Dziś ABC przypomniało „The Constant”, piąty odcinek 4. sezonu „Lost”, który po raz pierwszy pokazano 28 lutego 2008 roku. Osiemnaście lat później ten epizod wciąż uchodzi za jeden z najwybitniejszych w historii telewizji. To historia oparta na podróżach w czasie, ale jednocześnie bardzo osobisty dramat o Desmondzie Hume’ie i Penny Widmore. I właśnie dlatego ciągle wraca w rozmowach o najlepszych odcinkach wszech czasów.
- Tego dnia wyemitowano piąty epizod 4. sezonu „Lost”, napisany przez Carltona Cuse’a i Damona Lindelofa.
- Był to też moment, w którym „Lost” pokazało doctenie, że jest czymś więcej niż zwykłym serialem ogólnodostępnej telewizji.
- Zamiast upraszczać własną mitologię, serial poszedł w stronę skomplikowanej, ambitnej opowieści science fiction.
- I okazało się, że szeroka publiczność była gotowa za taką narracją podążyć.
- W samym centrum tej historii znalazł się Desmond Hume, którego świadomość po kontakcie z potężną energią elektromagnetyczną zaczęła przeskakiwać między 1996 a 2004 rokiem.
- Tytułowa „stała” stała się dla niego warunkiem przetrwania, bo bez elementu spinającego obie linie czasowe umysł Desmonda mógł się po prostu rozpaść.
- Motyw science fiction nie służył tu za ozdobę. Posłużył do opowiedzenia intymnej historii o Desmondzie Hume’ie i Penny Widmore, zwieńczonej rozmową telefoniczną.
- Jak przypomniało dziś ABC, „The Constant” obejrzało w USA około 15 mln widzów. Epizod dostał też niemal perfekcyjną ocenę w IMDb, zebrał powszechne uznanie recenzentów i został uznany przez magazyn „Time” za najlepszy odcinek telewizyjny 2008 roku.
- ABC przypomniało również, że „The Constant” otrzymało trzy nominacje do Primetime Emmy Awards, a samo dopracowanie odcinka zajęło około pięciu tygodni, czyli ponad dwa razy więcej niż zazwyczaj.
W centrum tej historii jest Desmond Hume, jeden z najciekawszych bohaterów całego „Lost”. Jeśli dziś wrócisz do tego epizodu, od razu widać, że jego konstrukcja nie opiera się wyłącznie na narracyjnej sztuczce. Stawka jest dużo wyższa. Chodzi o życie i śmierć.
Kiedy Desmond odkrywa, że jego „stałą” jest Penny Widmore, finałowa rozmowa telefoniczna zamienia chłodną łamigłówkę o podróżach w czasie w mocny, wyraźnie emocjonalny finał. Właśnie w „The Constant” najlepiej widać, dlaczego „Lost” stało się punktem odniesienia dla nowoczesnej telewizji i czemu serial nie zatrzymał się na prostszej, bardziej typowej dla telewizji formule.
Z biegiem lat reputacja „The Constant” tylko urosła, a oglądalność premierowej emisji pokazała, że ambitna narracja wcale nie musi oznaczać sukcesu wyłącznie w niszy. Za kulisami był to zresztą wyjątkowo trudny projekt, bo każdy skok w czasie musiał być logiczny, a jednocześnie wszystko miało prowadzić do mocnego finału emocjonalnego.
Na dziś niewiele odcinków telewizji głównego nurtu może po osiemnastu latach pochwalić się podobnym statusem. Efekt pracy twórców okazał się trwały. „The Constant” stało się twórczym szczytem „Lost”, na dobre wprowadziło motyw podróży w czasie do mitologii serialu i pokazało, że telewizja głównego nurtu potrafi być formalnie odważna, nie tracąc przy tym szerokiej widowni.
Cała reszta widzów wciąż musi poczekać na równie trwały telewizyjny punkt odniesienia.
