Weinig stripfiguren zijn interessanter dan de X-Men. Als ze afzonderlijk allemaal veel charisma hebben en interessant zijn, zijn ze als groep zo sterk, en wel om een voor de hand liggende reden: ze zijn een groep zeer verschillende personages waarmee je grote en gedenkwaardige verhalen kunt maken die het waard zijn om verteld te worden en waar je steeds weer naar terug wilt keren. Daarom blijven ze, na verschillende decennia geschiedenis, populair: je kunt er eigenlijk niet mee misgaan.
Dat blijkt wel uit X-Men ’97. Een serie die de X-Men bij een nieuw publiek wilde introduceren en daarin, in grote mate, is geslaagd. Nu het tweede seizoen in première is gegaan, is dit een uitstekend moment om terug te blikken op waarom die zo populair is geweest en, vooral, waarom je de niet mag missen. Want hier zit veel meer in dan het lijkt.
Een andere serie (en niet alleen omdat ze mutant is)
X-Men ’97 ontstond als een revival van X-Men: The Animated Series. Uitgezonden tussen 1992 en 1997 was deze serie een van de redenen voor de grote populariteit van de X-Men in de jaren 90. Daarom besloten ze de serie precies voort te zetten waar ze haar hadden achtergelaten. Niet door een reboot te maken, maar door precies verder te gaan waar de originele serie eindigde, durfden ze een animatie- en tekenstijl te gebruiken die er heel sterk op leek, haar een opening te geven die op de originele serie was geïnspireerd en een naam die de relatie expliciet maakte.
De serie was een doorslaand succes. Met 4 miljoen kijkers vijf dagen na de première kreeg het eerste seizoen 99% positieve recensies op Rotten Tomatoes en haalde het een 82 op Metacritic. Een absoluut spectaculair cijfer.
Daar kwamen de prijzen nog bij, die zich langzaam, maar zeker begonnen op te stapelen. Met talrijke nominaties en onderscheidingen in de afgelopen anderhalf jaar is X-Men ’97 uitgegroeid tot een van de meest bejubelde series van dit moment. En daar zijn goede redenen voor. Doordat ze de geest van de originele serie weet te behouden maar er een volwassener draai aan geeft, de toon van de huidige X-Men oppakt en die aanpast aan een publiek dat iets ouder is dan het oorspronkelijke, is het resultaat een perfecte mix van actie, drama en zware thema’s.
Een tweede seizoen dat nog sterker op zijn identiteit inzet
Iets wat in dit tweede seizoen nu juist niet lijkt te veranderen. Nu de X-Men verspreid zijn over ruimte en tijd, zullen ze een manier moeten vinden om weer samen te komen om hun grootste dreiging tot nu toe — en misschien wel ooit: de gevreesde Apocalypse, te bestrijden. Dit alles terwijl Forge, de uit de toekomst gekomen zoon van Cyclops en Jean, hun relatie… en die van hen allebei met Wolverine, ter discussie stelt.
Met drie afleveringen die afgelopen 1 juli in één keer op Prime Video verschenen, zoals gebruikelijk is op het platform, verschijnt de serie daarna wekelijks en uit negen afleveringen bestaan. Eén minder dan in het eerste seizoen. Iets wat ons waarschijnlijk naar meer doet verlangen, gezien de naam van de aflevering: Survival of the Fittest, een verhaallijn uit Uncanny X-Men waarin, met de dreigende uitsterving van de mutanten in het vooruitzicht, Magneto een groep mutanten vormde om dat met geweld te voorkomen.
Als we daaraan toevoegen dat de serie 100% op Rotten Tomatoes en een 90 op Meta Critic heeft gekregen, waarmee ze de ontvangst van de originele serie overtreft, ligt alles in handen van de kijkers. Als kijkers enthousiast reageren, lijkt het duidelijk dat dit een serie is die alles in huis heeft om voor een derde seizoen verlengd te worden. Alles lijkt klaar te staan om dat te doen. Nu hoeft alleen het publiek nog te reageren zodat ze groen licht krijgt.
