Star Fox is terug op de Nintendo Switch 2, dit keer met een remake van Star Fox 64 die opvallend dicht bij het origineel blijft. Het ziet er een stuk mooier uit, loopt eindelijk soepel, maar het is nog steeds een korte game met niet zo heel veel om het lijf.
Nintendo heeft een absurd grote stapel geliefde franchises waar fans al jaren met plezier op terugvallen. Door de jaren heen heeft het bedrijf zo veel opgebouwd dat het bijna altijd wel ergens op kan teren, zonder ooit echt in de knel te komen. Daar zit ook een groot deel van die trouwe fanbase: bij Nintendo is er bijna altijd wel iets om van te houden.
Alleen heeft dat ook z’n minder leuke kant. Nintendo kan nu eenmaal niet alles tegelijk aandacht geven, en daardoor zijn er genoeg fans die het gevoel hebben dat hun favoriete reeks ergens achter in de kast is beland. Sommige series verdwijnen gewoon jarenlang uit beeld.
Er zijn natuurlijk franchises die bij Nintendo altijd wel goed zitten, zoals Super Mario en The Legend of Zelda. Andere doen het al jaren prima, ook zonder ooit helemaal door het plafond te gaan, zoals Fire Emblem en Metroid. Maar er zijn ook reeksen die een stuk minder geluk hebben gehad.
Dus ja, elke keer dat zo’n serie weer even in de schijnwerpers staat, voelt dat toch als een klein feestje. En dat is nu precies wat er met Star Fox gebeurt.
Een rail shooter
Star Fox verscheen in 1993 op de Super Nintendo met een heel duidelijke taak: bewijzen dat die console ook 3D-graphics aankon. Dat lukte ook, al moest er wel het nodige voor worden ingeleverd.
De game liep niet bepaald soepel, had stevige framedrops en zag er behoorlijk kaal en hoekig uit. Zeker, het was 3D, maar wel 3D met een flinke gebruiksaanwijzing. En toch was het ook gewoon iets anders: een verdomd goede game.
Die eerste Star Fox zette meteen neer waar de serie later om bekend zou worden. Je kroop in de huid van Fox McCloud, vloog met zijn schip van planeet naar planeet, koos steeds uit twee of drie volgende bestemmingen en schoot onderweg vijandelijke schepen neer, week obstakels uit en rekende af met enorme eindbazen.
Alleen al dat gevoel van door de ruimte schieten, barrel rolls maken en loopings trekken was indrukwekkend, zelfs met de beperkte nauwkeurigheid van de Super Nintendo en de visuals die inmiddels toch echt hun leeftijd verraden. In het vervolg kwam dat allemaal veel beter tot z’n recht.
Star Fox 64 was precies die opgepoetste, verbeterde versie. Groter, spectaculairder, zelfverzekerder. Dit was Star Fox zoals het vanaf het begin had moeten voelen. Alles waar het origineel op mikte, maar toen simpelweg nog niet helemaal waar kon maken.
Ook Star Fox 64 had nog weleens last van dips en de besturing voelde niet altijd even scherp, maar het bleef een spannende, ontzettend leuke game die destijds bijna buitenaards modern aanvoelde. Het werd ook nog eens een enorme hit, en bezorgde de serie een grote, trouwe fanbase. Zo groot dat er later al een remake voor de Nintendo 3DS kwam. En nu dus nog een keer, op de Nintendo Switch 2.
Een spectaculaire remake, maar niet zonder kanttekeningen
Wat bij deze nieuwe Star Fox-remake meteen in het oog springt, is hoe grondig de boel visueel is opgefrist. Alles oogt strakker en ziet er gewoon veel beter uit. Het water, de deeltjeseffecten en vooral de personages hebben zo’n forse opknapbeurt gekregen dat ze soms nauwelijks nog op hun oude versies lijken, en dat maakt het allemaal extra prettig om te spelen.
Maar nog belangrijker dan die visuele opfrisbeurt is misschien wel hoe de game draait.
Een van de bekende zwakke plekken van de klassieke Star Fox-games op thuisconsoles was altijd de performance. Op de Super Nintendo bleef het allemaal nog enigszins overeind, maar echt vloeiend werd het nooit. Op de Nintendo 64 waren framedrops bijna standaard.
Op de Nintendo Switch 2 loopt de game eindelijk soepel, precies zoals mensen hem zich al jaren voorstellen, en daardoor is dit op veel manieren gewoon dé versie om deze klassieker te spelen.
Alleen voelt deze remake qua inhoud wel wat dunnetjes aan. Omdat het in de kern nog steeds dezelfde originele game is, ben je er in minder dan een uur doorheen. Er zijn natuurlijk meerdere routes, en wie echt alles eruit wil halen, gaat alle mogelijke paden af en wil ook alle uitdagingen voltooien; daar kun je zonder moeite tientallen uren in kwijt.
Dat blijft leuk om te doen, voelt nog steeds verrassend bevredigend en geeft nieuw leven aan een uitstekende game die meer diepgang heeft dan je op het eerste gezicht zou denken. Maar wie hem gewoon één keer wil uitspelen, merkt al snel dat er eigenlijk te weinig vlees op de botten zit om deze remake echt te dragen. En dat de online modus ook nogal inspiratieloos overkomt, helpt daar bepaald niet bij.
Dat verandert niets aan het feit dat Star Fox nog steeds gewoon erg goed is. Je moet alleen wel een beetje weten wat je koopt. Deze remake werkt veel beter voor iemand die de mechanics van Star Fox helemaal wil uitpluizen en echt alles uit de game wil persen, dan voor iemand die vooral zit te wachten op steeds nieuwe content.
Hou je van Star Fox, van vliegspellen of gewoon van arcadegames, dan zit je hier snel goed. Maar als je juist dol bent op Nintendo-games waarin bijna elke fase weer met iets nieuws komt en herhaling nauwelijks voorkomt, dan is dit minder jouw ding. Op dat punt komt Star Fox gewoon wat tekort.
