Category: Nieuws

Het heeft helemaal niets uitgemaakt dat Spider-man in de mode is, prijzen wint of dat het publiek meer wilde: Amazon Prime Video heeft ingegrepen om Nicolas Cage en zijn Spider-Noir na slechts één seizoen de nek om te draaien. Hoewel alles werd gedaan om van de serie een succes te maken, inclusief haar op te splitsen in een versie in kleur en een andere in zwart-wit, zal ze niet de kans krijgen (dat wel) om in volgende seizoenen een tandje terug te schakelen. Dat gezegd hebbende, kon het zijn hoofdrolspeler weinig schelen.

Spider-Nah

Cage, die al aan nieuwe projecten werkt (wanneer niet, als hij nooit stilzit?) heeft al verklaard dat “Voor mij is één seizoen perfect, ik heb gezegd wat ik wilde zeggen met deze gedurfde, vernieuwende popart-Spider-Man. Vooruit, omhoog, naar binnen”. Het zal niet de laatste keer zijn dat we hem het personage zien vertolken, want er staat nog altijd een film uit het multiversum van Miles Morales op stapel (ik geef het eerlijk toe, iets waar ik echt naar uitkijk in de huidige filmwereld).

Het is merkwaardig dat er is besloten de serie stop te zetten in de week voordat ze 5 Emmy’s won (voorlopig), maar de film- en televisiewereld zijn blijkbaar meedogenloos. Volgens Prime Video had ze simpelweg niet sterk genoeg om door te gaan, ondanks dat ze in haar eerste anderhalve maand meer dan 2,6 miljard kijkminuten had gehaald.

Zal de zwart-witte spinachtige ooit weer op tv of in de film opduiken? Nou… het multiversum blijft bestaan, tenslotte. Hoe dan ook, als zelfs 5 Emmy’s haar niet weten te doen herrijzen, vrees ik dat dit het dan zal zijn. Ai.

De plaatsvervangende schaamte die Gal Gadot met haar rol als Wonder Woman heeft veroorzaakt, was niet om aan te zien. De actrice verzekerde eerst dat James Gunn haar had verzekerd dat zij de hoofdrol zou krijgen in het derde deel, maar na lang wachten liep het op niets uit. Uiteindelijk moest ze de harde realiteit accepteren: in het nieuwe DC-universum hadden ze haar nooit gewild, maar ze had zichzelf wel een spectaculair verhaal wijsgemaakt. Alleen in haar hoofd, welteverstaan.

Een nieuw wondermeisje

Hoewel ze bij Warner nog altijd niets willen loslaten, is dat alles erop wijst dat er binnenkort een nieuwe actrice wordt gepresenteerd die haar zal opvolgen in Man of tomorrow. Alles klopt, zowel Gadots lovende woorden als de media-aandacht op haar en haar (kuch, kuch) mysterieuze personage. Zo mysterieus dat er, kom nou, alleen nog een W mist midden op haar borst.

De actrice in kwestie is Adria Arjona, die de antwoorden ontwijkt zo goed als ze kan, want eigenlijk wordt ervan uitgegaan dat ze Maxima heeft gespeeld: “Ja, het is een iconisch personage. Ik hou van mijn kostuum. Echt waar. Allebei. Beide personages, Wonder Woman en Maxima, hebben, als je fan bent van de comics, ongelooflijke kostuums”. We hebben nog ruim een jaar om een kat-en-muisspel te spelen… Of beter gezegd, superkat en supermuis.

Arjona heeft er bovendien aan toegevoegd: “Ik heb moeten beloven niets te zeggen, en ik hou niet van geheimen. Ik haat geheimen. Ik ben heel slecht in het bewaren ervan”. Te geheimzinnig om Maxima te zijn, toch? “Wanneer ik Gunn en Peter Safran ontmoet, wil ik op zeker spelen, zeker als je zo’n iconisch personage speelt, dan wil je dat beetje houvast”. O ja, zo iconisch als (kuch) Maxima. Met die twee M’s die je kunt omdraaien en dan twee W’s worden.

Capcom kent de laatste jaren een overduidelijke succesreeks. Met Monster Hunter Wilds heeft het enorm gescoord, ondanks de problemen met de pc-release. Met Resident Evil requiem en Pragmata is het erin geslaagd zich in 2026 te vestigen als een van de grote spelers. En het lijkt erop dat het dat nog eens heeft willen onderstrepen met de lancering van Onimusha: Way of the Sword, dat al op de releasedag een grote mijlpaal heeft bereikt.

Een game die uitstekend verkoopt

Want de nieuwste game in de Onimusha-franchise, die 20 jaar geen nieuwe titel had gehad, heeft op de dag van zijn release een miljoen exemplaren verkocht. Hiermee komt de franchise in totaal boven de 10 miljoen verkochte exemplaren uit. Een cijfer dat bescheiden kan lijken, maar voor een reeks met slechts vijf titels, waarvan er vier voor de PlayStation 2 zijn verschenen, is het helemaal niet slecht.

Onimusha: Way of the Sword werd op 4 september uitgebracht, met een opvallend goede ontvangst van critici en publiek. De game is verkrijgbaar voor Nintendo Switch 2, PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc en lijkt een van de grote titels van dit jaar te worden en een van de kandidaten voor GOTY te zijn. Tenminste, als de andere titels van Capcom en GTA 6 het toelaten.

Firaxis Games viert de 35e verjaardag van Sid Meier’s Civilization. Een belangrijke datum in een franchise die de 4X-strategie heeft vormgegeven en gedefinieerd en ook de reeks te blijven die, zelfs vandaag nog, nog altijd de belangrijkste en meest geliefde binnen het genre is. Daarom zou het ons niet moeten verbazen dat ze hebben besloten de viering te beginnen door hun nieuwste titel, de zevende, te voorzien van nieuwe betaalde content. De eerste grote uitbreiding.

Een update die de sterren waardig is

Onder de naam Earthrise verschijnt de uitbreiding in 2027 en zal die zich richten op de ruimterace. Daarvoor zullen we van het verkennen van de nachtelijke hemel en het leren kennen van wat ons omringt de stap moeten zetten naar het opzetten van de eerste orbitale missies, naar het verkennen van de diepten van de ruimte en ook naar het ontdekken van manieren om enkele van de grote problemen van deze tijd aan te pakken, zoals klimaatverandering of de toenemende natuurrampen. Iets onmisbaars als we ons op andere planeten willen vestigen, gezien de vijandige omstandigheden daar.

Maar nog vóór deze nieuwe uitbreiding zullen er eerst twee gratis updates zijn die als voorproefje zullen dienen van wat eraan komt. Eind deze maand september komt update 1.5.0, die de kaart Echte startlocatie, de Aarde, zal introduceren, naast diverse updates die een aantal aspecten van de game zullen bijschaven. In 2027 volgt Arc of Tomorrow, een grote update die een nieuw tijdperk toevoegt: het Atoomtijdperk, dat van 1950 tot een nabije toekomst zal lopen. Dat nieuwe technologiebomen zal bevatten, de terugkeer van Gandhi als leider, naast nieuwe hulpmiddelen om je rijk te beheren.

Met dit alles heeft Civilization VII zich ontwikkeld tot een duidelijk eigen deel binnen de reeks na een behoorlijk ruwe start. Maar om te zien hoe dat allemaal samenkomt, zullen we nog tot 2027 moeten wachten. En zien welke andere dingen de viering van deze 35e verjaardag nog voor ons in petto heeft.

Nintendo kondigt zijn Directs meestal niet ruim van tevoren aan, maar deze keer hebben ze een uitzondering gemaakt. Misschien omdat we er niet één zullen krijgen, maar twee, en een ervan heel bijzonder zal zijn. Want ze hebben aangekondigd dat we komende dinsdag 8 september en woensdag 9 september elk een Nintendo Direct krijgen, waarvan de eerste in het teken staat van de 40e verjaardag van The Legend of Zelda en de tweede een algemene zal zijn, met aankondigingen van zowel first- als third-party’s.

Een remake die we graag willen zien

Van de eerste mogen we, allereerst, iets heel voor de hand liggends verwachten: de eerste echte blik op de remake van The Ocarina of Time. Hoewel we al een heel korte teaser hebben kunnen zien, hebben we nog niets van de gameplay gezien en hopen we die hier te zien. Ook valt te verwachten dat we meer nieuws over de film krijgen, die op 30 april 2027 uitkomt, en het zou niet gek zijn als we een nieuwe aankondiging rond de franchise te zien krijgen. Waarschijnlijk een soort spelverzameling die tijdelijk te koop is, zoals ze deden voor de verjaardag van Super Mario.

Voor de algemene Nintendo Direct weten we daarentegen niets. Er is niets uitgelekt, behalve dat de Braziliaanse leeftijdskeuring een remake van Romancing SaGa 3 heeft gelekt, Romancing SaGa 3: Destinies United, die zomaar in deze Direct zou kunnen opduiken. Maar verder weten we slechts één belangrijk detail: hij zal uitsluitend gericht zijn op games voor Nintendo Switch 2.

Hoe dan ook zullen we, om het zeker te weten, niet lang hoeven te wachten, aangezien ze op 8 en 9 september om 16.00 uur, Spaanse tijd, plaatsvinden en respectievelijk ongeveer 30 en 45 minuten zullen duren. Dus bereid je maar voor, want Nintendo lijkt meer dan één verrassing in petto te hebben.

Het is nog maar een paar dagen tot Apples grote evenement van deze herfst. Volgende woensdag 9 september maken we kennis met de nieuwe iPhone 18 Pro en, volgens alle geruchten, ook met de eerste opvouwbare iPhone van het bedrijf. Het evenement heeft als motto “Surprise and shine” en we kunnen het live volgen vanuit Cupertino. Laten we eens kijken hoe.

Waar, hoe laat en wat we van de presentatie verwachten

De presentatie begint om 19.00 uur, Spaanse tijd, en zoals bij alle evenementen van het bedrijf, kunnen we de hele presentatie gewoon thuis volgen via de website van Apple, de Apple TV-app of het officiële Apple-kanaal op YouTube.

Alle aandacht zal uitgaan naar de nieuwe iPhone 18 Pro en iPhone 18 Pro Max zijn, waarvan we verbeteringen verwachten in de camera’s, chips en, tot op zekere hoogte, het ontwerp. Misschien als een van de grootste One More Things van de afgelopen jaren, verwachten we ook de nieuwe iPhone Ultra, een opvouwbare iPhone die een nieuwe categorie in het assortiment van Apple zou openen.

De laatste geruchten spreken opnieuw over de kleuren voor de iPhone 18 Pro terwijl we uitkijken naar de start van de voorverkoop aanstaande zaterdag, met een vraagteken bij de geplande releasedatum voor de opvouwbare iPhone.

We wachten ook op de nieuwe Apple Watch, de nieuwe AirPods en misschien nog wel een of andere verrassing in het smart home-segment. Alles wijst erop dat dit een bijzonder belangrijke presentatie wordt voor Apple. Een die we nu al in de agenda kunnen zetten en komende woensdag live kunnen bekijken.

Met de presentatie van de iPhone 18 Pro over nog maar twee dagen blijven er geruchten rondgaan over welke kleuren en afwerkingen de iPhones van dit jaar krijgen. Een kleur waarover we al enkele maanden geleden hoorden en die we nog altijd niet hebben kunnen uitsluiten, is donker kersenrood.

Een kersenrood dat bijzonder goed past bij de Pro-modellen

Hoewel er beschrijvingen zijn, weten we niet veel over de kleur van de iPhones totdat we ze in het echt zien. Het is echt moeilijk om de tint, en hoe die met het licht speelt, in stilstaande beelden weer te geven. Dus, aangezien het alleen geruchten zijn, is deze video (via 9to5mac) op dit moment de beste manier om enthousiast te worden over de nieuwe kleur.

https://www.instagram.com/reel/Dc4JrM4z_Xx

De video, gegenereerd door AI, laat een vrouw zien die met haar nieuwe iPhone alle blikken naar zich toetrekt. Een nieuwe iPhone met een zeer interessante kleur afgaande op de reacties —het is duidelijk dat smaken verschillen— die deed denken aan het oranje van de huidige generatie. Een diepe tint, dicht bij bordeauxrood, die met het licht aanzienlijk verandert en bijzonder goed past bij het premiumkarakter van de Pro-modellen dat we deze woensdag zullen zien.

Apple houdt de presentatie van de iPhone 18 Pro op 9 september. Dan zullen we het definitieve uiterlijk van de nieuwe modellen zien en zien of die roodtint er echt komt, als de geruchten tenminste kloppen. Ondertussen geeft AI ons alvast een aardig beeld van wat we gaan zien.

De laatste Olympische Spelen waren een voorbeeld van doorzettingsvermogen en sportiviteit. Dat verandert nooit. Maar er was ook een spektakel dat niet bepaald herinnerd zal worden omdat het stond voor het beste van sport en menselijkheid. Het gebeurde tijdens de breakdance-exhibitie, waarvan al vóór de Spelen was besloten dat die in toekomstige edities geen olympische sport zou worden, toen een van de deelneemsters een show gaf die de hele wereld schokte. En niet bepaald vanwege de kwaliteit ervan.

Raygun maakte haar debuut op de Olympische Spelen en liet de hele wereld verbijsterd achter met bewegingen die niet op breakdance leken. Laat staan op iets wat ook maar enigszins artistiek of sportief was. Na dagenlange discussies over wie, hoe en waarom haar optreden op de OS was toegestaan, was ze een van de grote gespreksonderwerpen van die Spelen. En nu brengt Netflix een documentaire uit over haar, Untold Raygun: Breaking Badly, die net zo controversieel is als haar eigen hoofdpersoon.

Een beetje context

De documentaire legt veel nadruk op te vertellen waar Raygun vandaan komt, die eigenlijk Rachael Gunn heet. Via Samuel Free, die haar coach werd en nu haar man is, leerde ze de wereld van breaking kennen en wijdde ze zich jarenlang aan het leren van deze combinatie van kunst en sport terwijl ze in haar geboorteland Australië meedeed aan wedstrijden. Om haar toewijding te tonen gebruikt de documentaire twee figuren met wie ze tien jaar van haar leven heeft gewedijverd: Flix en Tinylocks.

Dat komt niet erg overtuigend over wanneer geen van beide meisjes ooit Gunns verdiensten lijkt te willen erkennen. Doordat ze steeds vermijden om ook maar enig talent in haar te zien, haar verdiensten te erkennen en haar op verschillende momenten “vreemd en uniek” noemend, slaagt de documentaire er, hoewel die Gunn koste wat kost in een positief licht probeert te zetten, op geen enkel moment in. Vooral wanneer ze allebei zich enorm verbaasd tonen toen Gunn zich wist te kwalificeren om Oceanië te vertegenwoordigen op de Olympische Spelen na het winnen van het kwalificatietoernooi.

Vanaf hier richt de documentaire zich op Gunns besef dat ze niet opgewassen is tegen de situatie. Dat alle andere deelneemsters qua techniek en kennis van breakdance haar ver overtreffen in de competitie. Iets wat haar een enorme angst bezorgt.

Hier toont de documentaire zich het oprechtst en interessantst. Wanneer die ons een kwetsbare vrouw probeert te tonen die zich er werkelijk niet van bewust was wat ze aan het doen was terwijl ze ontdekte wat er gebeurde. Daar zit iets oprechts en interessants in deze documentaire en het werpt licht op iets wat we ons allemaal afvroegen, hoe is het mogelijk dat zoiets kon gebeuren op de Olympische Spelen? Helaas is dat niet waar de documentaire in geïnteresseerd is.

Een catastrofaal einde

Aan het einde van de documentaire zet men haar coach en man voor de camera om te zeggen dat “het optreden iets losmaakte bij mensen, of dat nu via oprechte emotie en oprecht vermaak was of via verontwaardiging. Het genereerde debat en zorgde ervoor dat de hele wereld erover sprak“, alsof dat het belangrijkste is wat we uit wat er met Gunn is gebeurd moeten halen. Waarmee in feite alles onderuit wordt gehaald wat we tot dan toe hebben gezien.

Als de documentaire iets interessants heeft, althans een deel ervan, dan is het dat hij dat perspectief onderuit haalt. Dat hij stelt dat niet alles geoorloofd is. Dat debat oproepen, mensen laten praten zonder reden daarvoor, zonder iets concreets te willen zeggen, nergens toe dient; kunst moet proberen een concrete emotie of gedachte op te wekken is zinloos. Het zijn niets meer dan de holle gebaren van een nietsnut of een idioot. Maar het einde van de documentaire laat zien dat ze het niet hebben begrepen. Noch de makers van de documentaire, noch Free, noch Gunn zelf: niet alles is geoorloofd.

Dat is het treurigst. Dat ze het ondanks alles nog steeds niet begrijpt. Dat ze, nadat ze een plek heeft ingepikt die naar iemand geschikters had kunnen gaan, die iets oprechts en echts had kunnen uitdrukken en die echt iets concreets en specifieks had willen communiceren, nog steeds niet begrijpt wat ze deed en waarom het niet goed is. En ze heeft een documentaire gemaakt om ons ervan te overtuigen dat het, diep vanbinnen, goed is. Dat is het treurigst van alles. Dat ze haar eigen ellende nog steeds niet begrijpt, die ze ons nu op Netflix voorschotelt.

Als je je ooit voor Dungeons & Dragons hebt geïnteresseerd, al was het maar om de video’s van Critical Role te kijken of zelfs de film van drie jaar geleden, heb je waarschijnlijk wel eens van Ravenloft gehoord of van de 5E-versie, De vloek van Strahd, een module waarin je een echt huiveringwekkend avontuur speelt binnen het rollenspel dat zo invloedrijk is geweest dat ze bij Netflix hebben gedacht dat het het perfecte bronmateriaal is om er een televisieserie van te maken. Hebben ze gelijk? Nou. Gedeeltelijk.

Draken en vampiers, een helse wereld

In werkelijkheid hangt het volledig af van hoe je het spel ziet, want het ziet er niet naar uit dat Netflix en Hasbro van Ravenloft een soort Abbott en Costello met spoken gaan maken, door de reeks een parodische draai te geven. Het ziet ernaar uit dat het een serieuze, griezelige adaptatie van de module wordt, perfect voor spelers die volledig in de setting opgaan maar die D&D niet helemaal recht doet. De film trof perfect de sfeer van chips eten, frisdrank drinken en voortdurend de verkeerde beslissingen nemen: zullen we zoiets echt kunnen zien in een vampierenserie?

Ik geef toe dat ik, als speler en dungeonmaster van D&D, één enorm gebrek heb: ik ga altijd voor de grap spelen. Altijd. Wil je proberen de draak te verleiden? Ga je gang, gooi de dobbelstenen. Wil je een knoflookteen eten en je adem naar de vampier blazen? Je kunt het gerust proberen. Misschien vind ik het daarom zo moeilijk me voor te stellen waarin een Ravenloft-serie zich zou onderscheiden van elke andere vampierenserie, los van het merk. Dat is logisch, want horror is populair. Maar dit was nergens voor nodig: het is een geweldige tafelcampagne die zich moeilijk goed naar een serie laat overzetten. Zo is het.

Natuurlijk gaan ze die uitbrengen. En natuurlijk (daar bestaat geen twijfel over) gaan ze miljoenen kijkers trekken, want het is onmogelijk om ze niet te halen door horror te mengen met een van de sterkste franchises van dit moment. Tot nu toe is er, ondanks de vele adaptaties, maar één goede versie van D&D geweest. Ze moeten natuurlijk experimenteren, maar… waarom willen ze per se niet de toon die werkte te herhalen? Ach. Wat je toch allemaal ziet.

The Witcher 3: Wild Hunt is zo’n game die nooit ophoudt. Het maakt niet uit hoeveel uren je erin steekt, er is altijd iets meer te doen en er is altijd een reden om terug te komen. De reden is duidelijk. De charismatische personages, de uitstekende zijverhalen en verslavende en erg interessante systemen. Als we daar nog bij optellen dat ze het bij CD Projekt door de jaren heen zijn blijven uitbreiden, hebben ze weinig redenen overgelaten om dat niet te doen toen het leek alsof we er eindelijk vanaf waren.

Maar na 11 jaar op de teller raakt elke game op. Zelfs als hij niet eindigt. Daarom is het normaal dat zelfs de meest verstokte fan op zoek gaat naar een game om zijn tanden in te zetten. En dat is nog letterlijk ook. Want de game die zijn plek lijkt te willen innemen gaat over vampiers en is gemaakt door de voormalige regisseur van de game, die CD Projekt heeft verlaten. Hij heet The Blood of Dawnwalker en wil de nieuwe The Witcher worden.

Een blekere Geralt

De premisse kan haast niet eenvoudiger zijn. In de veertiende eeuw richt een plaag een koninkrijk in de Karpaten te gronde. Door van de situatie te profiteren grijpt een oude vampier de macht door de mensen zijn bloed te beloven, dat immuniteit tegen de plaag biedt, in ruil voor hun trouw, wat tot een regime van onderdrukking leidt. Hier proberen ze onze protagonist, Coen, in een vampier te veranderen, maar door onbekende omstandigheden verandert hij uiteindelijk in iets anders: een Dawnwalker. Noch mens, noch vampier, een derde soort. Maar de vampiers denken dat hij dood is en ontvoeren zijn familie, waarbij Coen dertig dagen krijgt om zijn familie te redden anders sterven ze door toedoen van de vampiers.

Vanaf hier is het alles wat we van een Action RPG in de stijl van The Witcher 3 kunnen verwachten. We moeten verkennen, zijmissies doen, verdergaan in het verhaal en allerlei geheimen ontdekken. Maar met een duidelijke beperking. We hebben dertig dagen en dertig nachten om de game uit te spelen voordat de tijd op is. Daarover valt niet te onderhandelen en we moeten daar rekening mee houden.

Daardoor voelt de game ook intenser en spannender aan. We moeten niet alleen vooruit, maar we moeten dat ook bewust doen. Naarmate de laatste dagen dichterbij komen voelen we de druk en de dreiging van de vampiers, die ons steeds meer naar hen toe lokken. En hoewel het nooit een reëel gevaar is dat de tijd opraakt, is deze beperking spannend en interessant doordat we die altijd in ons achterhoofd hebben.

Een team dat vertrouwd is met dit soort games

Het hoeft ons ook niet te verbazen dat ze bij Rebel Wolves, de ontwikkelstudio van The Blood of Dawnwalker, de bouwstenen van een goede Action RPG van dit soort perfect lijken te kennen. Ze hebben er tenslotte al een gemaakt. De regisseur ervan is Konrad Tomaszkiewicz, regisseur van The Witcher 3: Wild Hunt en productieleider van Cyberpunk 2077, die zijn positie bij CD Projekt in mei 2021 verliet na interne onderzoeken naar beschuldigingen van pesterijen.

Daarna, in februari 2022, richtte hij Rebel Wolves op met zijn broer Mateusz en met ontwerpdirecteur Daniel Sadowski, narratief directeur Jakub Szamalek en artdirector Bartłomiej Gaweł, met wie hij allemaal werkte aan The Witcher en Cyberpunk 2077. Zo namen ze alle kennis die ze bij CD Projekt hadden mee naar dit nieuwe project.

Met een positieve ontvangst bij het publiek is de kritiek niet minder enthousiast geweest: met momenteel een 83 op Metacritic blijven ze nog ver verwijderd van de uitstekende 92 van The Witcher 3: Wild Hunt, maar het is een heel goed cijfer. Zeker voor de eerste game van een nieuwe studio, ook al bestaat die uit veteranen die The Witcher 3 hebben gemaakt. Daarom zou je, als je fan bent van de games van CD Projekt, The Blood of Dawnwalker een kans moeten geven. Want het heeft alles in zich om je nieuwe obsessie te worden, tenminste, totdat we iets nieuws van The Witcher hebben.