Sony heeft besloten zich op de slechtst mogelijke manier tegenover zijn gebruikers op te stellen. Door eenzijdig te beslissen een einde te maken aan fysieke games, met totaal geen communicatie en, blijkbaar, door bots te gebruiken om zich te verdedigen, maakt het zich niet geliefd bij zijn gebruikers. En hoewel er een bepaalde groep is die nog altijd verdeeld is, of die zijn redenen zelfs begrijpt of verdedigt, is een groot deel van zijn gebruikers het er niet mee eens.
Dit heeft tot verschillende soorten bewegingen en acties geleid. Daaronder valt ook een georganiseerde boycot tegen Sony. Maar de vraag dringt zich op, hebben boycots echt zin? En het antwoord is complexer dan het lijkt. Daarom gaan we het hebben over de specifieke oproep die op sociale media rondgaat, de PlayStation 4 of 5 tijdens de laatste week van augustus niet aanzetten en niet met internet verbinden, en hoe dat in feite een goede boycotmaatregel is. En vooral, waarom dat zo is.
Een goed doordachte boycot
Does It Play? heeft voorgesteld een boycot tegen Sony te houden. Die komt neer op het volgende: je PlayStation-console niet aanzetten, of de internetverbinding verbreken, van 19.00 uur op 23 augustus tot 19.00 uur op 30 augustus. In deze periode zou er niet gespeeld worden, en zou er geen verbinding met internet worden gemaakt, en al helemaal geen games of diensten van Sony worden gekocht. Op die manier willen ze de boodschap afgeven dat gebruikers ontevreden zijn over het anti-consumentenbeleid en, vooral, over het idee om het fysieke formaat om zeep te helpen zonder het ook maar met de spelers te overleggen.
Veel mensen hebben getwijfeld aan de effectiviteit van deze maatregel. Sommige critici hebben beweerd dat het geen zin heeft om het maar één week te doen en niet voor onbepaalde tijd, omdat Sony er dan niet bang voor zal zijn. Anderen hebben erop gewezen dat het geen zin heeft om het in de laatste week van augustus te doen: het zou logischer zijn om het te doen wanneer er een grote game van het bedrijf uitkomt, zoals de aanstaande Marvel’s Wolverine, zodat ze het in hun portemonnee voelen. Maar beide kritieken zien het grotere plaatje niet.
Dit is een traditionele zet uit de vakbondswereld. Je begint met een redelijke, milde maatregel, waarbij zoveel mogelijk mensen zich zonder moeite kunnen aansluiten. Dit heeft twee functies: de kracht van de beweging aan het bedrijf tonen, maar ook de kracht van de beweging aan de sceptici.
De console niet aanzetten en een week lang geen games kopen, in een week zonder bijzondere drukte, is niet veel gevraagd. En dat is de slimme zet achter deze boycot. Meedoen is niet moeilijk. Wat het effect ook is, zal duidelijk zijn en vooral zal het de beweging kracht geven: het zal duidelijk maken dat ze effectief is. En welke schade het Sony ook berokkent, die zal evenzeer duidelijk zijn in hun rapporten. Want dit is de andere grote sleutel. Er bestaat geen enkel goed moment om getroffen te worden door een consumentenboycot.
Niet alle boycots zijn gelijk
Bij Sony hebben ze, net als bij elk groot bedrijf, gegevens over hoeveel er in elke specifieke periode wordt geconsumeerd en projecties van hoeveel ze verwachten dat er in elke vergelijkbare periode geconsumeerd zal worden. Elke afwijking daarvan wordt bestudeerd, geanalyseerd en meegewogen om na te gaan waarom die is opgetreden. Als een consumptiestaking effectief genoeg is om ervoor te zorgen dat deze gegevens een afwijking vertonen die sterk genoeg is om het hoog genoeg in het bedrijf op de agenda te krijgen, dan is dat waar iets bereikt kan worden.
Daarom is juist deze specifieke boycot effectief. Hij is duidelijk gericht op één bedrijf, één product en één concrete periode. Als er een anomalie in de cijfers zit, kunnen ze die bij Sony niet aan iets anders toeschrijven dan aan de boycot: ze weten dat het dat is. En ze moeten dienovereenkomstig handelen.
En als het werkt, maar ze het negeren? Het is mogelijk door te gaan met hardere boycots. Boycots wanneer ze populaire games uitbrengen. Langdurigere boycots, of zelfs totale boycots. Maar dit is het belangrijkste: een narratief creëren waarin het binnen Sony en in de samenleving onmiskenbaar is dat elke schommeling in de winst tijdens de specifieke boycotperiode door die boycot wordt veroorzaakt. Als ze dat bereiken, kan de boycot werken.
Natuurlijk betekent dat niet dat er onmiddellijke veranderingen zullen zijn of dat Sony zal toegeven. Dit is maar één gevecht en waarschijnlijk zullen er veel nodig zijn op veel fronten. Maar het is een gevecht dat kan werken. En daarom is het interessant om te zien hoe dit uiteindelijk wordt opgelost.
