Month: September 2026

Jaki jest twój ulubiony film z Jasonem Stathamem: ten, w którym zakrada się do budynku, szukając zemsty i okładając pięściami wszystkich terrorystów, których dopadnie po drodze, czy ten, w którym wkrada się na statek, szukając zemsty i zastrzeliwując wszystkich zbirów, których dopadnie po drodze? Statham, tak jak kiedyś Chuck Norris czy Jean-Claude Van Damme, to osobny gatunek: dokładnie wiesz, co znajdziesz w filmie, którego plakat zdobi jego twarz na pół afisza, z miną nie do pogadania. Taka typowa twarz kogoś, kogo nigdy nie chciałbyś spotkać przyczajonego za rogiem swojej ulicy, bo a nuż spadnie na ciebie niespodziewany kuksaniec. A jednak coś w nim jest, skoro nie możemy przestać patrzeć, jak rozdaje razy na lewo i prawo.

Jason Statham jako Jason Statham

Stathama widzieliśmy już, jak rozdaje łomot w A Working Man, El Motín, The Beekeper, Despierta la furia, sadze Fast & Furious i, rzecz jasna, w obu częściach Meg, pośród wielu innych filmów. To w końcu synonim czystej, twardej rozrywki, nawet jeśli od strony filmowej nie są to zbyt dobre produkcje… poza początkiem jego kariery. Bo nasz bohater, gdzieś tak około 1998 roku, nie sądził, że zostanie aktorem: był zawodowym sportowcem, modelem, a nawet sprzedawcą w sklepie swojego ojca, zanim trafił na Guya Ritchiego, który był wtedy w szczytowej formie.

Choć teraz już widzimy u Ritchiego te naleciałości w jego ostatnich dziełach (Fontanna młodości, Aladdin, W szarej strefie itd.), swego czasu był prawdziwym objawieniem. Jego szybki i bezpośredni sposób opowiadania filmów zaprowadził go do filmów takich jak Sherlock Holmes, The Gentlemen czy Kryptonim UNCLE, ale nic z tego nie wydarzyłoby się bez jego dwóch pierwszych cudów: Lock & Stock i Snatch. Jeśli mnie pytacie, nie zrobił, tak samo jak Statham, nic lepszego: są łobuzerskie, zabawne, pędzą na złamanie karku, bywają przezabawne i nawet dziś wyglądają nowocześnie. Czysta frajda, tyle.

Jeśli ich nie znasz, naprawdę coś tracisz. Lock & Stock kosztował ledwie 800 tysięcy funtów, a w obsadzie tylko Statham i Vinnie Jones zrobili potem karierę. Jeśli go włączysz, przez niemal dwie godziny będziesz się bawić z grupką drobnych przestępców, którzy koncertowo dają ciała i kończą z długiem u mafijnego bossa. Od tego momentu wszystko robi się coraz mętniejsze, aż do brutalnego finału. Odniósł taki sukces, że doczekał się nawet serialu (choć, jak to ze spin-offami bywa, nie był aż tak wart zachodu), a dziś to już relikt z innego świata, do którego powinieneś wrócić.

W Snatch Ritchie podniósł poprzeczkę i obsadził w roli głównej Brada Pitta, który bardzo się starał, żeby nie dało się zrozumieć ani słowa z tego, co mówi. Są tam też Benicio del Toro, Vinnie Jones, Stephen Graham i, oczywiście, sam Statham. To film brutalny, przezabawny, mroczny, szybki i swego czasu był sporą sensacją: kosztował 10 milionów i zarobił ponad 80 milionów, robiąc ze wszystkich gwiazdy. I tak, też doczekał się serialu telewizyjnego. I faktycznie, bez oryginalnej obsady wytrzymał tylko dwa sezony. Potem Statham wyjechał pracować do Hollywood, i tak już do dziś. Ale jeśli serio myślisz o tym, żeby odpalić sobie kolejny film ze strzelaninami z nim w roli głównej, posłuchaj rady: cofnij się, do czasów, kiedy uchodził za gangstera. Rzadko zobaczysz coś bardziej zabawnego. Słowo. Albo jak powiedziałby Brad Pitt w Snatch, „Paaahlabreeh”.

Tim Cook zamknął wczoraj historyczny etap na czele Apple. Po 15 latach jako CEO oddał stery firmy Johnowi Ternusowi, dotychczasowemu szefowi działu inżynierii sprzętu, Cook pozostanie w Apple jako przewodniczący rady dyrektorów, wnosząc całe swoje doświadczenie z nowej pozycji, a w swoim ostatnim dniu na czele firmy zwrócił się do pracowników.

„To wszystko dzięki wam”

Cook wysłał pracownikom wyjątkowo osobiste memorandum, jak podaje 9to5Mac. Mówi o przywileju, jakim było kierowanie Apple, i przyznaje, że zespół tworzący firmę jest w centrum wszystkiego, co udało się osiągnąć: sukces Apple tkwi w jego ludziach.

Poświęca też kilka słów Ternusowi, którego ostatnio częściej pojawia się publicznie i którego widzieliśmy niedawno podczas niedawnej wizyty Pokémona w Apple Park. Cook opisuje go jako osobę „błyskotliwą, wspaniałą i zdolną”, z bardzo szczególnym rozumieniem tego, co oznacza tworzenie produktów, które mogą zmieniać świat.

Ternus obejmuje stanowisko po latach zyskiwania coraz większej rozpoznawalności i z ogromnym doświadczeniem w firmie. Zmiana warty zapewnia pełną ciągłość i wpisuje się w filozofię tego, jak Apple powinno się rozwijać, której Cook bronił przez tyle lat. Nazwiska na czele się zmieniają, a istota Apple pozostaje ta sama.

Poniżej pełna treść memorandum:

Zespole:

Dziś jest mój ostatni dzień jako CEO Apple. To chwila, o której zawsze wiedziałem, że kiedyś nadejdzie, a mimo to trudno uwierzyć, że nadeszła i że piszę te słowa. Kocham tę firmę i stojący za nią zespół, i chciałem wykorzystać tę okazję, by wysłać wam kilka słów, by powiedzieć wam, jak bardzo jestem wdzięczny za wszystkie wyrazy sympatii, które do mnie kierowaliście, za sposób, w jaki każdego dnia dawaliście z siebie to, co najlepsze, a przede wszystkim za przywilej całego życia, jakim było bycie waszym liderem.

Prawda jest taka, że niezależnie od tego, jak oceniany będzie mój sukces, wiem, że to wszystko dzięki wam. Wydobyliście ze mnie to, co najlepsze. W całym moim życiu to najbardziej niezwykły zespół ludzi, z jakimi miałem okazję pracować, i każdego dnia znajduję na to nowe przykłady.

W Apple jest coś naprawdę wyjątkowego. To, z czego jestem najbardziej dumny, wykracza daleko poza to, co może pokazać roczny raport. To miejsce jest dowodem na to, że kultura zwycięża nad wszystkim innym. Jesteśmy przekonani, że to, co tworzymy, ma znaczenie i że mamy szansę oraz odpowiedzialność, by zostawić świat lepszym, niż go zastaliśmy. Ten cel jest częścią tego, co czyni to miejsce wyjątkowym. Apple pomaga go pielęgnować, choć sądzę, że żył już w każdym z was na długo przed tym, zanim tu trafiliście. To on przywiódł was do tej firmy i to on nadal napędza pracę, którą wykonujecie każdego dnia. Razem stworzyliśmy coś znacznie większego, niż ktokolwiek z nas wyobraziłby sobie lub osiągnął sam. I to jest sekret naszego sukcesu. Wydobywamy z siebie nawzajem to, co najlepsze. Wspieramy się nawzajem. Udało nam się odcisnąć «piętno na wszechświecie», jak Steve kiedyś to ujął, dzięki temu, kim jesteśmy, i temu, w co wierzymy, dzięki temu, co cenimy, i naszemu sposobowi patrzenia na świat. Jakże mamy szczęście. Jakże ja mam szczęście.

Jak wiecie, zostanę w Apple. Jednocześnie zostawiam za sobą odpowiedzialność, którą głęboko pokochałem. Będę tęsknił za tą pracą na sposoby, które dopiero zaczynam sobie wyobrażać, a zarazem podchodzę do swojej decyzji z absolutnym spokojem. Będzie mi brakować przewodzenia wam i towarzyszenia wam na każdym kroku, a jednocześnie daje mi ogromny spokój oddanie sterów komuś tak błyskotliwemu, wspaniałemu i zdolnemu jak John. Niewiele osób rozumie tak jak on, czego potrzeba, by tworzyć produkty, które zmieniają świat, i jestem ogromnie cieszę się, że to właśnie on przejmie stery.

Mam nadzieję, że wiecie, jak bardzo was cenię i jak wielkim zaszczytem było być waszym CEO. Przede wszystkim mam nadzieję, że nadal będziecie czuć dumę z tego, że jesteście częścią tego niezwykłego miejsca, które nazywamy Apple, i że zawsze będziecie dawać z siebie wszystko. Kiedy wkładamy w tę pracę wszystko, czym jesteśmy, troszcząc się o siebie nawzajem i o ludzi, dla których pracujemy, wpływ, jaki możemy mieć, jest ogromny.

Mam nadzieję widywać was w mojej nowej roli w Apple Park i na całym świecie.

Z całego serca, zawsze wasz, 

Tim

Wszystko zaczęło się od filmiku, w którym pewna dziewczyna narzekała na Stories, że miała tylko miesiąc wakacji zamiast trzech, „jak wszyscy”. I wtedy internetowy świat eksplodował. Reklamki, wakacje w hoteliku na pełnym sponsorze, filmiki narzekające na politykę, choć dosłownie nie kiwnęli palcem w sprawie tego, czego rzekomo bronią… Cyfrowy odpowiednik szturmowania zamku szlachty z pikami i pochodniami i domagania się głowy influencerów. Doszło do tego stopnia, że nawet sami influencerzy zaczęli odbijać piłeczkę, nazywając się „twórcami treści” i domagając się upadku „tych złych”. To znaczy, tych, którzy nie są nimi. Żałosne widowisko (z ich strony), które ostatecznie skończyło się… czymś?

Złe czasy

Koniec końców, wyszło na zero. Może obserwujesz ich tylko po to, żeby się z nich pośmiać, albo dlatego, że naprawdę wierzysz, że ten krem przeciwzmarszczkowy to ten, którego używają na noc, albo dlatego, że są już jak część twojej rodziny. „Upadek” influencerów, kiedy spojrzeć na liczby, okazał się małym wybojem na drodze, który służy jako ostrzeżenie na przyszłość: nie wszystko przejdzie. Uważajcie. Oczywiście, Marii Pombo czy Loli Lolicie nie zrobi to większej różnicy, ale rzeczywiście są takie konta, nieliczne, którym naprawdę to zaszkodziło. Nie na tyle, żeby zostać bez reklam, to jasne.

RoRo, po gali, straciła 827 000 obserwujących, 5,5%, co powinno nieco zaniepokoić marki: dlaczego współpracować z kimś w trakcie takiego spadku? To samo powinni sobie zadać wszyscy ci, którzy chcą robić coś z Aruberuto Makoto, pierwszym influencerem, który zaliczył wpadkę po słynnym „upadku”, co potwierdza tezę tego posta: ludzie nie przepuszczą już niczego. Odkąd próbował narzucać się nieznajomej w Japonii i potem żałośnie się tłumaczył, stracił 4% swojej widowni, czyli 11 530 obserwujących. Może to nie wygląda na wiele, ale jak na zaledwie tydzień to bardzo dużo.

Większość, bądźmy szczerzy, nawet tego nie zauważyła: tak, może przez kilka dni spadnie engagement i ubędzie parę tysięcy obserwujących (w przypadku Peldanyosa, na przykład, tylko 2192). Smutne, ale wydaje mi się, że na tym właśnie kończy się ten słynny „upadek”. Jeśli taki „twórca” jak JWulen, którego pewien filmik obnażył jako totalnego plagiatora i wywołał poruszenie w całym Internecie, stracił zaledwie 71 000 obserwujących (z 5 milionów), to znaczy, że wszystko stracone. Tak, wielu influencerów kupuje obserwujących (i dlatego ukrywają lajki), ale ma się wrażenie, że po raz kolejny cała hekatomba zaczęła się i skończyła w naszej bańce.

W zależności od tego, z kim porozmawiasz w różnych biurach marketingowych, usłyszysz bardzo różne rzeczy o marketingu influencerskim: są tacy, którzy wydali fortunę na story, które nie dało ani jednej konwersji, i tacy, którzy dzięki niej zarobili dziesięć razy tyle, ile wydali. Czy ktoś kupi perfumy, bo Natalia Palacios, w poście oznaczonym #publi, orzeknie, że pachną truskawką?

Influencerzy, którzy niegdyś stanowili część codzienności milionów ludzi mających z nimi relację niemal przyjacielską (oczywiście jednostronną), stali się naszą prasą plotkarską 2.0, i tylko to nas interesuje: z kim są związani, kogo bronią, kogo nienawidzą, z kim mają dzieci. Czy kłamią, czy mówią prawdę, czy gadają głupoty, czy nie. Są naszym chlebem i igrzyskami, naszymi błaznami, którzy zgarniają pieniądze łopatami, żonglując. Nie może być żadnego upadku (poza tym czysto anegdotycznym), dopóki istnieje więź paraspołeczna. To jest tak smutne, jak brzmi.

Apple przedstawiło nowe dowody w pozwie dotyczącym tajemnic handlowych, który prowadzi przeciwko OpenAI. Analiza MacBooka przekazanego przez Changa Liu wzmacnia jego pozycję, bo Apple twierdzi, że znalazło jednoznaczne dowody wykorzystania swoich poufnych informacji.

Schemat Apple wykorzystany w OpenAI

Jak podaje MacRumors, Liu miał w marcu pobrać poufny schemat obwodów Apple i wykorzystać go do uruchomienia symulacji w aplikacji LTspice. Po tym inżynier wyjaśnił w wiadomościach, że udało mu się wytrenować agenta AI do obsługi tego narzędzia.

Laptop miał też ujawnić kilka wiadomości o dostępie do zewnętrznej pamięci Apple i o tym, jak Liu miał polecić usunięcie śladów tego dostępu po tym, jak usłyszał o trwającym wewnętrznym dochodzeniu. Najwyraźniej Apple dotarło do tego schematu, bo należący do Liu Mac mini zsynchronizował się z MacBookiem i teraz chce zbadać także ten komputer i inne urządzenia oskarżonego.

Apple chce szybciej uzyskać dostęp do dowodów

Sprawa ma szczególne znaczenie, bo OpenAI przygotowuje rodzinę urządzeń sprzętowych i mamy szczegóły dotyczące możliwego przenośnego głośnika z ChatGPT. Apple złożyło swój pozew o naruszenie tajemnic handlowych w lipcu, a OpenAI odpowiedziało publicznie, ujawniając maile i wiadomości, bagatelizując ten konflikt

Teraz Apple ujawnia więcej dowodów, w miarę jak drąży ten wątek, i przekonuje sąd, że te nowe dowody uzasadniają przyspieszone postępowanie dowodowe i szersze dochodzenie zanim zostanie zniszczonych więcej dowodów. Sędzia Edward J. Davila wysłucha argumentów 1 października i to wtedy, jeśli wcześniej nie pojawią się nowe dowody przeciwko Liu, dowiemy się więcej o tej sprawie.

Jeśli ktoś świętuje ten osobliwy epizod, którego bohaterem stało się najmniejsze z Wielkich Jezior, to bez wątpienia jest to zespół stojący za MapQuest. Po tym, jak zdecydował się pozostawić na swoich mapach nazwę Lake Ontario mimo rozporządzenia wykonawczego Donalda Trumpa, by w Stanach Zjednoczonych przyjąć “Lake America”, jak odnotowuje MacRumors, reakcja była naprawdę wymowna: aplikacja jest liderem rankingu pobrań w Kanadzie i zajmuje czwarte miejsce w Stanach Zjednoczonych.

MapQuest wraca z nieoczekiwaną siłą

Mapquest wywodzi się z tamtych lat, kiedy drukowaliśmy trasy przed wyjazdem. Od lat ma aplikacje na iOS i Androida, a teraz setki tysięcy osób pobrały je od minionego czwartku. Według jego twórców, korzystanie z niego wzrosło mniej więcej 50-krotnie na 30 sierpnia.

Trump wywiera nacisk na Apple, by używało “Lake America” w Apple Maps, czemu firma wciąż jeszcze nie uległa. Z kolei Google Maps już pokazuje tę nazwę w Stanach Zjednoczonych. 

Tymczasem MapQuest znalazł naprawdę prosty sposób, by wrócić na sam szczyt App Store: zachować nazwę znaną milionom ludzi. A liczby pokazują, że ta decyzja odbiła się szerokim echem wśród bardzo wielu użytkowników po obu stronach granicy, która dzieli to jezioro.