Vandaag is Onimusha: Way of the Sword verschenen, de terugkeer na 20 jaar van de geliefde Onimusha-franchise. Met lovende kritieken en een uitstekend jaar voor Capcom, dat de geprezen Resident Evil requiem en Pragmata al heeft uitgebracht, lijkt alles op zijn plaats te vallen om er een succes van te maken. En ons eraan herinnert dat Onimusha een franchise is die ooit een van de grote titels van de PlayStation 2 was. Niet alleen nostalgie.
Want hoewel het vandaag anders kan lijken, stond Onimusha ooit synoniem voor kwaliteitsgames die, hoewel ze niet konden concurreren met de Resident Evil-franchise, wel hun moment in de schijnwerpers hebben gehad. Niet zonder goede reden. Daarom gaan we terugblikken op de games van de franchise, hoe die is ontstaan en waarom ze in de vergetelheid raakte. Tenminste, tot ze nu is teruggekeerd met een nieuw deel dat haar terug naar het heden wil brengen.
Een heel bijzondere spin-off van Resident Evil
De Onimusha-franchise ontstaat met de release van Onimusha: Warlords, het eerste deel, in 2001. Maar dat doet ze niet op zichzelf. Yoshiki Okamoto creëerde een videogame met een heel bijzondere geschiedenis. Want in eerste instantie zou het een Resident Evil worden in het sengoku-tijdperk, de Japanse middeleeuwen, in een “ninjahuis” voor de eerste PlayStation.
Uiteindelijk werd dit idee losgelaten, maar je kunt het in de uiteindelijke game terugzien. Een game met tankbesturing zoals de klassieke Resident Evil-games en die, hoewel veel meer op actie gericht, balanceert tussen horror en avontuur die sterk aan Resident Evil doet denken. Met puzzels die Capcoms meest geliefde franchise waardig zijn, intense gevechten tegen eindbazen en een enorm originele setting, zou het een enorm succes worden dat een nieuwe succesvolle franchise voor het bedrijf zou creëren.
Maar het grote succes zou pas een jaar later komen, in 2002, met de release van het vervolg: Onimusha 2: Samurai’s Destiny. Door het uitgangspunt van de eerste uit te breiden, zijn eigen identiteit te versterken en er meer actie aan toe te voegen, was de game moeilijker, humoristischer en ook veel uitgebreider, en introduceerde hij een groep metgezellen met wie we konden interageren en zelfs parallelle verhaallijnen konden vrijspelen om die in de loop van de game te ontdekken.
Dat maakte de game tot een culttitel. En dat hij zelfs vandaag nog met veel liefde wordt herinnerd. Dat neemt niet weg dat het ook de game met de minst duidelijke identiteit is: hoewel hij verschillende en interessante dingen probeert, weet hij ze niet allemaal stijlvol neer te zetten, en hier is de franchise nog niet het een noch het ander. Noch een Resident Evil met samoerai, noch een volwaardige actiegame. Zoals we zullen zien dat de daaropvolgende delen dat al wel zijn.
Een franchise gericht op actie
Gezien het succes van de franchise besloten ze bij Capcom geen tijd te verliezen: in 2004 brachten ze een vervolg uit, met de naam Onimusha 3: Demon Siege. Veel meer op actie gericht, met de actiescènes geregisseerd door Donnie Yen, kregen we zelfs een Franse metgezel, genaamd Jacques Blanc, aan wie acteur Jean Reno gezicht en stem verleende. Daarom beschouwen veel mensen dit als de definitieve versie van Onimusha: hier werd eindelijk een eigen identiteit bereikt, een totale verfijning, en tegelijk was dit waar Capcom flink in investeerde zodat het goed kon uitpakken.
En slechts twee jaar later maakten ze het vierde en twintig jaar lang laatste vervolg. Onimusha: Dawn of Dreams zou de avontuurelementen bijna volledig loslaten en meer een action-rpg worden die, hoewel interessant, niet even goed werkte als de drie voorgaande. Waardoor het het zwarte schaap van de franchise werd en Capcom besloot haar 20 jaar te laten rusten.
Tot ze haar nu opnieuw hebben gelanceerd met Onimusha: Way of the Sword. Meer geïnspireerd door het tweede deel, maar met meer nadruk op gevechten, is het een actie-avontuur dat een eigen identiteit lijkt te zoeken: een filmischer en spectaculairder game met bepaalde trekjes à la Sekiro. En dat blijkbaar enthousiasme oproept. Dus lijkt het er, al met al, op dat het niet alleen nostalgie is wat enthousiasme oproept rond Onimusha. Want na 20 jaar blijft deze franchise, die 4 jaar lang enorm populair was, nog altijd scoren.
