Odyseja ma, wśród tłumaczy i ekspertów, długą tradycję badań filologów klasycznych nad tym utworem. Dlatego nie powinno nas dziwić, że adaptacja Nolana nie zachwyciła ich wszystkich, zwłaszcza kiedy pozwolił sobie na być może o kilka licencji za dużo. Zwróciła na to uwagę Emily Wilson w artykule dla London Review of Books, w którym skrytykowała film i posunęła się do stwierdzenia, że “wstydziłabym się, gdybym napisała ten scenariusz”.
Klasycystka bez ogródek
Twierdząc, że “w przeciwieństwie do innych filmów Nolana, Odyseja nie jest nudna, dzięki materiałowi źródłowemu, którego nie da się całkowicie zepsuć. To widowisko audiowizualne dla całej rodziny, niczym rozbudowany pokaz fajerwerków z okazji 4 lipca, i o podobnej głębi narracyjnej i emocjonalnej“, daje jasno do zrozumienia, że nie czuje żadnej sympatii do filmów Nolana. Ale nie wygląda też na to, by uważała, że Nolan zrozumiał cokolwiek z Odysei.
O samym poemacie mówi, że “Odysei Nolana brakuje wielu elementów, które czynią poemat wielkim. Nie mówi nic przekonującego o czasie, pamięci, historii, wojnie ani o relacji między chwalebnym powrotem wojownika a życiem jego rodziny, przeciwników, towarzyszy broni, przyjaciół i sąsiadów“. Ale czy ma w sobie coś dobrego, przynajmniej na poziomie narracyjnym albo estetycznym? Też nie. “Brakuje jej psychologicznej, emocjonalnej, politycznej i etycznej głębi. Jej struktura narracyjna jest sztuczna. Scenariusz jest fatalny. Żadna z postaci nie ma przekonującej motywacji do swoich działań ani słów. Nie ma scen seksu, a wszystkie potrawy wyglądają okropnie”.
Przysporzyło jej to licznych słów krytyki, nazywano ją snobką i krytykowano jej gust, ale nie da się zaprzeczyć, że jej zarzuty nie wynikają z braku wierności ani z tego, że film nie trzyma się dostatecznie blisko klasyki. To brutalna krytyka, ale ściśle oparta na tekście, która może się podobać albo nie, ale która mówi o tym, co Nolan pokazał. Albo, żeby być dokładnym, na ekranie IMAX. To, co każdy z tego wyciągnie, to już inna sprawa.
