Metal Gear is altijd een zeer populaire franchise geweest. Sinds zijn eerste deel is het erin geslaagd het publiek zowel in Japan als in het Westen te betoveren, waarmee het liet zien dat Kojima wist dat hij iets in handen had. Ook al zou het pas met Metal Gear Solid en vooral met zijn eerste drie delen zijn dat die populariteit pas echt doorbrak, waardoor het een van de meest geliefde saga’s uit de geschiedenis werd.
Dat werd duidelijk met de warme ontvangst van de Metal Gear Solid Master Collection Vol. 1. Gevierd als een echte mijlpaal, leek alles daar al in te zitten. Maar we hadden op zijn minst nog een andere collectie tegoed. En deze tweede had best “buitenbeentjes en miskende games” kunnen heten, want alle games die erin zitten zijn games die weliswaar niet op waarde zijn geschat, maar meesterwerken zijn. En dat kunnen we bewijzen.
De game opgesloten in een console die Sony bijna ruïneerde
Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots is jarenlang het zwarte schaap van de familie geweest. Beschuldigd van ellenlange tussenfilmpjes, bazen met absurde verhalen en op het randje van misogynie, een afschuwelijk tempo en een uiterst complexe verhaallijn, dat alles is waar. Dat klopt. En we zouden eraan kunnen toevoegen dat vaak niet wordt genoemd dat het bijzonder interessante mechanieken heeft die onderbenut blijven. Niets daarvan doet af aan het feit dat het een absoluut uitstekende game is.
Het is niet alleen zo dat het er zelfs vandaag nog ongelooflijk goed uitziet, niet alleen voor een game uit zijn tijd, maar ook naar huidige maatstaven, dankzij een wonderbaarlijke artdirection en technisch vakwerk. Dat het leveldesign en het gameplayontwerp virtuoos zijn. Of dat het grootste deel van de game een van de elegantste voorbeelden is van hoe je gameplay in dienst kunt laten staan van het verhaal, niet alleen op zijn console, maar van de geschiedenis van het medium. Het is dat het dit alles op zo’n wonderbaarlijke manier doet dat het voelt alsof alle games in de franchise het op dezelfde manier hebben gedaan, terwijl dat niet waar is.
Dit is een game die herwaardering verdient vanwege de absolute fijnzinnigheid en de doordachtheid erachter. Al zijn gebreken, die het heeft en die enorm zijn, doen niets af aan het absolute wonder dat het in al het andere is. En dat wordt zelfs op andere vlakken aangevuld: als je over iets in het verhaal verduidelijking nodig hebt, lees dan de novelisatie geschreven door Project Itoh. Je zult er niet alleen geen spijt van krijgen: je zult ons nog dankbaar zijn.
Twee handheldgames die hoofdgames zouden kunnen zijn
Als Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots een ondergewaardeerde game is, dan is Metal Gear Solid: Peace Walker een genegeerde game. En dat is niet terecht. Alles wat Metal Gear Solid V: The Phantom Pain zou verfijnen en vervolmaken tot een niveau dat zelfs vandaag de dag nog altijd niet is overtroffen of geëvenaard, is hier al aanwezig, al is het nog in kiemvorm. Peace Walker is een handheldgame die weet hoe hij de Metal Gear-formule moet overbrengen naar afzonderlijke, vrijere scenario’s, waar het beheer van de basis en de manier waarop je elke missie aanpakt bijzonder belangrijk worden.
Maar de parel waarin beide aspecten samenkomen, is de bonus van deze collectie. Dat is Metal Gear: Ghost Babel. Een verrukkelijke Game Boy Color-titel die de stijl van de Metal Gear-games, de MSX-games, mengt met die van Metal Gear Solid, de eerste game uit de franchise die op de PS1 verscheen, en zo een ideale mix te vormen die zelfs vandaag nog verslavend en geniaal aanvoelt. Een game die niet alleen uitstekend is voor een Game Boy-game, die een van de beste games uit de Game Boy-catalogus is, maar op zichzelf ook een uitstekende Metal Gear is.
Als Metal Gear Solid Master Collection Vol. 1 een onmisbare collectie was om voor de hand liggende redenen, omdat die drie van de belangrijkste games uit de geschiedenis van het medium bevatte, dan is Metal Gear Solid Master Collection Vol. 2 een onmisbare collectie om minder voor de hand liggende, maar even belangrijke redenen. Omdat er games voor kenners in zitten. Misschien zijn het niet de games die bij iedereen te boek staan als de beste, maar het zijn drie briljante games die, elk op hun eigen manier, de franchise hebben gedefinieerd en vormgegeven. Nu rest ons alleen nog te zien of er een derde deel komt met wat er nog ontbreekt om alle grote Metal Gear-games te hebben: The Phantom Pain, Acid en Rising.
