Month: August 2026

Na de komst van Superman in 1938 veranderde DC (nou ja, toen nog National Allied Publications) zijn uitgeeflijn volledig: als de mensen superhelden wilden, zouden ze superhelden krijgen. Batman kwam in 1939, Flash deed dat kort daarna, samen met Hawman en Hawkgirl, en beetje bij beetje werd, met personages als Shazam, Catwoman en Lex Luthor, een pantheon van helden voltooid dat met recht de nieuwe goden van de Olympus genoemd kon worden. En toen kwam Groene Lantaarn.

In de donkerste nacht…

In deze stripstoofpot waarin alles kon om te zien of het aansloeg (en er trouwens echt bizarre dingen werden gemaakt) verscheen het blad All-American Comics, waarin inderdaad alles paste: in het begin was het een kinderhumorblad, maar beetje bij beetje werd het een beetje jeugdiger dankzij personages als degene die debuteerde in nummer 16 van het blad: ene Alan Scott, die een ongelooflijk krachtige ring bezat, met krachten afkomstig uit het oude China, waarmee hij, vermomd als Groene Lantaarn, tegen het kwaad kon vechten. Geen ruimtebasis, geen groep Lantaarns, helemaal niks: een meneer met een cape die hij zelf had gemaakt in rood, groen, paars, bruin en geel (ja, geel, de kleur waardoor Groene Lantaarns traditioneel verzwakken). Het was 1940, meer zat er niet in.

Met de ring kon Scott alles doen waar hij zin in had, van vliegen tot zijn vijanden verlammen, en bovendien beschermde die hem tegen metalen voorwerpen (maar niet tegen hout). Het was een succes tijdens de Tweede Wereldoorlog, en beetje bij beetje maakte het in de naoorlogse periode plaats voor westerns. Alan Scott beleefde in 1951, na twaalf jaar, zijn laatste avontuur, en niemand dacht ooit nog aan hem toen Hal Jordan in 1959 de mythe van Groene Lantaarn nieuw leven inblies. Zijn verhaal was in tegenspraak met dat van Scott, zijn krachten ook en in de strips deed iedereen alsof er nooit een andere Groene Lantaarn was geweest voordien. Dus werd voor de makkelijkste oplossing gekozen: ja, hij heeft bestaan, maar op Aarde-2, waardoor hij hier en daar kon opduiken. Iedereen blij?

DC werd een warboel van continuïteiten, alternatieve aardes, superhelden en krachten, totdat ze na Crisis op Oneindige Aardes alles verenigden. Nu wel: Scott zat in dezelfde werkelijkheid als Jordan, en was nog steeds een veteraan van de Tweede Wereldoorlog, maar zijn leven was op magische wijze verlengd. O ja! En hij gebruikte zijn ring niet meer, waardoor hij een andere codenaam kreeg: Sentinel. Daarna hebben de redactionele koerswisselingen hem overal heen gevoerd: hij ging terug naar Aarde-2, werd weer jong, ging terug naar de werkelijkheid van Aarde-1… Kortom, een warboel waarvoor je de strips moet lezen en er een beetje wijs uit moet worden.

In de loop der jaren is Scott twee keer getrouwd geweest, kreeg hij een zoon en een dochter… en in 2020 ontdekten we, met terugwerkende kracht, dat hij altijd al homo was geweest, waardoor hij zonder twijfel de eerste homoseksuele superheld uit de geschiedenis werd. Bij Marvel deden ze hetzelfde met Bobby Drake, de IJsman, en men moest mee met de tijd. Zo ontstond iets wat we waarschijnlijk nooit bij de Lantaarns zullen zien: het verhaal van een man die in de kast zat, trouwde, kinderen kreeg en in stilte worstelde met zijn homoseksualiteit… dat we pas 80 jaar later leerden kennen. Dat is heel lang om in de kast te zitten, hoeveel lantaarn (groen) je ook hebt om jezelf bij te lichten.

Afgelopen weekend hebben we The Duskbloods, de nieuwe game van FromSoftware, kunnen uitproberen. Ondanks wat verbindingsproblemen, onvermijdelijk aangezien het een servertest was, was het een ervaring waarmee we konden inschatten wat deze nieuwe game te bieden heeft van een van de meest bijzondere studio’s van dit moment. Want het interessantste is dat, hoewel FromSoftware een heel eigen stijl heeft, het altijd iets anders brengt. En deze keer was dat geen uitzondering, met iets dat aan Elden Ring: Nightreign doet denken, maar meer aan Sekiro en Bloodborne schatplichtig is dan het lijkt.

Een game bedacht om je op andere spelers af te sturen

Hoewel The Duskbloods een mix van PvP en PvE is, ligt het zwaartepunt bij het eerste. Het hele PvE-gedeelte is een formaliteit waarin we een zekere beheersing van onze middelen moeten tonen. Dat is het deel waarin we ons personage kunnen verbeteren, enig voordeel kunnen behalen (of niet) en ons in stelling kunnen brengen. Maar de game begint pas echt wanneer we het tegen onze rivalen moeten opnemen.

Hoewel ze bij FromSoftware hebben volgehouden dat het mogelijk is om het einde van elk potje te halen zonder het tegen een andere speler op te nemen, is dat niet helemaal waar. Hoewel het mogelijk is, houdt dit in dat we bondgenootschappen sluiten en ervoor zorgen dat we niet rechtstreeks tegenover rivalen komen te staan. Het systeem van de game maakt het mogelijk dat onze rivalen elkaar bevechten en dat wij, met wat geluk, simpelweg kunnen overleven terwijl zij het onderling uitvechten of we elkaar allemaal negeren, maar de hele game stuurt op één ding aan: de confrontatie.

Doordat de game in verschillende fasen is opgedeeld, is er een strikte tijdslimiet. En aan het eind van elke fase wordt één speler geofferd. Dat betekent dat, of je het nu wilt of niet, er altijd een reden is om meer punten te halen en te proberen in het potje te blijven. Zelfs wie het niet tegen andere spelers wil opnemen of zich met hen wil bemoeien, zal zich al snel gedwongen voelen als die achteropraakt, want daarin zit de grote truc van The Duskbloods: het is niet nodig om het vóór het einde van elk potje tegen andere spelers op te nemen, maar het systeem zelf stimuleert dat er confrontaties ontstaan om niet buiten het potje zelf te vallen.

Een evolutie van wat we al kennen

En juist in gevechten tegen spelers komt de game het best tot zijn recht. Hoewel je tegen door de AI bestuurde vijanden enkele details van de game kunt opmerken, zoals de iets stijvere mobiliteit of de grotere nadruk op de verticaliteit van de game, wordt het pas wanneer we het tegen andere spelers opnemen echt duidelijk wat er anders is aan deze game.

Van wat we hebben kunnen spelen lijkt The Duskbloods subtiel anders dan wat we in eerdere games van FromSoftware hebben gezien. Vooral als het gaat om de mogelijkheden om uit lastige situaties te komen. Hoewel er ontwijkingen zijn en ons personage snel beweegt en heel snel springt, wordt dit, wanneer we tegenover menselijke rivalen staan met aanvallen die op de onze lijken, een stuk minder effectief. Daardoor wordt het praktisch onmogelijk om uitsluitend op onze reflexen te vertrouwen: we moeten vermijden op plekken te zijn waar ze ons kunnen raken.

Dat is het interessantste van The Duskbloods. Het voelt niet alsof een parry of een ontwijking op tijd ons uit de meeste situaties kan redden. Doordat er vuurwapens van groot kaliber zijn, vijanden met evenveel mobiliteit als wij en iframes die veel beperkter zijn dan in eerdere games, voelt het gevecht harder aan. Eerlijker. En dat is het interessante.

Want het lijkt erop dat hier te vinden is wat de toekomst van FromSoftware zou kunnen zijn. Dat de volgende stap na Bloodborne en Sekiro, een game die meer op actie gericht is en het RPG-gedeelte van zijn games achter zich laat, deze kant op zou kunnen gaan: voluit kiezen voor gevechten van man tot man waarin de positionering en de timing van onze acties het belangrijkste zijn. Iets wat in The Duskbloods lijkt te kunnen ontstaan in een aantal frenetieke en bijzonder interessante gevechten tussen spelers die we dolgraag in de definitieve versie willen proberen, wanneer die ook verschijnt.

Stickers horen al lang bij elke WhatsApp– of iMessage-groep en ChatGPT heeft ons net het ideale hulpmiddel gegeven om er iets veel persoonlijkers van te maken. Tot nu toe vereiste het maken van onze eigen stickers dat we een iPhone hadden of speciale apps gebruikten die niet altijd even bruikbaar waren. Nu zet ChatGPT elke foto of elk idee om in een sticker die klaar is voor gebruik, en het gaat veel, veel verder dan simpelweg een afbeelding uitsnijden.

Van foto naar sticker in slechts enkele seconden

We vinden de nieuwe Sticker-functie van ChatGPT, zoals OpenAI op zijn X-account laat zien, onder Images > Stickers in de zijbalk. Van hieruit kunnen we een of meerdere afbeeldingen uploaden, om wijzigingen vragen, elementen combineren of de stijl van de ene afbeelding op de andere overbrengen. In tegenstelling tot de huidige tools waarmee je alleen een deel van een afbeelding kunt uitsnijden, kunnen we hier exact beschrijven welk resultaat we willen en ChatGPT de rest laten doen.

Vermeldenswaard is ook het trucje om recente Foto’s aan ChatGPT toe te voegen dat we gisteren zagen en waarmee we onder meer een screenshot te maken van een afbeelding of zelfs van een sticker die we ontvangen, en daar via de AI een draai aan te geven.

Wanneer we de sticker hebben die we zoeken, kunnen we met de knop Add to chat apps het resultaat naar iMessage, WhatsApp sturen of het zelfs in Foto’s opslaan om het met andere apps te gebruiken. Voor WhatsApp heb je minimaal drie stickers per pakket nodig, terwijl we in iMessage één enkele sticker kunnen opslaan en die vervolgens terugzien in de carrousel van de Berichten-app.

Met modellen die steeds nauwkeurigere afbeeldingen kunnen genereren, zoals het huidige ChatGPT Images 2.0, heb je voor elk gesprek binnen een paar seconden precies de juiste sticker.

Apple heeft de instapprijs van de iPhone al jaren stabiel gehouden, maar alles wijst erop dat daar binnenkort verandering in komt.

Na de recente prijsaanpassing van vrijwel het hele assortiment zou de iPhone 18 Pro dezelfde weg inslaan en de symbolische grens van 1.099 dollar, waaraan we gewend zijn, overschrijden.

Een verhoging van 100 dollar lijkt het meest waarschijnlijke scenario

Volgens Mark Gurman van Bloomberg, is de prijsverhoging van de iPhone vrijwel onvermijdelijk door de druk die het geheugen en andere componenten op de toeleveringsketen zetten.

Apple heeft de prijzen van de Mac en de iPad al met bijna 23% verhoogd en nu zou de iPhone aan de beurt zijn.

Samsung en Google hebben de prijs van hun nieuwste telefoons al met ongeveer 100 dollar verhoogd.

Als Apple een vergelijkbare strategie volgt, zou de iPhone 18 Pro stijgen naar 1.199 dollar, tegenover de 1.099 dollar van de iPhone 17 Pro, ongeveer 9% meer.

Apple zou een deel van de prijsstijging op zich nemen

Dat bedrag is, alles bij elkaar, opvallend beperkt gezien de prijsstijgingen die we hebben gezien.

9% komt bij lange na niet in de buurt van de gemiddelde 23% die we in de rest van het assortiment hebben gezien en geeft aan dat Apple een deel van de prijsstijging op zich gaat nemen.

Het bedrijf waarschuwt al een tijd voor de druk op zijn marges, terwijl de productie van de iPhone 18 Pro vordert en de 2-nanometerchips de kosten van deze generatie verhogen.

Een generatie, overigens, waarvoor we, als ook maar een deel van de geruchten klopt, graag een heel klein beetje meer zullen betalen.

We volgen de planning rond de iPhone 18 al maanden en eind augustus zijn we nog maar enkele dagen verwijderd van de definitieve releasedatum. Apple zou de uitnodigingen voor het grote evenement van september nog deze week versturen en volgens Mark Gurman zou de presentatie plaatsvinden op woensdag 9 september. Een datum die iets eerder valt dan die van voorgaande jaren.

De iPhone 18 Pro heeft vrijwel al een lanceringsdatum

Het evenement van deze herfst zou als grote blikvangers de iPhone 18 Pro en de iPhone 18 Pro Max hebben, waarvan we overigens een grotere batterij verwachten. Daarnaast, een publiek geheim: de opvouwbare iPhone Ultra.

Met deze presentatie wil Apple een volledig nieuwe categorie aan zijn assortiment toevoegen en de laatste lekken wijzen op een bijzonder interessant ontwerp.

Het zou ook op dit evenement zijn dat we de Apple Watch Series 12 te zien krijgen, met een mogelijke keramische behuizing en met interessante geruchten over een ronde versie. We zullen daarnaast twee versies van de AirPods 5 zien.

Er zijn zoveel vernieuwingen dat we tot het voorjaar van 2027 zullen moeten wachten om de nieuwe instapmodellen van de iPhone 18 en de iPhone Air te zien. Ondertussen, als de uitnodigingen de komende dagen binnenkomen, begint het officiële aftellen. Het aftellen naar een evenement dat vol verrassingen is.

Uiteindelijk bleken de geruchten waar te zijn: we hebben een nieuwe Kratos nadat een zware blessure Ryan Hurst dwong zich terug te trekken uit de rol van Kratos in de nieuwe God of War-serie die Amazon Prime Video al voorbereidt… en die, afgaande op alle heropnames die ze zullen moeten doen om de oorspronkelijke hoofdrolspeler te vervangen door Dave Bautista, hun een fortuin gaat kosten.

God van verandering

Inderdaad: na allerlei gedoe, geroddel en nog wat geruchten zal Bautista (die 7 jaar ouder is dan Hurst) de rol van Kratos op zich nemen om te voorkomen dat de productie stilligt tot 2027. Sterker nog, de productie zou over een paar weken weer van start gaan, en ze gaan door met het plan om de eerste twee seizoenen achter elkaar op te nemen, in elk geval tot ze zien hoe het publiek erop reageert en beslissen of ze wel of niet doorgaan met het derde.

Bautista is een logische keuze: hij is niet alleen een gerenommeerd acteur, maar heeft bovendien ook precies de juiste spierbouw om Kratos te vertolken. Het is natuurlijk niet zijn enige project: binnenkort zien we hem ook in Chad Stahelski’s Los Inmortales, de nieuwe film van Bong Joon Ho (waarin hij, omdat het een animatiefilm is, de stem zal inspreken) en het zou vreemd zijn als een cheque hem, ook al nam hij afscheid, niet op de een of andere manier terug naar Marvel zou laten keren.

Hoewel de productie vertraging heeft opgelopen, hebben ze tenminste het geluk gehad dat Amazon Prime Video de serie niet wilde schrappen en het publiek deze adaptatie niet wilde onthouden. De fans, die een hekel hadden aan de oorspronkelijke casting, juichen het nu toe, dus uiteindelijk is iedereen blij. Behalve de arme Hurst, natuurlijk.

Een recent gerucht op het forum van Reset Era deed de alarmbellen afgaan door te suggereren dat er op zeer korte termijn een nieuwe game in de Ori-franchise aangekondigd zou worden. Ontwikkeld door een studio van Saber Interactive en aangekondigd tijdens de Xbox Developer Interactive van dit najaar, of anders al tijdens Gamescom, die morgen begint, heeft het gerucht de interesse van de fans gewekt. En van de oorspronkelijke regisseur van de game.

Een complexe situatie

Thomas Mahler, regisseur van Ori en CEO van Moon Studios, de oorspronkelijke ontwikkelaar van de game, heeft laten weten dat er geen nieuwe game in de franchise in ontwikkeling is. Of in elk geval geen enkele waarvan hij weet. Tegelijk heeft hij de gelegenheid aangegrepen om te zeggen dat hij de rechten op Ori terug wil en dat hij betwijfelt of een andere studio wel in staat is een game in de reeks te maken.

Natuurlijk bestaat de mogelijkheid dat ze de game hebben gemaakt zonder hem te raadplegen. Microsoft bezit de rechten op Ori en hoeft, bijgevolg, Mahler of Moon Studios niet te betrekken om een nieuw deel in de franchise te maken. En hem raadplegen zou alleen uit interesse of pure beleefdheid zijn. Dus is Mahlers ontkenning niet noodzakelijk de bevestiging dat de game niet in ontwikkeling is.

Om zeker te zijn zullen we moeten wachten op de GamesCom, die morgen de 25e om 18:30 begint, Spaanse tijd. Zo niet, dan tot de Xbox Developer Interactive van dit najaar. Als we tegen die tijd geen nieuws hebben, dan zullen we weten dat Mahler gelijk heeft. Maar tot dan kunnen we nog niets met zekerheid weten.

Cyberpunk: Edgerunners II, het vervolg op de officiële anime van Cyberpunk 2077, heeft al een releasedatum. Dat is op 20 oktober en het zal exclusief op Netflix verschijnen, net als het eerste seizoen, dat al op het platform beschikbaar is. Dit tweede seizoen zal volledig losstaan van het eerste en van de videogame, en kan worden bekeken zonder iets van de rest te weten.

Een serie die alles omver lijkt te blazen

De serie zal tien afleveringen tellen en de openingssong is 10:15 Saturday Night, van The Cure, en de eindsong is Watson, van Petite Meller. Regisseur is Kai Ikarashi, die verantwoordelijk was voor de regie van de zesde aflevering van het eerste seizoen, Girl on Fire. Bartosz Sztybor, Ichigo Kkano en Masahiko Otsuka zullen optreden als respectievelijk producer, personageontwerper en scenarist.

Terwijl het eerste seizoen probeerde de toon van de videogame en het rollenspel te treffen, probeert dit tweede seizoen meer aan te sluiten bij jaren 90-films zoals Pulp Fiction en Léon: The Professional. Iets wat je nu al in de trailer kunt zien. Daarom kun je een absoluut krankzinnige rit verwachten, waarvoor we alleen nog maar een paar maanden hoeven te wachten om te zien waar die ons naartoe brengt.

In een gesprek met The Verge heeft Hidetaka Miyazaki toegegeven dat ze in de studio opgelucht ademhaalden toen Nintendo de Switch 2 aankondigde. De reden was dat Duskbloods oorspronkelijk gepland was voor Nintendo Switch, maar de game was te veeleisend voor de console.

Een console gemaakt voor de game

In zijn eigen woorden, “we waren beslist erg blij toen we over de Switch 2 hoorden, omdat we dachten: ‘Hoe gaan we dit doen?’”, zegt Miyazaki tegenover de website. “Toen kwam de Switch 2 en werden al die problemen opgelost”. Daarbij hielp het ook dat ze, omdat het een nieuwe console is, ondersteuning van Nintendo zelf hebben gehad zodat het optimaal kan draaien op hardware waarmee ze nog niet vertrouwd zijn.

Ook benadrukte hij dat “The Duskbloods een uitdagende game voor ons is”. De reden? “Er zijn veel nieuwe dingen wat betreft het ontwerp van de systemen en de regels, en het vereist veel aanpassingen en minutieuze afstemming, en Nintendo heeft ons in dat opzicht veel steun geboden. Dingen als de onboarding en de tutorials voor spelers zijn iets waar we van oudsher niet erg goed in zijn, dus de steun die ze ons op dat vlak hebben gegeven is heel, heel goed geweest en we denken dat het in dat opzicht een uitstekende samenwerking is geweest”.

Na een succesvolle netwerktest afgelopen weekend, maar nog zonder releasedatum in zicht, lijkt het erop dat ze bij From Software sterk inzetten op deze nieuwe multiplayertitel. Wel hebben ze benadrukt dat dit niet betekent dat ze games voor één speler gaan opgeven, “het is eerder zo dat, als we iets vinden dat we willen doen en we denken dat het een geweldig idee is, we het zullen doen“. Het lijkt er dus op dat we in de toekomst bijzondere experimenten van FromSoftware zullen blijven zien.

Als de ChatGPT-app de meest directe en handigste manier is om toegang te krijgen tot de AI van OpenAI, dan is die app grondig leren kennen het beste idee. En daar hoort ook bij dat we de verborgen functies kennen, zoals het gebaar dat ons in staat stelt onze recente Foto’s veel sneller aan elk gesprek toe te voegen.

Hoe je door simpelweg lang te drukken een recente foto toevoegt

Een foto aan een gesprek toevoegen vereiste tot nu toe dat je op de knop “+” tikte, Foto’s selecteerde, de fotokiezer opende, een afbeelding koos en bevestigde. Nu hoeven we alleen nog maar één knop ingedrukt te houden. Volgens 9to5Mac is de functie net toegevoegd aan ChatGPT voor iOS.

Het proces is echt simpel en behoorlijk snel:

• We openen ChatGPT op onze iPhone.

• We houden de knop “+” naast het tekstveld ingedrukt.

• We zien onze vier meest recente foto’s verschijnen.

• We tikken op de gewenste foto om die aan het gesprek toe te voegen.

Een klein verschil misschien? maar mooi meegenomen. Vaak willen we objecten identificeren of iets met de foto willen doen die we net hebben genomen, en in dit geval zijn een paar stappen minder altijd mooi meegenomen.

Op compatibele iPhones biedt Visual Intelligence misschien een nog slimmere integratie, maar als we in plaats van alleen een vraag context aan een gesprek met ChatGPT willen toevoegen, is de optie die we net hebben gezien onze beste keuze. Een van die functies die uiteindelijk handiger blijken dan je eerst denkt.