Vanaf vandaag is er voor artsen en patiënten een nieuw overzicht van de stand van zaken rond wearables in de zorg. Smartwatches, fitnesstrackers en slimme ringen meten inmiddels hartslag, slaap, activiteit en soms zelfs signalen die kunnen wijzen op hartritmestoornissen. Toch is die stroom aan gezondheidsdata nog geen vanzelfsprekend onderdeel van de medische praktijk. Van een zichtbare doorbraak in de dagelijkse zorg is voorlopig geen sprake. Volgens de American Medical Association (AMA) zien artsen en patiënten daar wel potentie in, maar grootschalige inzet loopt vast op vergoedingen en op het feit dat de klinische onderbouwing nog beperkt is.
Toch moet je dit blijven volgen. Het schort namelijk niet aan interesse. Artsen en patiënten zien de mogelijkheden heus wel, alleen lopen ze nog steeds aan tegen de manier waarop zorg wordt betaald en tegen de vraag hoeveel van die data uit consumentenapparaten klinisch echt hard te maken is.
De huidige situatie rond wearables in de zorg ziet er zo uit:
- Verzekeringen en vergoedingen vormen een structurele drempel. Die wegen zwaarder dan de vraag of consumenten een wearable willen kopen of artsen ermee zouden willen werken.
- De klinische validatie blijft beperkt. Vaak is nog niet goed genoeg aangetoond dat data uit consumentenapparaten echt beter werkt bij diagnose, monitoring of behandeling.
- Ook in de klinische workflow zijn wearables nog nauwelijks ingebed. Een enquête van de American Medical Association (AMA) laat zien dat in geen enkel onderzocht land meer dan 6% van de artsen wearable-data echt in de workflow heeft geïntegreerd; in de Verenigde Staten ligt dat aandeel volgens de AMA ook op 6%.
- Daartegenover staat een consumentenmarkt die hard groeit. Wereldwijd loopt de wearablesmarkt op tot 109 miljard in 2026, met een verwachte afzet van 614 miljoen apparaten.
- In de Verenigde Staten zijn wearables onder consumenten al breed verspreid. Volgens de American Medical Association (AMA) heeft inmiddels 46% van de volwassenen daar een wearable.
- De data komt bovendien al bij de arts terecht. Volgens de American Medical Association (AMA) heeft 59% van de Amerikaanse volwassenen met een wearable de verzamelde gegevens al eens besproken met een zorgverlener.
- Dat legt extra druk op de spreekkamer. Patiënten nemen die informatie serieus, maar artsen hebben vaak nog geen gestroomlijnde manier om die gegevens te beoordelen, op te slaan of mee te nemen in de besluitvorming.
- Voor wearables en gezondheidsapps bestaan in de reguliere zorg nog maar weinig vaste vergoedingsroutes. Zolang artsen en zorginstellingen niet duidelijk weten of en hoe zulke toepassingen worden betaald, blijft implementatie lastig.
- Via Medicare beweegt er wel iets. Medicare start een tienjarige ACCESS-pilot, bedoeld om wearables en apps voor de begeleiding van chronische aandoeningen te vergoeden op basis van gezondheidsuitkomsten, maar dat verandert de dagelijkse praktijk niet van de ene dag op de andere.
- Er is ook behoefte aan sterker bewijs en duidelijkere aansprakelijkheidsregels. Het moet helderder worden wie verantwoordelijk is als een arts data mist, verkeerd uitlegt of juist te veel vertrouwt op een consumentenapparaat.
- De koppeling met elektronische patiëntendossiers (EPD’s) blijft een lastig punt. Zo’n koppeling moet ervoor zorgen dat medische gegevens veilig en centraal kunnen worden opgeslagen, maar in de praktijk is de aansluiting met wearable-data ingewikkeld.
- Meer data betekent voor artsen al snel ook meer administratie en meer informatie om door te nemen. Die zorg over extra werk speelt nadrukkelijk mee.
- Over de nauwkeurigheid blijft discussie bestaan. Sommige metingen uit consumentenapparaten zijn nog altijd onderwerp van debat.
- Tegelijk schuift het gebruik wel op richting serieuzere medische toepassingen. Steeds meer apparaten krijgen functies met goedkeuring van toezichthouders, zoals detectie van atriumfibrilleren of signalen van slaapapneu. Daardoor wordt de grens tussen wellness-gadget en medisch hulpmiddel steeds minder scherp.
De inzet van wearables in de zorg kan de komende tijd dus best een extra zet krijgen, zeker als vergoedingen, pilots en technische koppelingen verder worden uitgewerkt. Maar daar zit ook meteen het echte punt. Data verzamelen is al lang niet meer het probleem. De lastige stap is om die data veilig, vergoed en op een manier die echt iets toevoegt in de zorg te laten landen.
