Laat ik vooropstellen dat ik veel waardering heb voor wat James Gunn probeert te doen met het DC-universum, en het zou zonde zijn om het te zien sterven nog vóór we zelfs maar kunnen zien hoe het vruchten afwerpt. Maar het falen van Supergirl was gewoon te voorzien: niet vanwege seksisme of iets dergelijks (god, we leven in 2026, daar zouden we toch wel overheen moeten zijn), maar omdat het publiek het zag als een slap aftreksel. Het is alsof Marvel na Guardians of the Galaxy ineens Defenders of the Galaxy had uitgebracht, zeg maar. In een tijd waarin er iets origineels nodig is om verder te komen, kan DC niet vertrouwen op het oude recept.
Super-terreur
Gunns oorspronkelijke idee is natuurlijk buitengewoon interessant: nu de superheldencinema allang ingeburgerd is en volop in verval, is het tijd om de rest van de genres te verkennen met een superheldentwist. Clayface zou nooit kunnen slagen als het het inspirerende verhaal was van een man die in modder verandert en vecht tegen de schurk van dienst, maar… Als goedkope horrorfilm die alle regels aan haar laars lapt? Goed, en waarom ook niet?
Sterker nog: voor die film heeft DC niet zomaar wat mensen ingeschakeld, maar namen als Mike Flanagan en James Watkins, die eerder al Speak No Evil of Eden Lake regisseerde. En op zijn 53ste heeft hij een van de kleinste budgetten gekregen die men zich kan herinneren voor een superheldenfilm van de afgelopen 20 jaar om te doen waar hij het best in is: een film aan de rafelranden die verder gaat dan figuren in strakke pakken die de slechteriken in elkaar slaan.
Superhelden kunnen niet voor altijd teren op oude successen. Nu hebben ze een duw in de rug nodig die hun films verandert in westerns, komedies, romantiek, horror of politiethrillers (zoals Gunn zelf met Lanterns probeert te doen, tot woede van de fans). Evolueren of sterven, zeg maar. Jij kiest zelf aan welke kant je staat, maar voor mij is het overduidelijk: geef me duizend keer Clayface liever dan nog een Supergirl.
