Month: September 2026

John Ternus is nu officieel de nieuwe CEO van Apple en heeft zich, na de wissel van Tim Cook, rechtstreeks tot de medewerkers van het bedrijf willen wenden. Na 25 jaar in Cupertino begint John aan een nieuwe fase met een korte, maar volledige memo en met een boodschap die bij zowel medewerkers als gebruikers ongetwijfeld weerklank zal vinden.

Een eerste boodschap gericht op Tim Cook en op het team

Ternus wijdt een heel belangrijk deel van zijn boodschap aan het bedanken van Tim Cook voor alles wat hij hem in de loop van deze jaren heeft meegegeven, naast zijn kennis en ervaring tijdens de overgang, en voor alles wat hij het bedrijf heeft gebracht.

Ternus spreekt over Apple als “het beste bedrijf ter wereld” en vertelt wat ons te wachten staat. Vooral noemt hij een “enorme lancering” die voor volgende week gepland staat en bedankt hij het team voor het werk van al deze maanden om die mogelijk te maken.

We hebben het al gezien in Tim Cooks afscheidsmemo, en we zien het nu opnieuw bij Ternus: de waarde van de teams bij Apple staat op de eerste plaats.

Een overgang die vooruitkijkt

Na de dankwoorden vertelt Ternus over de producten waar Apple al aan werkt en over de producten die nog bedacht moeten worden en over hoe het team die creaties gezamenlijk zal vormgeven. Zijn groeiende publieke aanwezigheid, die we hebben gezien in zijn recente ontmoetingen in Apple Park en in veel keynotes, mag ons niet afleiden van het feit dat John bovenal iemand is met veel ervaring in het ontwikkelen van nieuwe producten.

Met Tim Cook als uitvoerend voorzitter en Ternus die de dagelijkse leiding op zich neemt vanuit zijn achtergrond als hardware-ingenieur, gaat Apple een zeer interessante nieuwe fase in, en doet het dat met veel continuïteit. De eerste boodschap van zijn nieuwe CEO maakt duidelijk waar de aandacht ligt: de mensen en de producten, huidige en toekomstige.

De volledige memo, zoals die door 9to5Mac is gepubliceerd, luidt als volgt:

Team:

Vandaag, op mijn eerste dag als CEO, wilde ik jullie een korte notitie sturen om jullie allemaal te bedanken voor de hartelijke felicitaties. Ik wil Tim ook mijn diepe dank uitspreken omdat hij tijdens deze overgang zoveel van zijn kennis en ervaring aan mij heeft overgedragen en, nog belangrijker, voor alles wat hij Apple in de loop van deze jaren heeft gebracht. We hebben het enorme geluk gehad een CEO te hebben die leiding heeft gegeven op basis van zijn waarden en met zoveel fatsoen en menselijkheid. We zijn daar allemaal beter door geworden, en ik ben diep dankbaar dat hij onze uitvoerend voorzitter zal zijn.

Het is een eer deze rol op me te nemen bij wat werkelijk het beste bedrijf ter wereld is, en ik ben enorm enthousiast over alles wat we hebben voorbereid. Volgende week hebben we een grote lancering die fenomenaal gaat worden. Dank voor alles wat jullie hebben gedaan om dat mogelijk te maken.

Ik ben net zo enthousiast over alles wat daarna komt, inclusief de ongelooflijke producten die al in ontwikkeling zijn en die nog bedacht moeten worden, die we samen zullen bedenken en ontwikkelen. Er is geen beter team ter wereld waarmee ik de toekomst vorm zou willen geven.

Later meer. Voor nu, dank voor jullie uitstekende werk!

John

Anthropic heeft Claude Fable 5.1 en Claude Mythos 5.1 gepresenteerd. Drie maanden na de komst van Fable 5 omschrijft het bedrijf beide als zijn meest geavanceerde modellen voor programmeren en kenniswerk. De combinatie van betere prestaties, hogere intelligentie en een lagere prijs is zonder twijfel bijzonder interessant.

Beter programmeren en fouten op te lossen

Fable 5.1 overtreft natuurlijk Fable 5 en Opus 5, maar ook GPT-5.6 Sol, in verschillende belangrijke benchmarks. Volgens Anthropic is het bedoeld voor lange taken, waarin agenten sterk steeds belangrijker worden, en komt het na de terugkeer van Claude Fable 5 en terwijl het bedrijf Mythos, hetzelfde model maar zonder zoveel veiligheidsbeperkingen, alleen voorbehoudt aan bepaalde vertrouwde bedrijven.

Anthropic legt uit dat Fable 5.1 zich onderscheidt doordat het de onderliggende oorzaken van fouten weet op te sporen, waardoor we betere resultaten kunnen verwachten in projecten die maximale precisie in de code en uren werk vereisen.

Veel goedkoper bij de meest veeleisende taken

De basisprijs blijft gelijk, ja, maar Anthropic heeft besloten die van cache-reads te verlagen. Hiermee berekent het bedrijf dat de totale kosten bij de meest voorkomende workloads met 25% kunnen dalen en met ongeveer 45% kunnen dalen bij de meest veeleisende agentische taken.

De update bevat de waarborgen die we al kennen, al zijn die verbeterd qua zichtbaarheid, en met het onzichtbare watermerk in Claude-teksten.

Als je iemand “Thunder, thunder, thunder…” hoort neuriën en alleen maar kunt denken “Thundercats!”, heb ik twee nieuwtjes voor je. Ten eerste: je maar eens een afspraak met de dokter moet gaan maken voor een algemene controle. Ten tweede: Adam Wingard, de maker van You’re Next en Godzilla vs Kong, al jaren bezig is met de ultieme verfilming van de tekenserie uit de jaren 80 voor het witte doek. Niemand heeft het project tot nu toe opgepikt, maar hij denkt dat het een kwestie van tijd is.

De klauwen uitslaan

Mocht je nog geen 40 zijn (hoe durf je?), was Thundercats een serie uit 1985 met een groep katachtige buitenaardse helden die door de ruimte zwierven. Het waren 5 seizoenen en 130 afleveringen die voor velen de typische jaren 80-sfeer bepaalden. Daarna is geprobeerd het fenomeen in 2011 en 2020 te herhalen, maar zonder al te veel succes. Wingard is er echter van overtuigd dat het tijd is om honderden miljoenen in de franchise te investeren.

“Mijn carrière gaat alle kanten op, dus andere dingen hebben voorrang gekregen. Maar Thundercats is er nog steeds. Ik denk dat het vooral een kwestie is van tijd vrijmaken om me er weer op te concentreren en me er weer mee te verbinden”. Sterker nog, hij zegt dat ze begin dit jaar een nieuwe poging hebben gedaan, wat, voor een filmmaker als hij, met een reputatie in Hollywood, zou moeten betekenen dat er snel financiering komt.

Sterker nog, hij is ervan overtuigd dat we de film ooit zullen zien: “Ik heb geen spannend nieuws, maar het project is niet van de baan. Het leeft nog. Het is gewoon niet waar ik op dit moment aan werk”. Anders gezegd: als de nostalgie naar de jaren 80 terugkomt, maak je geen zorgen, want wij zijn erbij, volle bak voor Lion-O en zijn makkers.

De nostalgie naar het einde van de jaren 90 en het begin van de jaren 2000 slaat hard toe in Hollywood. Zo erg zelfs, dat zelfs films die in hun tijd een klinkende flop waren nu een succesvolle comeback maken. Dat is het geval bij Practical Magic 2, waarvan de voorverkoop zo goed loopt dat ze nu al een openingsweekend voorspellen dat alleen al in de Verenigde Staten de 40 miljoen dollar zal overschrijden. Als je bedenkt dat het eerste deel amper over de 68 miljoen ging en bakken met geld verloor, zet dat aan het denken.

Hokus pocus aan de kassa!

Destijds lauw ontvangen, heeft Practical Magic in de loop der jaren een cultstatus opgebouwd tot op de dag van vandaag, waar, uiteraard, een hele generatie er helemaal weg van lijkt te zijn. Sandra Bullock vergeet het echter niet: “We dachten: ‘Het wordt een geweldige film, mensen gaan ervan houden.’ En toen, stilte. Ze zeiden tegen ons ‘Hoeveel vrouwen hebben jullie nodig in één film? Hoeveel tinten hebben jullie nodig? Wat voor soort film is dit?’”.

De regisseur kan niet van dit succes meegenieten, en dat doet de actrice nog altijd pijn: “Er is één ding dat ik steeds weer onder de aandacht wil brengen: Griffin Dunne heeft deze wereld samen met ons gecreëerd. Hij liet ons stralen. Dankzij hem bestaat deze film, en toen we hem maakten heeft hij nooit de vruchten van het succes kunnen plukken, dus vandaag eren we hem”. Voor alle duidelijkheid: ze boden hem aan om de film te regisseren, maar hij wees het af omdat hij er zeker van was dat die een vrouwelijke hand nodig had: die van Susanne Bier, om precies te zijn.

Er zijn bijna 30 jaar verstreken sinds dat eerste deel, en het is duidelijk dat dit het juiste moment is om terug te keren. We zullen natuurlijk de opbrengst moeten afwachten, om te weten of de film aan de kassa heeft gepresteerd of het juist een nog grotere mislukking is geweest dan het eerste deel. Zelfs een flinke zwaai met de toverstaf zou dat niet kunnen verhelpen, laat staan een hypothetisch derde deel mogelijk maken.

“Als je niet op de kar springt, blijf je achter, want dit is allang de realiteit” is iets wat ze ons al jaren over AI blijven vertellen, met hetzelfde gezeur als destijds met de NFT’s. Alleen zien we in dit geval de resultaten in de echte wereld: spuuglelijke posters, afschuwelijke reclames, goedkope special effects (let maar op La Odisea die The Asylum heeft uitgebracht) en boeken gemaakt met zo min mogelijk moeite. Het goede eraan? We zijn nog maar twee dagen verwijderd van een herwaardering van de mensenhand. Of dat hopen we allemaal behalve Gal Gadot.

Gal Gadot, op de as van het kwaad

Wat je ook van Gal Gadot vindt, is het feit dat wat er rond haar laatste film speelt genoeg om niet één, maar meerdere wenkbrauwen tegelijk te doen optrekken. De actrice zal de hoofdrol spelen in Bitcoin, het nieuwe van Doug Liman (The Bourne Identity, Edge of Tomorrow) dat een satire wordt waarin ze te zien zal zijn naast acteurs als Casey Affleck, Isla Fisher en Pete Davidson. Tot zover alles prima: het probleem is dat de film AI bij de vleet zal hebben.

De helft van Hollywood heeft zich in razend tempo overgegeven aan kunstmatige intelligentie, en ze proberen nog steeds uit te vogelen wat de exacte mix is zodat het het publiek niks uitmaakt. In dit geval zal AI de sets en belichting verzorgen, want er werd gefilmd in een volledig lege ruimte. Dat wel, het heeft 70 miljoen dollar gekost. Volgens de producent was het 130 miljoen meer geweest als ze productieontwerp en belichting hadden gebruikt. Als je hierbij zat te knikken, lees het dan nog eens: geen enkele film geeft 130 miljoen uit aan production design en belichting. Geen enkele. Dat is gebakken lucht verkopen.

In dit geval is de hoogste bieder Gadot, die heeft gezegd dat dit het langste contract is dat ze ooit heeft getekend, en dat haar advocaten vanwege de AI een halfjaar nodig hadden om elk punt na te kijken. “Ik wilde niet dat AI iets te maken zou hebben met mijn acteerwerk. Dat moesten we beschermen. Wat het acteren betreft, is het helemaal van mij”. We kunnen het werk van belichters, kunstenaars en production designers met de grond gelijkmaken zolang ze maar niet aan mijn werk komen. Ai.

“Ik ben bang voor AI, maar ga ik wegkijken? Nee. Ik ben bang maar ik speel ermee, leer en probeer mezelf bij te scholen. De trein is al vertrokken. Je gaat ermee werken of compleet buitenspel staan. Ik probeer het zo goed mogelijk te doen en te beschermen wat er te beschermen valt“. Ja ja, het is het heden, je moet je aanpassen, al die dingen. We horen het al vier jaar elke dag… En uiteindelijk zal het publiek beslissen. Hopelijk zonder iemands werk af te pakken.

Aniplex heeft aangekondigd dat het Fate/EXTRA Record, de remake van Fate/EXTRA, zal uitgeven. Dit is een JRPG die in 2010 voor de PSP werd uitgebracht en gebaseerd is op de transmediafranchise Fate, waarin een groep magiërs samenkomt om de kans te krijgen de Heilige Graal te bemachtigen en daarmee een wens te vervullen. Daarvoor zullen ze met elkaar moeten vechten tot er nog maar één over is, door personificaties van historische figuren met enorme fysieke en magische krachten op te roepen.

In het geval van Fate/EXTRA is het bijzondere dat het, ondanks dat het canoniek niet in hetzelfde universum plaatsvindt als het hoofdverhaal van de franchise, Fate/Stay Night, een alternatieve versie van de gebeurtenissen ervan vertelt. Het vertelt een andere versie van wat er had kunnen gebeuren door de context waarin ze zich bevinden te veranderen.

Een game met een lange voorgeschiedenis

Deze aankondiging komt nadat Bandai Namco, de oorspronkelijke uitgever van het spel, het spel vijf maanden geleden had laten vallen. Tegelijkertijd heeft Aniplex aangekondigd dat Meteorise nu de ontwikkelaar van het spel is geworden, terwijl Type-Moon Studio BB, tot nu toe de hoofdontwikkelaar van het spel, wordt geherstructureerd, en dat Kazuya Shinonō, de regisseur van het spel tot nu toe, de studio om niet nader gespecificeerde persoonlijke redenen heeft verlaten.

Hoewel er al eerder een band bestond tussen Aniplex en de Fate-franchise, is dit een verrassende zet die de fans heeft verrast, en zij weten niet wat dit zal betekenen voor de toekomst van deze remake. Fate/EXTRA Record heeft in ieder geval nog geen releasedatum en staat gepland voor release op PlayStation 4, PlayStation 5, Switch, Switch 2 en pc.

GTA 6 zorgt nu al voor allerlei controverses. Naast de te verwachten discussies over geweld in videogames, al zijn die deze keer nog meer gerechtvaardigd door hoe ongemakkelijk het voor sommige mensen kan worden om op mensen te schieten die er zo echt uitzien, hadden we andere niet verwacht. Want de romance tussen Jason en Lucía heeft op sociale media tot een compleet onverwachte controverse geleid. Dat komt doordat sommige mensen vinden dat de romance in de game beschouwd zou kunnen worden als een vorm van ontrouw.

Een gevaarlijke romance

Sommige mensen op sociale media zien dat zo, en denken dat door het realisme van de game (dat ons dwingt om op date te gaan, berichten te sturen, hand in hand met het andere personage te lopen en romantische gebaren te maken, als we willen dat hun romance standhoudt wanneer we de game uitspelen), dit kan worden beschouwd als een vorm van ontrouw. Hun partners verbieden de game te spelen.

Zo verwoordde een TikTok-gebruikster het bijvoorbeeld. “In geen geval ga ik mijn verloofde GTA 6 laten spelen. Letterlijk moet je een relatie onderhouden met een meisje in de videogame en haar berichten sturen, en ze wordt boos als je haar niet antwoordt. Je moet met haar op date gaan en je kunt seks met haar hebben. Laat je vriend, verloofde of man GTA 6 niet spelen“. Daarmee maakte ze duidelijk dat dit vanuit haar standpunt ontrouw zou zijn.

Zij is niet de enige. En het is niet moeilijk om er meer te vinden. Maar in elk geval is dit allemaal volledig optioneel: je kunt GTA 6 uitspelen zonder romantische momenten tussen de personages, al zal dat het verhaal aanzienlijk veranderen en ervoor zorgen dat ze uiteindelijk niet samen eindigen. Maar goed, wat is belangrijker? Dat Jason en Lucia samen eindigen of dat jij niet als vrijgezel eindigt?

Als je fan bent van romantische anime, vooral als het bovendien verhalen op de middelbare school zijn, dan is dit een goed jaar voor je. Er is een goede oogst aan anime en bovendien keert een van de interessantste terug met een tweede seizoen, zodat we niet hoeven te wachten om te zien hoe het verdergaat. Want Rompiendo el hielo keert terug op Netflix voor een tweede seizoen.

Een anime met meer diepgang dan liefde

Afgelopen januari in première gegaan en in april afgesloten na 14 afleveringen, is dit het verhaal van Koyuki Hikawa, een middelbarescholier die liever afstand houdt van de anderen. Precies het tegenovergestelde van haar beste vriendin, Miki Azumi, die het populairste meisje van haar klas is, als ze dat al niet van de hele school is. Alles zal veranderen wanneer ze Minato Amamiya leert kennen, een jongen die er beetje bij beetje in zal slagen dichter bij haar te komen, eerder stuntelig dan handig, en ervoor zal zorgen dat Koyuki iets belangrijks ontdekt: iedereen heeft moeite om met anderen om te gaan en hen te begrijpen. Zelfs degenen die die moeite niet lijken te hebben.

Met een manga van 14 delen, gepubliceerd tussen 2020 en 2022 en gemaakt door Kōcha Agasawa, heeft de studio die de manga bewerkt, Studio Kai, meer dan genoeg ruimte om alles te bewerken. Misschien alleen niet in één seizoen.** Maar wat zeker is, is dat het er in dit nieuwe seizoen veel dramatischer aan toegaat, waarbij het persoonlijke drama van sommige hoofdpersonages onthuld zal worden. Dat zien we wanneer er vanaf 1 oktober aanstaande wekelijkse afleveringen verschijnen, exclusief op Netflix.

Microsoft laat Xbox Insiders vanaf 31 augustus fysieke Xbox-games omzetten naar een digitale versie, zodat ze die kunnen spelen zonder dat de schijf nog nodig is. The Verge had vorige maand al onthuld dat deze functie onderweg was, en volgens dat medium past ze binnen Microsofts bredere plan om games van eerdere consoles te bewaren en tegelijk vooruit te werken naar de volgende generatie Xbox-consoles.

En ja, dat voedt ook de vrees over wat er op termijn nog overblijft van fysieke games binnen het Xbox-ecosysteem.

Je fysieke games voortaan ook digitaal

Daarover zei Jason Ronald, vicepresident voor de volgende generatie Xbox bij Microsoft, dat “de meeste fysieke Xbox One- en Xbox Series X-games compatibel zijn met deze nieuwe functie. Om de digitale versie te krijgen, kunnen spelers een compatibele schijf in hun Xbox One- of Xbox Series X-console plaatsen en de game openen”**. Met andere woorden: volgens Ronald moet het om een snel en laagdrempelig proces gaan, ook voor mensen die niet voortdurend met dit soort functies bezig zijn.

Volgens Microsoft gaat de functie op 31 augustus van start voor leden van Xbox Insiders. In de maanden daarna moet ze ook beschikbaar komen voor de rest van de Xbox-gebruikers. niet alle games beschikbaar zullen zijn, omdat het afhangt van de vraag of ontwikkelaars deze optie willen ondersteunen**. “We beginnen met duizenden titels en blijven er in de loop van de tijd meer toevoegen”, zegt Jason Ronald. “Hoewel niet alle titels bij de lancering beschikbaar zullen zijn, is dit een belangrijke stap naar een toekomst waarin spelers meer vertrouwen kunnen hebben dat de games die ze kopen de komende jaren beschikbaar blijven.”

Daarnaast wil Microsoft er ook naartoe dat spelers diezelfde games op pc kunnen spelen. Dit alles gebeurt op een moment waarop Sony met PlayStation al duidelijk heeft gemaakt fysieke games op zijn platform steeds verder naar de achtergrond te willen duwen. ontwikkeling die weinig goeds lijkt te beloven voor de toekomst van games**.

Wat is je favoriete Jason Statham-film: die waarin hij een gebouw binnendringt op zoek naar wraak en alle terroristen die hij onderweg tegenkomt in elkaar slaat of die waarin hij op een schip sluipt op zoek naar wraak en alle handlangers die hij onderweg tegenkomt neerschiet? Statham heeft, net als Chuck Norris of Jean-Claude Van Damme destijds, zijn eigen genre: je weet precies wat je gaat aantreffen in een film waarop zijn gezicht pontificaal groot op de poster staat met een donderse blik. Het typische gezicht van iemand die je nooit gehurkt om de hoek van je straat wilt tegenkomen, voor het geval je ineens een onverwachte tik in je nek krijgt. En toch heeft hij iets, als we hem maar blijven zien uitdelen aan alles en iedereen.

Jason Statham als Jason Statham

We hebben Statham zien uitdelen in A Working Man, El Motín, The Beekeper, Despierta la furia, de Fast & Furious-saga en natuurlijk de twee delen van Meg, naast nog heel wat andere films. Hij staat uiteindelijk synoniem voor puur en onvervalst vermaak, ook al zijn het cinematografisch gezien niet zulke goede films… behalve aan het begin van zijn carrière. Want onze protagonist dacht zo rond 1998 niet dat hij zou gaan acteren: hij was professioneel sporter, model en zelfs winkelbediende in de zaak van zijn vader geweest voordat hij Guy Ritchie tegen het lijf liep, die toen op zijn best was.

Hoewel we Ritchies trekjes inmiddels al terugzien in zijn laatste werken (La fuente de la juventud, Aladdin, En la zona gris, enzovoort), was hij destijds een regelrechte sensatie. Zijn snelle en directe manier van verhalen vertellen bracht hem ertoe dingen te maken als Sherlock Holmes, The Gentlemen of Operación UNCLE, maar niets daarvan was gebeurd zonder zijn eerste twee wonderen: Lock & Stock en Snatch. Als je het mij vraagt heeft hij, net als Statham, niets beters gemaakt: ze zijn ordinair, leuk, razen maar door, zijn hilarisch en ogen zelfs vandaag de dag nog modern. Een genot, kortom.

Als je ze niet kent, mis je echt iets. Lock & Stock kostte amper 800.000 pond, en in de cast hebben alleen Statham en Vinnie Jones het daarna nog gemaakt. Als je hem opzet, geniet je bijna twee uur lang van een stel kleine criminelen die grandioos de mist ingaan en eindigen met een schuld aan een maffiabaas. Vanaf hier wordt alles chaotischer en chaotischer, tot op een punt van brute decadentie. Hij was zo succesvol dat ze er zelfs nog een serie van maakten (al was die, zoals elke goede spin-off, niet echt de moeite waard), en nu is hij achtergebleven als een relikwie uit een andere wereld die je echt weer zou moeten bekijken.

In Snatch deed Ritchie er nog een schep bovenop en zette hij Brad Pitt in de hoofdrol die er alles aan deed om ervoor te zorgen dat je geen woord verstond van wat hij zei. Ook Benicio del Toro, Vinnie Jones, Stephen Graham en natuurlijk Statham zelf zijn erbij. Hij is bruut, ontzettend grappig, donker, snel en was destijds een verrassend grote sensatie: hij kostte 10 miljoen en bracht er meer dan 80 op, waardoor iedereen ineens een ster werd. En ja, ook hij kreeg een televisieserie. En inderdaad, zonder de originele cast hield die het maar twee seizoenen vol. Daarna vertrok Statham naar Hollywood, en daar zit hij tot op de dag van vandaag. Maar als je er serieus over denkt om nog eens een andere schietfilm met hem in de hoofdrol op te zetten, neem dan dit advies ter harte: ga terug, naar de tijd waarin hij als gangster geloofwaardig was. Je zult zelden iets leukers zien. Erewoord. Of zoals Brad Pitt in Snatch zou zeggen, “Paaahlabreeh”.