De Odyssee kent onder vertalers en experts een lange traditie van classici die eraan werken. Daarom zou het ons niet moeten verbazen dat Nolans bewerking niet bij iedereen in de smaak is gevallen, vooral wanneer hij zich misschien wat al te veel vrijheden heeft veroorloofd. Iets waar Emily Wilson op heeft gewezen in een artikel voor London Review of Books waarin ze de film bekritiseert en zelfs stelt dat “ik me zou schamen als ik dat scenario had geschreven”.
Een classica zonder blad voor de mond
Door te stellen dat “in tegenstelling tot andere films van Nolan De Odyssee niet saai is, dankzij het bronmateriaal, dat onmogelijk volledig te verpesten is. Het is een audiovisueel spektakel voor het hele gezin, zoals een groots vuurwerkspektakel op 4 juli, en met een vergelijkbare mate van narratieve en emotionele diepgang“, maakt ze duidelijk dat ze geen enkele affiniteit voelt met Nolans films. Maar het lijkt er ook niet op dat ze denkt dat hij ook maar iets van De Odyssee heeft begrepen.
Over het gedicht zelf zegt ze dat “Nolans De Odyssee veel van de elementen mist die het gedicht groots maken. Het heeft niets overtuigends te zeggen over tijd, geheugen, geschiedenis, oorlog, noch over de relatie tussen de glorieuze terugkeer van een krijger en de levens van zijn familie, tegenstanders, kameraden, vrienden en buren“. Maar heeft het dan op narratief of esthetisch niveau ten minste iets goeds? Ook niet. “Het mist psychologische, emotionele, politieke en ethische diepgang. De narratieve structuur is gekunsteld. Het schrijfwerk is beroerd. Geen van de personages heeft een overtuigende motivatie voor zijn daden of woorden. Er zijn geen seksscènes en al het eten ziet er verschrikkelijk uit”.
Dit heeft haar veel kritiek opgeleverd, waarbij ze een snob wordt genoemd en haar smaak wordt bekritiseerd, maar wat onmiskenbaar is, is dat haar kritiek niet voortkomt uit een gebrek aan trouw of uit het feit dat hij niet dicht genoeg bij de klassieken blijft. Het is een vernietigende kritiek, maar wel dicht bij de tekst, waar je het mee eens kunt zijn of niet, maar die ingaat op wat Nolan heeft neergezet. Of om precies te zijn, op een IMAX-scherm. Wat ieder daaruit haalt, is weer een ander verhaal.