Month: August 2026

Anthropic heeft net een heel interessante stap gezet binnen Claude Code. Sinds versie 2.1.224 van de app kunnen de sessies die we op macOS of Linux hebben elkaar berichten sturen. Wat eigenaardig gedrag, ja, maar wel iets wat volledig verandert hoe we de tool kunnen gebruiken, want de context die beide sessies kunnen delen is cruciaal voor de efficiëntie van ons parallelle werk en maakt van Claude een nog autonomere tool.

Verschillende sessies die werken als een echt team

Zoals Anthropic uitlegt in de officiële documentatie, kan een sessie de andere vinden en hun informatie, beslissingen of vragen sturen. Zo kunnen, als we bijvoorbeeld één sessie aan een API laten werken en een andere de interface laten nakijken, beide de wijzigingen op elkaar afstemmen terwijl ze doorwerken.

Het idee doet inderdaad denken aan het systeem van Claude Tag, waar Claude proactief deelneemt aan de workflows dankzij de informatie die het uit een gesprek ontvangt. Hier gebeurt de coördinatie tussen sessies automatisch en met hulp van Claude Sonnet 5 en de rest van de modellen, maar het principe is vergelijkbaar.

Meer autonomie, maar met behoud van onze machtigingen

Het systeem is ontworpen voor de uitwisseling van samengevatte tekstberichten, maar elke sessie behoudt altijd haar machtigingen. Elke gevoelige actie vereist nog steeds onze goedkeuring en doet dat ongeacht uit welk gesprek een contextbericht eventueel kwam.

Als we denken aan functies als Claude Security, bijvoorbeeld, of aan grotere projecten, is de taakverdeling fundamenteel, en de afstemming van de context tussen die sessies verandert volledig hoe we Claude Code gebruiken.

Nintendo heeft ook een paar mislukkingen op zijn naam staan. Hoewel het bedrijf samen met Sony enkele van de succesvolste consoles uit de geschiedenis heeft, heeft het ook de dubieuze eer een paar van de meest klinkende mislukkingen te hebben afgeleverd. Iets wat zijn wil laat zien om te experimenteren en nieuwe dingen te proberen. Soms loopt het daarmee zijn tijd vooruit op een niet al te logische manier, maar die demonstratie van wil laat het interessante dingen proberen.

Dat was het geval met de Virtual Boy. Een erg interessante console die experimenteerde met virtual reality, maar die behalve duur ook onhandig was, niet lang gebruikt kon worden, oogvermoeidheid veroorzaakte en batterijen vrat alsof ze gratis werden weggegeven. Maar er is iets wat vaak over de Virtual Boy wordt gezegd en wat niet waar is: dat ze een slechte catalogus had. Die had ze niet. En toch is haar interessantste spel pas in 2026 uitgekomen. Het heet Dragon Hopper en Nintendo heeft het deze week opnieuw uitgebracht.

Een revolutionaire draak

Dragon Hopper is een actie- en platformspel waarin we een jonge drakenprins besturen die zijn vriendin moet redden van een corrupte premier die zijn vreedzame koninkrijk aan het verwoesten is. Daarvoor moeten we springen en zweven tussen platforms, over objecten heen bewegen, met personages interageren en vijanden verslaan in een relatief eenvoudig spel.

Het interessantste aan het spel is niet dat het revolutionair is, maar hoe interessant en solide het uitpakt. Dorin beweegt soepel, de combinatie van actie en platformen voelt goed aan en het 3D-effect is zeer geslaagd. Bovendien bestaat er, voor zo’n omstreden en beperkte technologie als de Virtual Boy, nooit twijfel over waar we zullen landen of een sprong mogelijk is en hoe, waardoor het spel altijd buitengewoon interessant blijft aanvoelen.

In 2026 gaat het spel niemands leven veranderen, maar in 1996, toen het zou uitkomen, zou het een baanbrekend spel zijn geweest dat getuigt van intelligentie en het vermogen om de technologie van zijn console uit te buiten die we maar zelden zien. Daardoor is het, zelfs vandaag nog, interessant om te spelen. Zelfs in 2026 is het interessant om een spel te zien dat in staat is op zo’n unieke manier de mogelijkheden van zo’n primitieve 3D te verkennen en uit te buiten, zowel in de zin van 3D-texturen als van 3D-graphics en hun mogelijke toepassingen.

Een geannuleerd en terecht weer tot leven gewekt spel

Het verhaal van waarom Dragon Hopper nooit is uitgebracht, is er een dat we al vaak eerder hebben gehoord bij andere titels. Hoewel het spel van Intelligent Systems af was en zowel op beurzen als in tijdschriften werd getoond, en zelfs door spelers en pers werd gespeeld, was de release gepland voor 1996. Helaas waren de dagen van de Virtual Boy toen al geteld en gaven ze geen groen licht voor de release, waardoor het spel in de la van de mislukte projecten belandde.

Tenminste, totdat Nintendo heeft besloten om met Nintendo Switch 2 een collectie Virtual Boy-spellen uit te brengen via zijn dienst Nintendo Classics. Om het te spelen heb je een Switch Online-abonnement nodig en een accessoire dat de originele Virtual Boy nabootst —waarvan er twee modellen zijn, één van karton waarin je het scherm van de Switch 2 plaatst en één van plastic gebaseerd op de oorspronkelijke console—, om de spellen te kunnen spelen.

Dankzij dit initiatief wordt niet alleen de hele catalogus van de Virtual Boy gered, met uitstekende spellen als The Mansion of Innsmouth, Jack Bros. of Virtual Boy Wario Land, maar ook spellen die nooit eerder zijn uitgebracht zoals Dragon Hopper en Zero Racers. Iets wat van dit initiatief een volslagen succes voor gamebehoud maakt, doordat we spellen kunnen spelen die we voorgoed verloren waanden, maar waar we nu van kunnen genieten en waarmee we hopelijk kunnen voorkomen dat ze opnieuw verdwijnen.

Tijdens de eerste jaren van de sociale netwerken werd The Asylum, de productiemaatschappij die aan de lopende band ultra-lowbudgetplagiaat uitbracht, aanleiding tot gelach, ja, maar ook tot analyse: Voor wie waren films als Alien Abduction, The Da Vinci Treasure, Snakes on a Train, Pirates of Treasure Island of Transmorphers bedoeld? Hoewel geen enkele goed was en de special effects prulwerk waren, overspoelden ze de videotheken en boekten ze verschillende successen dankzij het ‘zo slecht dat het goed is’-effect. Sterker nog, het is niet eens zo gek (zelfs nu nog) om midden in de nacht de televisie aan te zetten en op “meesterwerken” als Sunday School Musical of Almighty Thor te stuiten. Toch is er de laatste tijd iets veranderd.

Zelfs plagiaat wordt niet gerespecteerd

De laatste tijd heeft The Asylum derderangsacteurs en de goedkope special effects laten vallen om vol op, uiteraard, generatieve AI in te zetten. En wat door het geklungel nog grappig was, is dat nu helemaal niet meer. De eerste die ze hebben uitgebracht was een animatiefilm, A New Toy Story (jullie zullen nooit raden welke film ze plagieert), maar daarna hebben ze de sluizen opengezet voor dingen als La Odisea (dezelfde titel als Nolan, verschrikkelijke uitvoering), Resident Zombie of Insidious Possession. En in plaats van op dvd en blu-ray gaan ze rechtstreeks onderaan de catalogi van streamingdiensten opvullen (vooral Prime Video). Het is wat het is.

The Asylum maakte 15 films in 2025, en zal er dit jaar nog eens 15 maken, zo absurd goedkoop dat ze alleen al met het geld dat streaming hun zal geven voor de rechten alweer 15 andere flauwekulfilms voor 2027 kunnen financieren (de eerste is al aangekondigd, heet The Snow Queen en zal inderdaad een plagiaat van Frozen zijn). Is er een publiek voor films als Immortal Combat of Master of the Universe? Natuurlijk: argeloze kijkers of mensen die een grappige Letterboxd-recensie willen plaatsen of een video willen maken waarin ze ermee lachen, maar zeker niet genoeg om ervoor te zorgen dat The Asylum in een normale wereld kan blijven bestaan. Hoe goedkoop hun bagger ook is.

Het goede nieuws is dat Generatieve AI eerlijk laat zien wat ze wel en niet kan: als dit alles was, kan Pixar op beide oren slapen, want ik kan jullie nu al vertellen dat A New Toy Story in alle opzichten absoluut afschuwelijk is (ondanks het feit dat Tom Arnold, om de een of andere reden, besloten heeft zijn stem te lenen aan deze onzin). Niet minder waar is dat, af en toe, The Asylum zich laat gaan en probeert nieuwe producties te maken die niet op een andere zijn gebaseerd. Dit jaar zijn Shark Frenzy en Summerween aan de beurt, vorig jaar Shark Terror, Evil Nun en Disaster Strike Force… Dezelfde onmenselijke kwaliteit als de gebruikelijke mockbusters, maar zonder de lol dat je weet wat het plagieert!

Vroeger dienden B-films als leerschool waar regisseurs zich konden harden en de sprong naar de hoogste regionen konden maken. Toch lijkt het er niet op dat een van de regisseurs van deze productiemaatschappij de nieuwe Spielberg zal worden. De tijden van Sharknado (hun grootste succes) liggen al achter ons en wat nu rest is alleen nog laksheid en wanhopige top 10-noteringen van streamingdiensten als er die week verder niets te bieden is. Is er een publiek voor dit soort dingen? Ik neem aan van wel, want anders waren ze al gecrasht. Uiteindelijk was de sleutel om in Hollywood te overleven niet goede ideeën te hebben, maar net genoeg tegen plagiaat aan te schuren zodat ze je niet de bak in kunnen gooien.

Pokémon Pokopia is de grote sensatie van het jaar geweest en het lijkt moeilijk dat een andere game het die titel nog afpakt. Het voor de hand liggende daargelaten. Het is uit het niets gekomen en waar veel mensen verwachtten dat er niet veel aandacht aan zou worden besteed, is het de reden geweest dat ontzettend veel mensen de sprong naar Nintendo Switch 2 hebben gewaagd. Het heeft de verkooplijsten gedomineerd en blijft een van de bestverkochte titels van de console, en is de voornaamste reden om de sprong te wagen voor wie dat niet al vanaf het begin van plan was.

Maar hoe komt dat? De redenen lijken duidelijk te worden na de eerste uitbreiding, Cuenca Coralina. Die ons niet alleen naar de zeebodem voert, maar bovendien verder bouwt op alles wat de game al goed deed. Waarmee het laat zien waarom zoveel mensen enthousiast zijn over zo’n bijzonder spel en hoe goed het de tijdgeest heeft weten te vangen.

Meer dan genoeg inhoud

Cuenca Coralina is de eerste DLC van Pokémon Pokopia die op 5 augustus uitkwam. In deze DLC, onderdeel van een uitbreidingspas die uit drie delen zal bestaan, zit ook een gratis patch waarmee je kunt duiken, waardoor vooralsnoggame enorm veel zones weer toegankelijk zijn. Maar het belangrijkste is een volledig nieuw gebied, het gelijknamige Cuenca Coralina, dat onder water ligt en zijn eigen identiteit heeft.

Rond Manaphy, moeten we ontdekken hoe we 50 nieuwe Pokémon kunnen krijgen terwijl we nieuwe cosmetica, kapsels, meubels, voorwerpen, documenten en stukjes informatie verzamelen terwijl we hoofd- en zijmissies voltooien. Alles, zoals het beroemde liedje zou zeggen, onder de zee.

Niets meer, maar ook niets minder. Want daar zit de charme in: de nieuwe map is, net als elk van de voorgaande in Pokémon Pokopia, enorm en vol inhoud. Met gemakkelijk een tiental uur voor de boeg voor iedereen die alles wil vrijspelen, plus wat je er verder nog in wilt steken door simpelweg habitats en gebouwen te bouwen of de buurt naar eigen smaak te decoreren, voelt het gebied levendig en propvol inhoud. Want de oorspronkelijke zones waren dat al.

Pokémon met veel karakter

Daar komt nog bij dat, omdat het een DLC is die zich volledig onder water afspeelt, we logischerwijs alleen water-Pokémon hebben. Van de schattigste tot de ondeugendste of regelrechte schoffies, ze hebben allemaal een uitgesproken persoonlijkheid die hen om hun eigen redenen charmant en erg interessant maakt. Waardoor het onmogelijk is om niet vrijwel meteen aan een handvol van hen gehecht te raken.

Maar nogmaals, dit was al iets wat in het originele spel gebeurde. Het is een groot deel van zijn charme. Het is een spel waarin het onmogelijk is niet te vallen voor hoe goed de Pokémon geschreven zijn en op de persoonlijkheid die ze laten zien, terwijl ze perfect opgaan in een eenvoudig, maar charmant verhaal. Waardoor de game alles in huis heeft om te blijven boeien: esthetisch aangenaam zijn, charismatische personages hebben, ons toestaan het precies zo lang en zo te spelen als we willen en een uitstekende gameplaylus hebben.

Dat maakt Cuenca Coralina uitmuntend. Omdat het meer Pokémon Pokopia is en de basisgame al uitmuntend was. Of de uitbreidingspas de moeite waard is, zal nog moeten blijken of de andere twee DLC’s hetzelfde niveau halen, maar in de basis lijkt het erop dat Nintendo hier een voltreffer heeft gescoord.

Censuur is nooit een goede raadgever als je een audiovisueel product aan het maken bent. Sterker nog: als een stemmetje in je hoofd zegt “Waarschijnlijk zouden we dit eruit moeten knippen”, is het belangrijk dat je dat in geen geval doet: Waarschijnlijk is het veel beter dan je denkt! Maar goed, praten is makkelijk als je niet een megacorporatie als Disney runt, vol kijkers die overal aanstoot aan kunnen nemen. Sterker nog, de studio zelf heeft uiteindelijk een handvol afleveringen van zijn beroemdste series uit roulatie gehaald om de meest belachelijke redenen.

Zodat je je niet suf hoeft te piekeren over wat je wel zult kunnen zien en wat niet, hebben we alle gecensureerde afleveringen op een rij gezet (en die alleen in bewerkte vorm te vinden zijn, als ze al te vinden zijn). Klaar om het pad van de willekeurige censuur te bewandelen?

Shake it up: Party it up!

De eerste van deze afleveringen is volkomen logisch. Demi Lovato, die ernstige problemen met haar gewicht kreeg na haar tijd bij Disney Channel (ze ging in 2010 zelfs naar een kliniek), kaartte op Twitter aan dat in het script van een van de afleveringen van haar serie, om precies te zijn de zevende, een personage bij wijze van grap zei: “Jullie zijn zo schattig dat ik jullie zou kunnen opeten. Nou ja, als ik at”. Disney bood meteen zijn excuses aan, verwijderde de aflevering, en in alle latere heruitzendingen is deze gag weggeknipt. Achteraf gezien hebben we ook niks gemist.

So Random!: Colbie Caillat

Het sketchprogramma, dat in juist deze aflevering Caillat als gast had. Zoals je je kunt voorstellen, waren alle gags die het team van Disney Channel had bedacht ontzettend braaf, behalve eentje, waarin een personage zegt dat “ik maar één volledige maaltijd per week eet, omdat mijn agent me altijd op de huid zit zodat ik er zo goed mogelijk uitzie. Als ik te veel koolhydraten eet, krijgt hij de klussen niet”. Deze aflevering werd verwijderd en daar hoorde je nooit meer iets over.

Hannah Montana: No sugar, Sugar

Je weet dat je iets fout hebt gedaan wanneer de ouders van diabetische kinderen je opbellen om te klagen over hoe slecht je een aflevering hebt gemaakt… over diabetische kinderen. In deze aflevering werd onthuld dat Oliver, het personage gespeeld door Mitchel Musso, diabetes type 1 had, en dat zijn vrienden hem de hele aflevering bij alles met suiker vandaan hielden… terwijl type 1 niet door suiker veroorzaakt wordt, maar door genetica. Bovendien werd er geen moment aan gedacht dat diabetici suiker kunnen en moeten eten, maar dan in een gezondere vorm (zoals in fruit) en dat ze suiker in feite nodig hebben om iets ergers te voorkomen. De aflevering werd volledig opnieuw opgenomen en in het derde seizoen opnieuw uitgezonden na overleg met diabetesverenigingen. Je kunt niet zeggen dat het hun niets kon schelen, maar als ze het vanaf het begin hadden gedaan was er niet zo’n probleem geweest.

Jessie: Quitting Cold Koala

Tja, Disney’s kinderseries bleven maar de fout ingaan met alles wat met eten te maken had. In het geval van deze aflevering van Jessie was er een eindeloze reeks grappen over een jongen met coeliakie, zoals “Als je me nog één keer ‘lieverd’ noemt, krijg je glutenvrije vuistslagen te eten” of een kind dat pannenkoeken naar hem gooit terwijl het “Gluten!” schreeuwt. De aflevering werd teruggetrokken, hermonteerd en zonder verdere problemen uitgezonden, maar, naar verluidt, moesten honderden families huilen toen ze zagen hoe het personage werd behandeld.

Andi Mack: De hele serie

Het spijt me enorm als Andi Mack je favoriete serie was, want Disney heeft haar 57 afleveringen, verdeeld over 3 seizoenen, uit het bestaan gewist. Niet omdat er daarin iets ernstigs gebeurde maar omdat de acteur die Andi’s opa speelde, Stoney Westmoreland, seksuele ontmoetingen had met een minderjarige en, om de een of andere reden, dat niet iets is wat je in je tienerserie wilt zien. Om de een of andere reden heeft hij niet meer gewerkt sinds alles in 2018 aan het licht kwam. En laat hij vooral niet terugkomen.

Gravity Falls: Weirdmageddon!

Een van de beste afleveringen van Gravity Falls werd na de eerste uitzending gecensureerd omdat Louis CK, die kort daarna gecanceld werd omdat hij zonder hun toestemming masturbeerde waar vrouwen bij waren, een van de personages insprak. In dit geval was het, omdat het animatie was, eenvoudig: de maker van de serie, Alex Hirsch, deed gewoon de stem in zijn plaats. Gelukkig maar.

Zack y Cody: Smart and smarterer

In dit geval werd de aflevering inderdaad een paar keer uitgezonden, maar de bazen van Disney Channel zelf besloten hem weg te halen voordat het uit de hand liep. Sterker nog, je kunt hem niet eens op Disney+ vinden, en dat is logisch: daarin, doet Zack alsof hij dyslectisch is om meer tijd voor zijn examens te krijgen. Wie die grap ook verzonnen heeft werkt nu vast ergens anders.

Het is niet de enige gecensureerde aflevering van de serie: aflevering 20 van seizoen 3, waarin de Cheetah Girls samen met Chris Brown opdoken, is nergens beschikbaar omdat… Nou ja, we hoeven toch niet te zeggen wat Chris Brown heeft gedaan, hè? Hoe minder hij op onze televisie verschijnt, hoe beter.

Ach, zomertje. Zon, strand, frisje, avondbriesje, relax… En natuurlijk, series! Want uiteindelijk, wat is een zomer zonder alles in te halen wat er dit jaar is uitgekomen, waarvan je hebt gehoord dat het onmisbaar is en waarvan je altijd zo lui werd om het te kijken als je van je werk thuiskwam? Zodat je niet weer inkakt, kom ik met een waterdicht plan: de 5 series van 2026 buiten de geijkte titels om, die je misschien over het hoofd hebt gezien en die je zomerse middagen aan het zwembad perfect gaan fiksen. Of, als je moet werken (zoals ik), troosten ze je op die nachten waarop niemand kan slapen.

Smiling Friends

Weinig dingen hebben me de laatste tijd in seriesland meer pijn gedaan dan het verdwijnen van Smiling Friends, een krankzinnige serie van een minuut of 12 per aflevering die het hele ritme van YouTube Poop wist te vangen zonder de kijker ook maar een seconde ademruimte te geven. Een constante overprikkeling vol onmogelijke gags waarbij je nooit weet wat er hierna gaat gebeuren. En dat is inderdaad precies wat haar zo goed maakt. Je hebt nog nooit zulke waanzin gezien, of gags die met zoveel precisie tot het uiterste worden doorgetrokken, of die zo raak zijn binnen iets dat zo opgejaagd is. Een wonder van 3 seizoenen.

Los ensayos

Ja, ik geef het toe: soms zou ik willen dat alle lastige situaties in mijn leven goed gerepeteerd waren, met alle variabelen in kaart gebracht, zodat ik precies weet wat er allemaal kan gebeuren. Nathan Fielder is een genie, en alleen al met dit idee heeft hij Los ensayos gemaakt, een serie die relatief klein begint (maar verrassend) en langzaam maar zeker uitgroeit naar een finale, in seizoen 2, die mogelijk het ongelooflijkste televisiemoment van het afgelopen decennium is en het perfecte voorbeeld van iemand met te veel passie voor zijn vak. Je hebt nog nooit iets als Los Ensayos gezien, ergens tussen reality-tv, een film van David Lynch en zelfhulp in. Nathan Fielder, wij zijn klei in jouw handen.

Cortar por la línea de puntos / Este mundo no me hará mala persona / Por cuatro perras

Een drieluik van Netflix-series dat in werkelijkheid drie seizoenen van hetzelfde is, met de personages die door Zerocalcare zijn gecreëerd. Het ene moment lig je dubbel om een geforceerde verwijzing, het volgende moment zit je met een gebroken hart door dingen die alleen een millennial kan begrijpen, zoals tegen je moeder liegen als ze zegt “Ik wil alleen maar dat je gelukkig bent”, de dood van iemand die dicht bij je staat, de strijd tegen het fascisme of ontdekken dat de perfecte persoon in wie je jezelf weerspiegeld wilde zien eigenlijk een rotmens was. De drie series vullen elkaar aan, maar dat hoef ik je niet te vertellen: zodra je klaar bent met Cortar por la línea de puntos ga je instinctief verder, want ze zijn fenomenaal.

La maldición de Widow’s Bay

Oké, het kan zijn dat je van deze wel gehoord hebt, maar Apple TV+-series hebben de neiging in de vergetelheid te raken, behalve Pluribus, Separación en The Studio. En deze verdient echt het allerbeste: een horrorserie vermengd met komedie waarin je net zo goed een aflevering met demonen krijgt als een pure slasher, een victoriaanse aflevering of een bezetenheid die even grappig als angstaanjagend is. Een van de grootste verrassingen van 2026, die, op een wat zwakkere eerste aflevering na, blijft scoren, in elke aflevering verrast en aan het eind een lore achterlaat waar Lost maar wat graag mee blij was geweest.

Paradise

We zijn opgegroeid met 24 en Lost, dus logisch genoeg betekent een goede cliffhanger alles voor ons. En wat is er nu een betere cliffhanger dan die van de eerste aflevering van Paradise, een serie die de kijker voortdurend op het verkeerde been zet zodat die nooit weet waar hij naar zit te kijken? Wat begint met het onderzoek naar de moord op de president van de Verenigde Staten slaat uiteindelijk een totaal onverwachte richting in, in een van die series die de aandacht verdienen die vlakkere series zoals From krijgen. Ah! Als je naar me luistert, probeer dan geen enkele spoiler op te vangen en er zonder voorkennis in te gaan, want het is gewoon spectaculair.

Het wordt zo langzamerhand tijd om eerlijk te zijn: Indiana Jones was al prima met drie films, en de tijd zal zowel Het koninkrijk van de kristallen schedel als De wijzerplaat van het lot vergeten. Gelukkig geeft het uitgebreide universum van de beroemdste archeoloog uit de geschiedenis ons een paar vergeten verhalen in videogames, romans en natuurlijk comics.

Je koos verstandig

Dit december maakt Marvel zich op om eindelijk het vervolg op Indiana Jones op zoek naar de verloren ark uit te brengen, in Indiana Jones en het Zwaard van het Pandemonium: vijf delen geschreven door Jason Aaron, maar liefst (die een paar van de beste recente Marvel-comics heeft gemaakt) en getekend door Aaron Kuder, die ook uit de stal van de uitgeverij komt.

In dit geval zal Indy op zoek moeten naar een bijbels wapen, waarbij hij zijn leven en dat van zijn vrienden op het spel zet, terwijl hij probeert zijn gebruikelijke scepsis te bewaren. Verwacht avontuur, mythische vijanden, actie in overvloed en, het mooiste van alles, met op de achtergrond de originele soundtrack van John Williams. Wat is Indiana Jones zonder “Tan tan tan taaaan tan-ta taaaan” te neuriën?

Als alles goed gaat en de verkoop meezit, zal dit het begin zijn van een mooie samenwerking tussen Lucasfilm, Indiana Jones, Disney en Marvel: nou ja, er worden inderdaad al nieuwe avonturen van de archeoloog gepland die zich tussen die films afspelen.

In september 1963 werden in de Marvel-comics de X-Men geboren, een groep mutanten die zwoeren de wereld te beschermen die hen haatte. En hoewel er nu honderden van hen zijn, waren het er in het begin maar zes: Professor X, Angel, Iceman, Marvel Girl. Beast en, natuurlijk, de leider van het team, Cyclops. In de loop der jaren heeft Cyclops allerlei transformaties meegemaakt, interdimensionale bezoeken, tijdreizen met zijn zoon en zelfs de dood en wederopstanding van zijn vrouw. Bijna niks.

Kijk me niet in de ogen

Op het witte doek is Cyclops vertolkt door James Marsden, in zijn klassieke gedaante (sterker nog, hij keert terug naar de bioscoop in Avengers: Doomsday), maar ook door Tim Pocock en Tye Sheridan. Het MCU heeft echter al een nieuwe vertolker gezocht om hem te vervangen, en heeft gekozen voor Heartstopper- en Warfare-acteur Kit Connor.

Misschien zegt de naam Kit Connor je niets, maar feit is dat deze 22-jarige acteur eerst een ware sensatie in het theater was en de stap naar de film zette, met rollen in films als De wilde robot, Rocketman en de aankomende Elden Ring-film. Hij is voorbestemd om een van de grote sterren van Hollywood te worden, en het bewijs is dat Marvel er snel bij was om hem te strikken als leider van de beroemdste mutantengroep uit de geschiedenis.

Precies wie de rest van de X-Men zullen zijn moet nog blijken, en naar verwachting zal Kevin Feige dat tijdens de komende D23, halverwege deze maand, aankondigen. Tot die tijd rest er niets anders dan het verlangen naar een nieuw mutantentijdperk in het MCU te onderdrukken. Of het wel of niet de laatste wordt, hangt alleen van het publiek af.

Het valt niet te ontkennen dat Michael, de biopic over de King of Pop die wereldwijd meer dan 1 miljard dollar heeft opgebracht, precies op een, laten we zeggen, “interessant” moment in zijn leven stopte. Zozeer zelfs dat ze ons moesten verzekeren dat ze al verschillende scènes van het vervolg hadden gedraaid en dat we, inderdaad, vroeg of laat Michael 2 zouden krijgen. Ik persoonlijk zou nog niet te vroeg juichen: als ze het in het eerste deel niet over bepaalde onderwerpen hebben gehad, garandeert niemand dat ze zich in dit vervolg niet alleen op zijn succes gaan richten.

We are the children

Dat “vroeg of laat” is er nu al. Want Lionsgate, het productiehuis dat goud geld heeft verdiend dankzij de biopic, wil het tweede deel zo snel mogelijk maken, vooral om te voorkomen dat Jaafar Jackson ouder wordt. Zoals Adam Fogelson, hoofd van de filmdivisie van Lionsgate, aan de aandeelhouders van het bedrijf vertelde, zullen de opnames eind dit jaar of begin 2027 van start gaan, en komt de film eind volgend jaar of begin 2028 uit.

Dat zal natuurlijk niemand verrassen, aangezien Michael eindigde met de woorden “Zijn verhaal gaat verder”, zonder al te veel schaamte voor de streek die het uithaalde bij het publiek dat niet wist dat het naar een film in twee delen zat te kijken. Het punt is dat er, op bevel van de rechter, niet gepraat mag worden over het onderwerp waar we allemaal aan denken, dus blijft de vraag waar de film zich op zal richten.

Een deel van de gedraaide scènes zal gebruikt kunnen worden, maar dat zullen vooral de dansscènes zijn: “We hebben een aantal sequenties, met name een paar grote muzikale scènes, die we eerder hebben opgenomen, en die zullen er waarschijnlijk in verwerkt worden. We richten ons nu vooral op hoe we ervoor kunnen zorgen dat we, met het juiste budget, het beste en grootste vervolg kunnen maken. Dit is wat het publiek zal willen en verdient na de ervaring die we ze de eerste keer hebben gegeven”. Enfin.

Misschien is de wooncrisis iets mondiaals aan het worden, maar niemand had vast gedacht aan wat er nu in Los Angeles gebeurt. En dat is omdat midden op Sunset Boulevard een gigantisch raam in een billboard hebben geplaatst waarin je een woonkamer in kunt kijken, op zo’n 9 meter afstand. Binnen, een man die zijn leven leidt. Buiten, een hoop mensen die niet begrijpen wat er gebeurt.

2.000 euro op Idealista

Tot zaterdag zal deze man met iedereen praten die met hem wil praten met een whiteboard… En nee, het is niet zomaar een artistieke installatie, maar in werkelijkheid gaat het om reclame voor de nieuwe Netflix-film, La última casa, met Wagner Moura en Greta Lee in de hoofdrollen, die vandaag in première is gegaan met verrassend goede recensies.

In die film komt een gezin van vier vast te zitten in huis zonder mogelijkheid om naar buiten te gaan of te overleven, zonder eten of andere middelen komen te zitten en door een mysterieuze dreiging gedwongen binnen te blijven. Oftewel, precies wat er met deze man gebeurt, vast in een gigantisch billboard en zonder eruit te kunnen komen.

Er zit daar een kerel in 👀 pic.twitter.com/L79Q7pisNP

— Netflix (@netflix) 6 augustus 2026

De opgesloten persoon staat boven letters waarop “How long can you survive?” (“Hoe lang kun je overleven?”) staat en ik moet bekennen dat ik er op z’n minst zin in heb gekregen om de film te zien. Zó veel toewijding aan marketing kan alleen maar betekenen dat ze er op z’n minst enthousiasme in hebben gestoken. Dat is nu al meer dan 99% van wat er op Netflix uitkomt!