Author: Álvaro Arbonés

A24 bracht afgelopen zondag verrassend zijn nieuwe film in première op het Filmfestival van Telluride: You Can See Everything, van Nathan Fielder en Lance Oppenheim. Dit is een documentaire die Elizabeth Holmes volgt vierendertig dagen voordat ze de gevangenis ingaat in een immens documentaire-epos van 174 minuten dat de aanwezigen bij de vertoning met open mond heeft achtergelaten. Die beweren dat we hier weleens te maken zouden kunnen hebben met de verrassendste Oscarkandidaat van dit jaar.

IMDb Downloaden

Een miljardenzwendel

Elizabeth Holmes is een zeer controversiële figuur over wie al meerdere documentaires zijn gemaakt. Onderneemster en oprichter van het gezondheidstechnologiebedrijf Theranos, beweerde ze het bloedonderzoek te hebben gerevolutioneerd doordat ze een techniek had ontwikkeld waarvoor maar een minimale hoeveelheid bloed nodig was. Dit alles mondde uit in fraude waarmee ze meer dan 9 miljard dollar buitmaakte en waarvoor ze tot meer dan 10 jaar cel zou worden veroordeeld nadat ze geen presidentieel pardon had gekregen van de huidige president Donald Trump.

Tegelijkertijd is Nathan Fielder een zeer bijzondere figuur binnen het huidige audiovisuele landschap. Bekend van de series Nathan for You, waarin hij een versie van zichzelf speelde die bedrijven in de problemen probeerde te helpen met enorm uitgewerkte en surrealistische marketingcampagnes, en The Rehearsal, waarin hij een gefictionaliseerde versie van zichzelf met sociale angst speelde die diensten aanbood om ongemakkelijke of moeilijke echte situaties vooraf te oefenen, vervaagt zijn stijl van komedie en documentaire voortdurend de grenzen tussen fictie en werkelijkheid. Iets wat in You Can See Everything met dezelfde intensiteit lijkt te gebeuren.

Met een geplande release in oktober is A24’s ambitie dat de film de Oscars van dit jaar kan halen. En dat potentieel heeft de film, gezien Fielders staat van dienst en hoe hij door de jaren heen tegen de ongemakkelijke grens aan schuurt die humor van existentiële filosofie scheidt. Iets waarvan we zullen zien hoe het uitpakt als dit, zonder twijfel, merkwaardige experiment uitkomt.

Nintendo heeft al die tijd alle informatie over de remake van The Legend of Zelda: Ocarina of Time voor zich gehouden. Als de grote titel van dit jaar voor het bedrijf willen ze er een evenement van maken. Maar het lijkt erop dat de vermoedelijke prijs van de game is uitgelekt. Dat ons best wat aanwijzingen zou kunnen geven over wat we van de game zouden kunnen verwachten en wat die te bieden heeft als we hem eindelijk kunnen spelen.

Een prijs vóór de release

De Australian Nintendo Store heeft de game vermeld voor AUD 94,95, wat omgerekend neerkomt op € 59,99. Dit is dezelfde prijs waarvoor onlangs het fantastische Yoshi en het mysterieuze boek uitkwam, net als die van de remake van Star Fox die misschien net wat tekortschiet. Dit zou erop wijzen dat, terwijl de digitale versie voor deze prijs zou uitkomen, de fysieke versie iets duurder zou zijn en op € 69,99 zou uitkomen, voor wie hem in dit formaat in zijn collectie wil hebben.

Nintendo Switch Online Downloaden

Als deze prijs wordt bevestigd, zouden we dus een remake in de stijl van Star Fox moeten verwachten. Dat betekent een stevige grafische opknapbeurt, die de game naar deze tijd haalt en gebruikmaakt van de kracht van Nintendo Switch 2, maar die de originele game noch qua gameplay noch qua inhoud wezenlijk verandert. Daarom zouden, als de prijs een aanwijzing is, degenen die een radicale verandering van de game verwachtten en niet simpelweg dezelfde game met nieuwe graphics, zich teleurgesteld kunnen voelen door deze remake.

Hoe dan ook zullen we niet lang hoeven te wachten om het te ontdekken. Vanmiddag nog krijgen we een speciale Direct gewijd aan de The Legend of Zelda-franchise, waarin we meer van The Legend of Zelda: Ocarina of Time kunnen zien. En waarschijnlijk zullen we dan eindelijk alle details van de game kennen.

Capcom kent de laatste jaren een overduidelijke succesreeks. Met Monster Hunter Wilds heeft het enorm gescoord, ondanks de problemen met de pc-release. Met Resident Evil requiem en Pragmata is het erin geslaagd zich in 2026 te vestigen als een van de grote spelers. En het lijkt erop dat het dat nog eens heeft willen onderstrepen met de lancering van Onimusha: Way of the Sword, dat al op de releasedag een grote mijlpaal heeft bereikt.

Een game die uitstekend verkoopt

Want de nieuwste game in de Onimusha-franchise, die 20 jaar geen nieuwe titel had gehad, heeft op de dag van zijn release een miljoen exemplaren verkocht. Hiermee komt de franchise in totaal boven de 10 miljoen verkochte exemplaren uit. Een cijfer dat bescheiden kan lijken, maar voor een reeks met slechts vijf titels, waarvan er vier voor de PlayStation 2 zijn verschenen, is het helemaal niet slecht.

Steam Downloaden

Onimusha: Way of the Sword werd op 4 september uitgebracht, met een opvallend goede ontvangst van critici en publiek. De game is verkrijgbaar voor Nintendo Switch 2, PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc en lijkt een van de grote titels van dit jaar te worden en een van de kandidaten voor GOTY te zijn. Tenminste, als de andere titels van Capcom en GTA 6 het toelaten.

Firaxis Games viert de 35e verjaardag van Sid Meier’s Civilization. Een belangrijke datum in een franchise die de 4X-strategie heeft vormgegeven en gedefinieerd en ook de reeks te blijven die, zelfs vandaag nog, nog altijd de belangrijkste en meest geliefde binnen het genre is. Daarom zou het ons niet moeten verbazen dat ze hebben besloten de viering te beginnen door hun nieuwste titel, de zevende, te voorzien van nieuwe betaalde content. De eerste grote uitbreiding.

Sid Meier's Civilization VI Downloaden

Een update die de sterren waardig is

Onder de naam Earthrise verschijnt de uitbreiding in 2027 en zal die zich richten op de ruimterace. Daarvoor zullen we van het verkennen van de nachtelijke hemel en het leren kennen van wat ons omringt de stap moeten zetten naar het opzetten van de eerste orbitale missies, naar het verkennen van de diepten van de ruimte en ook naar het ontdekken van manieren om enkele van de grote problemen van deze tijd aan te pakken, zoals klimaatverandering of de toenemende natuurrampen. Iets onmisbaars als we ons op andere planeten willen vestigen, gezien de vijandige omstandigheden daar.

Maar nog vóór deze nieuwe uitbreiding zullen er eerst twee gratis updates zijn die als voorproefje zullen dienen van wat eraan komt. Eind deze maand september komt update 1.5.0, die de kaart Echte startlocatie, de Aarde, zal introduceren, naast diverse updates die een aantal aspecten van de game zullen bijschaven. In 2027 volgt Arc of Tomorrow, een grote update die een nieuw tijdperk toevoegt: het Atoomtijdperk, dat van 1950 tot een nabije toekomst zal lopen. Dat nieuwe technologiebomen zal bevatten, de terugkeer van Gandhi als leider, naast nieuwe hulpmiddelen om je rijk te beheren.

Met dit alles heeft Civilization VII zich ontwikkeld tot een duidelijk eigen deel binnen de reeks na een behoorlijk ruwe start. Maar om te zien hoe dat allemaal samenkomt, zullen we nog tot 2027 moeten wachten. En zien welke andere dingen de viering van deze 35e verjaardag nog voor ons in petto heeft.

Nintendo kondigt zijn Directs meestal niet ruim van tevoren aan, maar deze keer hebben ze een uitzondering gemaakt. Misschien omdat we er niet één zullen krijgen, maar twee, en een ervan heel bijzonder zal zijn. Want ze hebben aangekondigd dat we komende dinsdag 8 september en woensdag 9 september elk een Nintendo Direct krijgen, waarvan de eerste in het teken staat van de 40e verjaardag van The Legend of Zelda en de tweede een algemene zal zijn, met aankondigingen van zowel first- als third-party’s.

Nintendo Switch Online Downloaden

Een remake die we graag willen zien

Van de eerste mogen we, allereerst, iets heel voor de hand liggends verwachten: de eerste echte blik op de remake van The Ocarina of Time. Hoewel we al een heel korte teaser hebben kunnen zien, hebben we nog niets van de gameplay gezien en hopen we die hier te zien. Ook valt te verwachten dat we meer nieuws over de film krijgen, die op 30 april 2027 uitkomt, en het zou niet gek zijn als we een nieuwe aankondiging rond de franchise te zien krijgen. Waarschijnlijk een soort spelverzameling die tijdelijk te koop is, zoals ze deden voor de verjaardag van Super Mario.

Voor de algemene Nintendo Direct weten we daarentegen niets. Er is niets uitgelekt, behalve dat de Braziliaanse leeftijdskeuring een remake van Romancing SaGa 3 heeft gelekt, Romancing SaGa 3: Destinies United, die zomaar in deze Direct zou kunnen opduiken. Maar verder weten we slechts één belangrijk detail: hij zal uitsluitend gericht zijn op games voor Nintendo Switch 2.

Hoe dan ook zullen we, om het zeker te weten, niet lang hoeven te wachten, aangezien ze op 8 en 9 september om 16.00 uur, Spaanse tijd, plaatsvinden en respectievelijk ongeveer 30 en 45 minuten zullen duren. Dus bereid je maar voor, want Nintendo lijkt meer dan één verrassing in petto te hebben.

De laatste Olympische Spelen waren een voorbeeld van doorzettingsvermogen en sportiviteit. Dat verandert nooit. Maar er was ook een spektakel dat niet bepaald herinnerd zal worden omdat het stond voor het beste van sport en menselijkheid. Het gebeurde tijdens de breakdance-exhibitie, waarvan al vóór de Spelen was besloten dat die in toekomstige edities geen olympische sport zou worden, toen een van de deelneemsters een show gaf die de hele wereld schokte. En niet bepaald vanwege de kwaliteit ervan.

Netflix Downloaden

Raygun maakte haar debuut op de Olympische Spelen en liet de hele wereld verbijsterd achter met bewegingen die niet op breakdance leken. Laat staan op iets wat ook maar enigszins artistiek of sportief was. Na dagenlange discussies over wie, hoe en waarom haar optreden op de OS was toegestaan, was ze een van de grote gespreksonderwerpen van die Spelen. En nu brengt Netflix een documentaire uit over haar, Untold Raygun: Breaking Badly, die net zo controversieel is als haar eigen hoofdpersoon.

Een beetje context

De documentaire legt veel nadruk op te vertellen waar Raygun vandaan komt, die eigenlijk Rachael Gunn heet. Via Samuel Free, die haar coach werd en nu haar man is, leerde ze de wereld van breaking kennen en wijdde ze zich jarenlang aan het leren van deze combinatie van kunst en sport terwijl ze in haar geboorteland Australië meedeed aan wedstrijden. Om haar toewijding te tonen gebruikt de documentaire twee figuren met wie ze tien jaar van haar leven heeft gewedijverd: Flix en Tinylocks.

Dat komt niet erg overtuigend over wanneer geen van beide meisjes ooit Gunns verdiensten lijkt te willen erkennen. Doordat ze steeds vermijden om ook maar enig talent in haar te zien, haar verdiensten te erkennen en haar op verschillende momenten “vreemd en uniek” noemend, slaagt de documentaire er, hoewel die Gunn koste wat kost in een positief licht probeert te zetten, op geen enkel moment in. Vooral wanneer ze allebei zich enorm verbaasd tonen toen Gunn zich wist te kwalificeren om Oceanië te vertegenwoordigen op de Olympische Spelen na het winnen van het kwalificatietoernooi.

Vanaf hier richt de documentaire zich op Gunns besef dat ze niet opgewassen is tegen de situatie. Dat alle andere deelneemsters qua techniek en kennis van breakdance haar ver overtreffen in de competitie. Iets wat haar een enorme angst bezorgt.

Hier toont de documentaire zich het oprechtst en interessantst. Wanneer die ons een kwetsbare vrouw probeert te tonen die zich er werkelijk niet van bewust was wat ze aan het doen was terwijl ze ontdekte wat er gebeurde. Daar zit iets oprechts en interessants in deze documentaire en het werpt licht op iets wat we ons allemaal afvroegen, hoe is het mogelijk dat zoiets kon gebeuren op de Olympische Spelen? Helaas is dat niet waar de documentaire in geïnteresseerd is.

Een catastrofaal einde

Aan het einde van de documentaire zet men haar coach en man voor de camera om te zeggen dat “het optreden iets losmaakte bij mensen, of dat nu via oprechte emotie en oprecht vermaak was of via verontwaardiging. Het genereerde debat en zorgde ervoor dat de hele wereld erover sprak“, alsof dat het belangrijkste is wat we uit wat er met Gunn is gebeurd moeten halen. Waarmee in feite alles onderuit wordt gehaald wat we tot dan toe hebben gezien.

Als de documentaire iets interessants heeft, althans een deel ervan, dan is het dat hij dat perspectief onderuit haalt. Dat hij stelt dat niet alles geoorloofd is. Dat debat oproepen, mensen laten praten zonder reden daarvoor, zonder iets concreets te willen zeggen, nergens toe dient; kunst moet proberen een concrete emotie of gedachte op te wekken is zinloos. Het zijn niets meer dan de holle gebaren van een nietsnut of een idioot. Maar het einde van de documentaire laat zien dat ze het niet hebben begrepen. Noch de makers van de documentaire, noch Free, noch Gunn zelf: niet alles is geoorloofd.

Dat is het treurigst. Dat ze het ondanks alles nog steeds niet begrijpt. Dat ze, nadat ze een plek heeft ingepikt die naar iemand geschikters had kunnen gaan, die iets oprechts en echts had kunnen uitdrukken en die echt iets concreets en specifieks had willen communiceren, nog steeds niet begrijpt wat ze deed en waarom het niet goed is. En ze heeft een documentaire gemaakt om ons ervan te overtuigen dat het, diep vanbinnen, goed is. Dat is het treurigst van alles. Dat ze haar eigen ellende nog steeds niet begrijpt, die ze ons nu op Netflix voorschotelt.

The Witcher 3: Wild Hunt is zo’n game die nooit ophoudt. Het maakt niet uit hoeveel uren je erin steekt, er is altijd iets meer te doen en er is altijd een reden om terug te komen. De reden is duidelijk. De charismatische personages, de uitstekende zijverhalen en verslavende en erg interessante systemen. Als we daar nog bij optellen dat ze het bij CD Projekt door de jaren heen zijn blijven uitbreiden, hebben ze weinig redenen overgelaten om dat niet te doen toen het leek alsof we er eindelijk vanaf waren.

Maar na 11 jaar op de teller raakt elke game op. Zelfs als hij niet eindigt. Daarom is het normaal dat zelfs de meest verstokte fan op zoek gaat naar een game om zijn tanden in te zetten. En dat is nog letterlijk ook. Want de game die zijn plek lijkt te willen innemen gaat over vampiers en is gemaakt door de voormalige regisseur van de game, die CD Projekt heeft verlaten. Hij heet The Blood of Dawnwalker en wil de nieuwe The Witcher worden.

Een blekere Geralt

De premisse kan haast niet eenvoudiger zijn. In de veertiende eeuw richt een plaag een koninkrijk in de Karpaten te gronde. Door van de situatie te profiteren grijpt een oude vampier de macht door de mensen zijn bloed te beloven, dat immuniteit tegen de plaag biedt, in ruil voor hun trouw, wat tot een regime van onderdrukking leidt. Hier proberen ze onze protagonist, Coen, in een vampier te veranderen, maar door onbekende omstandigheden verandert hij uiteindelijk in iets anders: een Dawnwalker. Noch mens, noch vampier, een derde soort. Maar de vampiers denken dat hij dood is en ontvoeren zijn familie, waarbij Coen dertig dagen krijgt om zijn familie te redden anders sterven ze door toedoen van de vampiers.

Vanaf hier is het alles wat we van een Action RPG in de stijl van The Witcher 3 kunnen verwachten. We moeten verkennen, zijmissies doen, verdergaan in het verhaal en allerlei geheimen ontdekken. Maar met een duidelijke beperking. We hebben dertig dagen en dertig nachten om de game uit te spelen voordat de tijd op is. Daarover valt niet te onderhandelen en we moeten daar rekening mee houden.

Daardoor voelt de game ook intenser en spannender aan. We moeten niet alleen vooruit, maar we moeten dat ook bewust doen. Naarmate de laatste dagen dichterbij komen voelen we de druk en de dreiging van de vampiers, die ons steeds meer naar hen toe lokken. En hoewel het nooit een reëel gevaar is dat de tijd opraakt, is deze beperking spannend en interessant doordat we die altijd in ons achterhoofd hebben.

Een team dat vertrouwd is met dit soort games

Het hoeft ons ook niet te verbazen dat ze bij Rebel Wolves, de ontwikkelstudio van The Blood of Dawnwalker, de bouwstenen van een goede Action RPG van dit soort perfect lijken te kennen. Ze hebben er tenslotte al een gemaakt. De regisseur ervan is Konrad Tomaszkiewicz, regisseur van The Witcher 3: Wild Hunt en productieleider van Cyberpunk 2077, die zijn positie bij CD Projekt in mei 2021 verliet na interne onderzoeken naar beschuldigingen van pesterijen.

Daarna, in februari 2022, richtte hij Rebel Wolves op met zijn broer Mateusz en met ontwerpdirecteur Daniel Sadowski, narratief directeur Jakub Szamalek en artdirector Bartłomiej Gaweł, met wie hij allemaal werkte aan The Witcher en Cyberpunk 2077. Zo namen ze alle kennis die ze bij CD Projekt hadden mee naar dit nieuwe project.

Met een positieve ontvangst bij het publiek is de kritiek niet minder enthousiast geweest: met momenteel een 83 op Metacritic blijven ze nog ver verwijderd van de uitstekende 92 van The Witcher 3: Wild Hunt, maar het is een heel goed cijfer. Zeker voor de eerste game van een nieuwe studio, ook al bestaat die uit veteranen die The Witcher 3 hebben gemaakt. Daarom zou je, als je fan bent van de games van CD Projekt, The Blood of Dawnwalker een kans moeten geven. Want het heeft alles in zich om je nieuwe obsessie te worden, tenminste, totdat we iets nieuws van The Witcher hebben.

Vandaag is Onimusha: Way of the Sword verschenen, de terugkeer na 20 jaar van de geliefde Onimusha-franchise. Met lovende kritieken en een uitstekend jaar voor Capcom, dat de geprezen Resident Evil requiem en Pragmata al heeft uitgebracht, lijkt alles op zijn plaats te vallen om er een succes van te maken. En ons eraan herinnert dat Onimusha een franchise is die ooit een van de grote titels van de PlayStation 2 was. Niet alleen nostalgie.

Steam Downloaden

Want hoewel het vandaag anders kan lijken, stond Onimusha ooit synoniem voor kwaliteitsgames die, hoewel ze niet konden concurreren met de Resident Evil-franchise, wel hun moment in de schijnwerpers hebben gehad. Niet zonder goede reden. Daarom gaan we terugblikken op de games van de franchise, hoe die is ontstaan en waarom ze in de vergetelheid raakte. Tenminste, tot ze nu is teruggekeerd met een nieuw deel dat haar terug naar het heden wil brengen.

Een heel bijzondere spin-off van Resident Evil

De Onimusha-franchise ontstaat met de release van Onimusha: Warlords, het eerste deel, in 2001. Maar dat doet ze niet op zichzelf. Yoshiki Okamoto creëerde een videogame met een heel bijzondere geschiedenis. Want in eerste instantie zou het een Resident Evil worden in het sengoku-tijdperk, de Japanse middeleeuwen, in een “ninjahuis” voor de eerste PlayStation.

Uiteindelijk werd dit idee losgelaten, maar je kunt het in de uiteindelijke game terugzien. Een game met tankbesturing zoals de klassieke Resident Evil-games en die, hoewel veel meer op actie gericht, balanceert tussen horror en avontuur die sterk aan Resident Evil doet denken. Met puzzels die Capcoms meest geliefde franchise waardig zijn, intense gevechten tegen eindbazen en een enorm originele setting, zou het een enorm succes worden dat een nieuwe succesvolle franchise voor het bedrijf zou creëren.

Maar het grote succes zou pas een jaar later komen, in 2002, met de release van het vervolg: Onimusha 2: Samurai’s Destiny. Door het uitgangspunt van de eerste uit te breiden, zijn eigen identiteit te versterken en er meer actie aan toe te voegen, was de game moeilijker, humoristischer en ook veel uitgebreider, en introduceerde hij een groep metgezellen met wie we konden interageren en zelfs parallelle verhaallijnen konden vrijspelen om die in de loop van de game te ontdekken.

Dat maakte de game tot een culttitel. En dat hij zelfs vandaag nog met veel liefde wordt herinnerd. Dat neemt niet weg dat het ook de game met de minst duidelijke identiteit is: hoewel hij verschillende en interessante dingen probeert, weet hij ze niet allemaal stijlvol neer te zetten, en hier is de franchise nog niet het een noch het ander. Noch een Resident Evil met samoerai, noch een volwaardige actiegame. Zoals we zullen zien dat de daaropvolgende delen dat al wel zijn.

Een franchise gericht op actie

Gezien het succes van de franchise besloten ze bij Capcom geen tijd te verliezen: in 2004 brachten ze een vervolg uit, met de naam Onimusha 3: Demon Siege. Veel meer op actie gericht, met de actiescènes geregisseerd door Donnie Yen, kregen we zelfs een Franse metgezel, genaamd Jacques Blanc, aan wie acteur Jean Reno gezicht en stem verleende. Daarom beschouwen veel mensen dit als de definitieve versie van Onimusha: hier werd eindelijk een eigen identiteit bereikt, een totale verfijning, en tegelijk was dit waar Capcom flink in investeerde zodat het goed kon uitpakken.

En slechts twee jaar later maakten ze het vierde en twintig jaar lang laatste vervolg. Onimusha: Dawn of Dreams zou de avontuurelementen bijna volledig loslaten en meer een action-rpg worden die, hoewel interessant, niet even goed werkte als de drie voorgaande. Waardoor het het zwarte schaap van de franchise werd en Capcom besloot haar 20 jaar te laten rusten.

Tot ze haar nu opnieuw hebben gelanceerd met Onimusha: Way of the Sword. Meer geïnspireerd door het tweede deel, maar met meer nadruk op gevechten, is het een actie-avontuur dat een eigen identiteit lijkt te zoeken: een filmischer en spectaculairder game met bepaalde trekjes à la Sekiro. En dat blijkbaar enthousiasme oproept. Dus lijkt het er, al met al, op dat het niet alleen nostalgie is wat enthousiasme oproept rond Onimusha. Want na 20 jaar blijft deze franchise, die 4 jaar lang enorm populair was, nog altijd scoren.

Blizzard heeft enkele van de grootste IP’s ter wereld. Hoewel het de afgelopen jaren niet veel heeft gedaan om die te benutten, en al zijn inspanningen heeft gewijd aan Diablo, World of Warcraft en Overwatch, heeft het ook nog enkele andere licenties die erg bekend en geliefd zijn bij het publiek. Vooral één met een grote naam. StarCraft. En het lijkt erop dat het best een nieuwe eigenaar zou kunnen hebben gevonden, als we mogen afgaan op wat er in de Aziatische pers wordt gezegd.

StarCraft II Downloaden

Een geheime verkoop

Volgens de Zuid-Koreaanse krant The Chosun Daily zou Blizzard een akkoord hebben bereikt met Nexon waarbij die laatste op het punt zou staan alle rechten op StarCraft te verwerven. Als dit contract daadwerkelijk wordt gesloten, zou Nexon onmiddellijk nieuwe content voor de StarCraft-franchise kunnen ontwikkelen, inclusief een nieuw deel in de franchise, StarCraft 3.

Dit is geen vreemde of bijzondere zet, omdat StarCraft een extreem populair spel is in Korea. Aangezien het in het land als een serieuze e-sport wordt gezien en het zelfs vandaag nog een van de populairste spellen is, is de overname van de rechten door een van de belangrijkste videogamebedrijven van Korea een logische zet, gezien het belang ervan binnen het land. Vooral gezien de cultaanhang die het daar heeft.

Hoewel deze aankoop nog niet is voltooid of bevestigd, mogen we verwachten dat we de komende weken concrete details te weten komen. Maar als dat zo is, is het mogelijk dat we iets zien wat we al jaren niet meer hadden verwacht: nieuwe StarCraft-games.

Afgelopen donderdag 3 september kregen we een State of Play die vooral gericht was op het doornemen van de releases van het laatste deel van het jaar die we op PlayStation kunnen verwachten. Met amper nieuwe aankondigingen sprongen de paar die er wél waren er vooral uit door hun impact. Vooral omdat de eerste ervan kwam op ons af als een haai die op onze schermen over muren rende. Letterlijk. Want zo werd Maneater 2 aangekondigd, het onverwachte vervolg op de Action RPG over de haai die wraak zoekt voor de dood van zijn familie.

Een game niet geschikt voor alle leeftijden

In dit vervolg zullen we opnieuw in de huid kruipen van een haai die zijn vaardigheden zal moeten ontwikkelen om te eten, te verkennen en alles te doden wat hij op zijn pad vindt, maar niet om wraak te nemen, maar om te ontsnappen uit een luxe themapark, Neptune’s Kingdom, waar ze ons opgesloten houden. Dit alles met de hulp van een in ongenade gevallen tv-presentator die op wraak uit is.

Maneater Downloaden

Met geweld, pyrotechniek en zelfs nog meer waanzin dan het origineel in petto, want zoals gezegd begint de trailer met de haai die over muren rent om mensen op te eten, houdt het spel geen enkele troef achter de hand: het wil een nog krankzinnigere versie van de eerste game zijn. Maar om dat te kunnen vaststellen zullen we nog tot 2027 moeten wachten, wanneer het verschijnt voor PlayStation 5, Xbox Series X|S, Nintendo Switch 2 en pc.