weten dat CloverWorks de studio achter de film is, die films van Spy x Family en Fate/Grand Order heeft gemaakt, en die ook de nieuwe serie van Evangelion in handen heeft. Hé, je weet het nooit: misschien staan we wel voor de wedergeboorte van de Pokémon-anime!
Het is de recentste in een hele reeks aankondigingen voor Pokémon, waaronder een parodie op Don Quichot gemaakt door Aardman Studios voor Disney+, de nieuwe games die volgend jaar voor Switch 2 verschijnen of het nieuwe seizoen van De Pokémon-conciërge. Eén ding is duidelijk: naarmate het publiek groeit, wil de reeks niet achterblijven. Krijgen we ooit videogames en series die echt voor volwassenen zijn? Een mens kan alleen maar dromen.
Al een tijd zijn zelfs wij, de meest verstokte fans van The Simpsons, het beu. We hebben dezelfde afleveringen duizend keer gezien en blijven nieuwe gags vinden, maar de serie is, in haar recente seizoenen, vastgelopen in een zee van middelmatigheid waar alleen een paar afleveringen als Gepixeld en bevreesd of Een serieuze Flanders aan ontsnappen (als je die niet hebt gezien, heb je huiswerk). De serie heeft ontdekt dat ze beter is wanneer ze naar zichzelf verwijst of wanneer ze in het verleden graaft om de enige kijkers die nog over zijn te verrassen: die van het eerste uur. En in die lijn heeft de laatste exclusieve special voor Disney+ een kleine verhaallijn opgezet dat alle fans die hun avonturen al decennialang volgen zal verrukken.
Midden in seizoen 2 van The Simpsons, begin 1991, vertelden Homer en Marge het verhaal van hoe ze elkaar op de middelbare school leerden kennen in 1974. De aflevering heette Zoals we waren, was een groot succes en legde de basis voor het liefdesverhaal van de ouders van het gezin, iets wat veel mensen niet begrepen. Er zijn 35 jaar verstreken sinds de uitzending, en The Simpsons staat niet alleen nog overeind, maar is ook teruggekeerd naar zijn klassieke animatiestijl om een alternatief universum te schetsen waarin Marge niet bestond, Homer nooit trouwde en tegen wil en dank miljonair werd.
De aflevering in kwestie heet Yellow Mirror, en gebruikt Black Mirror als excuus om twee “vreemde” verhalen over het gezin te vertellen, in de stijl van de Halloween-specials. Het tweede is een opstand van tablets tegen het stadje, aangevoerd door een Maggie Simpson die duidelijk niet heeft begrepen dat kinderen niet achter een scherm horen te zitten en die, eerlijk gezegd, onder veel problemen van de moderne serie lijdt. Maar het eerste, ach het eerste, is een absoluut genot. Daarin zien we een alternatief universum waarin Homer, het beu om nog eens te luisteren naar het verhaal van hoe ze elkaar leerden kennen, vlak in een lamp zit te staren tot hij, midden in de flashback, ontdekt dat hij tegen de muur was geknald (een grap die inderdaad in de oorspronkelijke aflevering zit)… en toen hij wakker werd, had hij zijn hele leven verzonnen.
Alle verhaallijnen van The Simpsons, inclusief die waarin Bart een olifant heeft, hadden zich in zijn verbeelding afgespeeld, en, als een ontspoorde Matt Groening, creëert hij een serie met dat gezin waarmee hij, in zijn hoofd, jarenlang samenleefde: de Sadsons. Het is tegelijk een viering van de nalatenschap van The Simpsons, een droevig verhaal, een reflectie op roem en een aflevering vol gags zoals we die al lang niet meer hadden gezien. Uiteindelijk wordt Homer een soort absolute, gekke, krankzinnige schepper, tot alles bereid om terug te keren naar zijn gewone leven, dat leven dat hij alleen maar droomde. Of misschien toch niet?
Het is niet de eerste keer dat de serie met zichzelf speelt (daar is de beroemde “laatste aflevering”, of die keer dat Anonymous het signaal “hackte”), maar het is wel waar dat het, in de zee van middelmatigheid waaraan ze ons seizoen na seizoen heeft gewend, prettig is om te zien dat The Simpsons tot meer in staat is dan repetitieve afleveringen met middelmatige grappen. Ooit waren ze de koningen, en deze aflevering bewijst dat het nog altijd zo zou kunnen zijn. Ze hoeven alleen maar een klein beetje moeite te doen en zich te herinneren dat het hart van de serie nooit de slapstickgrappen waren, maar een familie die, ondanks alles, van elkaar houdt. Je hoeft je hoofd niet te stoten en het verleden te herschrijven om dat te weten, maar hopelijk helpt dit hun om er nog eens goed naar te kijken.
Apple staat op het punt een nieuwe productcategorie in te luiden met de iPhone Ultra, de eerste vouwbare iPhone ooit. Met het lanceringsevenement al aangekondigd voor 9 september en met de officiële naam nog altijd niet bevestigd, denken we al veel te weten over dit nieuwe toestel. En nu, iets meer dan een week voor de lancering, gaan de geruchten dat ze in Cupertino intern een Apple Pencil voor de iPhone Ultra testen. Een idee dat bijna ondenkbaar was voor de iPhone die Steve Jobs in 2007 presenteerde.
Een Apple Pencil bedoeld voor de iPhone Ultra
Volgens Mark Gurman in Bloomberg heeft Apple een Apple Pencil ontwikkeld die korter is dan de versies voor de iPad. Dankzij zijn formaat zou die niet uit het gesloten toestel steken en, zoals de andere pennen van het bedrijf al doen, magnetisch aan de zijkant vastklikken om hem op te bergen en mee te nemen, en om te koppelen en op te laden.
De geruchten schatten het binnenscherm van de iPhone Ultra ongeveer even groot als dat van een iPad mini en daarom zouden we iPad-apps moeten zien wanneer we het toestel opengeklapt gebruiken; hier zou de Apple Pencil van pas komen, al valt er nogal wat te nuanceren.
Steve Jobs had een heel duidelijke mening over stylussen
Tijdens de presentatie van de eerste iPhone verwees Jobs naar de uiterst geringe kwaliteit van de stylussen uit die tijd en koos hij ervoor onze vingers te gebruiken om het nieuwe toestel te bedienen. Nu, bijna twee decennia later, overweegt Apple die combinatie voor een toestel dat dezelfde naam draagt, maar heel anders is dan de oorspronkelijke iPhone.
Voorlopig wijst alles erop dat deze Apple Pencil een intern experiment blijft. Het vouwbare formaat van de iPhone Ultra verandert wezenlijk wat er met de pen gebeurt bij het openvouwen van het toestel, terwijl het binnenscherm bijzondere voorzichtigheid vereist met een harde punt.
Toch laat het feit dat Apple dit accessoire heeft ontworpen en getest zien hoe ver het de mogelijkheden van de iPhone Ultra verkent. Zonder twijfel werkt Apple het iPhone-concept verder uit dan ooit en komt het via de alternatieve route van de Ultra snel dichter in de buurt van die iPhone waar Steve Jobs altijd van droomde.
OpenClaw 2.0 is nu beschikbaar. De grootste update in de korte maar opvallende geschiedenis van de AI-tool luidt volgens de makers een nieuwe fase in. OpenClaw 2 is mogelijk gemaakt dankzij 933 bijdragers, van wie 569 voor het eerst meededen, en meer dan 16.000 pull requests voor het project. Dit is een enorme sprong in de reikwijdte en de flexibiliteit van een cruciale tool voor wie wil dat AI niet alleen vragen beantwoordt, maar ons ook helpt met onze dagelijkse taken.
Een eenvoudigere installatie en een browser die de hoofdrol speelt in de update
OpenClaw 2 detecteert tijdens de installatie eventuele abonnementen op ChatGPT of Claude, onze API-sleutels en de beschikbare lokale modellen. Met heel weinig extra configuratie kunnen we veel sneller ons eerste gesprek starten en zelfs diezelfde configuratie afronden terwijl we al met onze Claw praten. Een opzet die we al in andere tools hebben gezien, inclusief de integratie van ChatGPT met de apps op de Mac.
Na de eerste configuratie is de belangrijkste vernieuwing de browserapp. Van daaruit kunnen we praten, doorgaan met taken die we al hebben lopen en het werk actief volgen. Net als bij Claude, dat de computer bestuurt, is het interessantste hier dat we met een simpele taak of automatisering beginnen en die verder uitbouwen.
We kunnen bijvoorbeeld onze mails in de gaten houden, informatie uit onze diensten ophalen of de berichten beantwoorden die ons via verschillende kanalen bereiken. Dan is er nog een derde grote vernieuwing, want in OpenClaw 2.0 kunnen we in sessies andere mensen toevoegen en onze taken delen met behoud van de context.
Het is een benadering die past bij multi-agentsystemen zoals Astra, van OpenAI, waar meerdere partijen betrokken zijn, in dit geval mensen of AI-agenten, bij het voltooien van een taak. Een totaal nieuwe manier van werken die we, gezien het enorme potentieel, heel grondig zullen willen verkennen.
XCOM is een van die franchises die veel meer fans hebben dan je zou verwachten. Ondanks dat het tot een nichegenre behoort, de turn-based strategy, en een relatief bijzondere setting heeft, sciencefiction, trekt het een vrij breed publiek aan. Veel mensen genoten van de uitstekende reboot uit 2012 van Firaxis Games, XCOM: Enemy Unknown, die als een verkoop- en kritieksucces werd beschouwd.
Dat neemt niet weg dat de game een paar dingen had waar zelfs de meest toegewijde fans niet enthousiast van werden. Het aantal keren dat schoten met 95% raakkans misgingen, vooral wanneer we die kans zelfs kregen als we schoten op iemand die pal voor de loop van ons jachtgeweer stond, was een beetje belachelijk. Ook was het net wat te frustrerend hoe makkelijk vijanden door muren heen leken te kunnen schieten. Iets wat niet gebeurt in de nieuwe game van Bit Reactor en Respawn Entertainment: Star Wars Zero Company.
In deze game, die zich afspeelt in het Star Wars-universum tijdens de Clone Wars, kruipen we in de huid van Hawks, een officier van de Republiek die mensen moet vinden die in staat zijn de galaxie te verdedigen tegen een dreiging die opkomt. Daarvoor zullen we huurlingen, tegenstanders van het rijk en zelfs één enkele jedi moeten zien te krijgen, die we maar beter goed kunnen inzetten, want de game heeft permadeath en als we hem verliezen, hebben we de rest van de game geen lichtzwaarden meer om te gebruiken.
Want Star Wars Zero Company is een XCOM in alles behalve de naam. We hebben percentagekansen om een bepaalde vijand te raken, we kunnen de dekking vernietigen waar de vijanden zitten en we hebben een beperkt aantal acties. Wat verandert is dat dit Star Wars is.
Om te beginnen hebben we hier een lineair verhaal. We hebben een reeks vaste missies waarin we specifieke personages zullen tegenkomen die we gaandeweg zullen leren kennen. Hoewel ze kunnen sterven, wat invloed zal hebben op het verhaal, is er geen spontaan ontstane verhaallijn zoals in XCOM. Wat ook zijn voordelen heeft: de personages zijn duidelijker gedefinieerd, met meer uitgewerkte gesprekken en een duidelijker lot in het avontuur.
Dat maakt ook dat elk personage meer eigen vaardigheden heeft. Waardoor de keuze voor het ene of het andere personage niet alleen van statistieken afhangt, maar heel concreet van wat het op het slagveld doet. Dat geeft een concretere dimensie aan hoe we willen spelen. Waardoor het een duidelijker eigen identiteit krijgt.
De scherpe randjes gladstrijken
Al zal wat XCOM-fans het liefst zullen horen zijn dat ze hier veel van de problemen van de game van Firaxis niet zullen hebben. Hoewel er nog steeds dobbelsteenworpen zijn en er tegenslagen kunnen gebeuren, zijn ze niet zo frequent als in zijn inspiratiebron. Af en toe mist een schot van 95% of raakt er een van 5%, maar dat zijn uitzonderingen, geen regel. En de game straft ons niet op zo’n brute manier als XCOM dat deed voor het missen van een schot. Vooral omdat we nu, als we iemand van van heel dichtbij met een jachtgeweer viseren, ons schot niet zullen missen.
Als we daarbij optellen dat missers dekking kapotmaken en dat je geen beurten verliest als je mist, voelt de game vriendelijker aan. Minder wreed voor de speler. Dit kan voor sommige spelers een verlies zijn, die de absolute brutaliteit van XCOM zullen missen, maar over het algemeen is het een duidelijk pluspunt: het laat de game vloeiender aanvoelen.
Dat maakt van Star Wars Zero Company een game met veel potentieel om aan te slaan bij een groter publiek dan we zouden verwachten. Onder XCOM-fans, die hier een gepolijste en elegante versie zullen vinden van een game die ze graag spelen. Onder Star Wars-fans, die hier een fantastische game zullen vinden om er een flink aantal uren in te steken en charismatische personages in een razend interessante periode van hun favoriete universum. En wie fan is van zowel XCOM als Star Wars kan hier zomaar zijn game van het jaar voor zich hebben. Mits diegene een PlayStation 5, een Xbox Series X|S of een pc heeft.
