Category: Aktualnosci

Microsoft mierzy się w USA z pozwem zbiorowym akcjonariuszy, który 12 czerwca wpłynął do federalnego sądu okręgowego w Seattle. Spór sprowadza się do pytania, czy spółka uczciwie informowała rynek o sytuacji w Microsoft Azure, swojej platformie chmurowej, a także o rosnącej skali wydatków potrzebnych do rozbudowy zaplecza obliczeniowego.

• Pozew złożono 12 czerwca w federalnym sądzie okręgowym w Seattle. • Z treści pozwu wynika, że jako powoda wskazano City of St. Clair Shores Police and Fire Retirement System, działający w imieniu inwestorów, którzy posiadali akcje Microsoftu między 1 maja 2025 r. a 28 stycznia 2026 r. • Pozew obejmuje też prezesa spółki Satyę Nadellę oraz dyrektor finansową Amy Hood. • Główny zarzut dotyczy, zgodnie z treścią skargi, słabnącego tempa wzrostu Microsoft Azure przy jednocześnie rosnących wydatkach na infrastrukturę. • Autorzy pozwu twierdzą, że Microsoft zbyt długo nie ujawniał, że oba zjawiska są ze sobą bezpośrednio powiązane, co mogło sztucznie podtrzymywać kurs akcji. • Składający pozew przypominają, że bezpośrednim impulsem była reakcja rynku z 29 stycznia, kiedy akcje Microsoftu spadły o około 10 proc. po publikacji kwartalnych wyników spółki. • Dane rynkowe pokazują, że był to największy jednodniowy spadek notowań Microsoftu od niemal sześciu lat, który obniżył kapitalizację firmy o około 357 mld dolarów. • Z kwartalnych wyników Microsoftu wynika, że nakłady inwestycyjne w tym kwartale sięgnęły 37,5 mld dolarów, czyli były niemal o 66 proc. wyższe niż rok wcześniej i wyraźnie przekroczyły rynkowe oczekiwania na poziomie 34,3 mld dolarów. • W tych samych wynikach spółka podała, że tempo wzrostu przychodów Microsoft Azure spadło do 39 proc., wobec 40 proc. kwartał wcześniej. • Microsoft zapowiedział też, że w pierwszych miesiącach 2026 r. dynamika może wynieść 37-38 proc. • Właśnie to połączenie, wyższych kosztów i wolniejszego wzrostu, stało się podstawą zarzutów inwestorów. • Microsoft tłumaczył słabszy wynik Microsoft Azure ograniczoną dostępnością mocy obliczeniowej. • Część zasobów, w tym procesorów CPU i GPU, miała zostać przesunięta na rozwój nowych modeli oraz usług takich jak Microsoft Copilot. • Zdaniem powodów nie był to drobny szczegół operacyjny, tylko istotna informacja, którą rynek powinien był dostać wcześniej. • Według pozwu właśnie takie przesunięcie zasobów ma wyjaśniać, dlaczego rozwój nowych usług nie przełożył się od razu na równie mocny wzrost podstawowego biznesu chmurowego. • Microsoft uważa te roszczenia za bezzasadne, zapewnia, że jego publiczne komunikaty były rzetelne, i zapowiada zdecydowaną obronę w sądzie.

Na tym etapie, zgodnie z treścią pozwu, sprawa dotyczy wyłącznie inwestorów, którzy mieli akcje Microsoftu w okresie od 1 maja 2025 r. do 28 stycznia 2026 r. Żeby zostać objętym tym postępowaniem, trzeba było posiadać papiery właśnie w tym czasie.

Jeśli kupowałeś akcje w innym terminie, ten pozew nie obejmuje cię na takich samych zasadach. Pozostali inwestorzy muszą na razie czekać na dalszy rozwój sprawy.

Cała sprawa toczy się w momencie, gdy Microsoft na wielką skalę rozbudowuje swoje zaplecze. Spółka zobowiązała się między innymi, zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami, do wydania 25 mld dolarów australijskich na infrastrukturę w Australii, a łączna wartość nowych zobowiązań w Microsoft Azure, powiązanych ze współpracą z OpenAI, ma według pozwu sięgać 250 mld dolarów. Równolegle firma rozwija też własne modele.

W USA takie pozwy po gwałtownych spadkach kursu nie są niczym niezwykłym, ale powodowie wciąż muszą udowodnić, że Microsoft świadomie wprowadzał rynek w błąd albo pomijał informacje ważne z punktu widzenia wyceny spółki. Wśród analityków nadal nie ma pełnej zgody co do krótkoterminowych efektów obecnej fali inwestycji, choć wielu z nich wciąż pozostaje pozytywnie nastawionych do akcji Microsoftu.

Dziś berliński sąd odrzucił pozew przeciwko Google dotyczący automatycznych podsumowań wyświetlanych nad linkami w wynikach wyszukiwania. To mocny sygnał, choć jeszcze nie finał sporu, o to, jak w ogóle traktować takie odpowiedzi: jako nowy sposób pokazywania wyników czy coś więcej. W praktyce berliński sąd skłonił się ku temu pierwszemu. Uznał, że ten moduł bardziej przypomina rozbudowaną funkcję wyszukiwarki Google niż osobną publikację, za którą firma odpowiadałaby jak wydawca.

• Sąd w Berlinie oddalił pozew firmy z branży perfumeryjnej. Spółka twierdziła, że przy jej markach Google pokazywało tańsze zamienniki i odsyłało użytkowników do konkurencyjnych sklepów, a to mogło wprowadzać klientów w błąd i szkodzić wizerunkowi marki.

• W ocenie berlińskiego sądu Google nie ma „decydującego wpływu” na konkretną treść takich podsumowań.

• Ten sam sąd przyjął też, że sam moduł należy widzieć przede wszystkim jako „nowy format wyniku wyszukiwania”, nie jako odrębną treść stworzoną i opublikowaną przez firmę.

• Dla Google to bardzo korzystne ujęcie sprawy, bo przybliża te nowe odpowiedzi do klasycznej wyszukiwarki, a ta od lat korzysta z szerszej ochrony prawnej.

• W Monachium zapadło jednak inne rozstrzygnięcie. Tamtejszy sąd uznał Google za bezpośrednio odpowiedzialne za fałszywe podsumowania, które powiązały dwa wydawnictwa z oszustwami.

• Monachijski sąd stwierdził, że takie odpowiedzi tworzą „niezależne, nowe i merytoryczne twierdzenia”. Innymi słowy, powinny być traktowane jako własna treść firmy.

• Ten sam sąd nie przyjął też argumentu Google, że odbiorcy mogą sami sprawdzić informacje po kliknięciu w linki źródłowe. Według tego składu prowadziłoby to do „luki w ochronie”, w której osoby dotknięte fałszywymi twierdzeniami nie miałyby skutecznej drogi dochodzenia swoich roszczeń.

• Stąd cały problem: niemieckie sądy wciąż nie mówią jednym głosem. Nie jest jasne, czy automatyczne podsumowania Google to tylko nowa warstwa wyszukiwarki, czy raczej produkt bliższy działalności wydawcy. Od tej odpowiedzi zależy, kiedy Google odpowiada jak pośrednik, a kiedy jak autor.

• Pojawiła się też informacja, że Europejska Rada Wydawców złożyła skargę antymonopolową dotyczącą wykorzystywania treści wydawców w nowych funkcjach wyszukiwarki Google.

• Równolegle trwa także spór z Węgier, związany z prawami autorskimi i ponownym wykorzystywaniem materiałów dziennikarskich przez chatboty. Ta sprawa również może trafić na poziom unijny.

Na razie decyzja sądu w Monachium ma charakter tymczasowy i nie jest prawomocna. Google przekazało, że analizuje to orzeczenie. Odwołanie wydaje się więc bardzo prawdopodobne.

Dlatego dzisiejszy wyrok z Berlina jest dla Google ważną wygraną, ale na tym sprawa się nie kończy. Europa dopiero zaczyna wytyczać granicę między zwykłą wyszukiwarką Google a odpowiedzialnością za odpowiedzi generowane przez jej narzędzia. Na spójną linię orzeczniczą niemieckich sądów trzeba jeszcze poczekać.

Microsoft potwierdził dziś, że sprawdza, czy Copilot Cowork w Microsoft 365 da się oprzeć na hostowanej u siebie, dodatkowo dostrojonej wersji DeepSeek V4 albo na innym modelu open source. Sam Copilot Cowork łączy czat z automatyzacją pracy: odpowiada na pytania, ale potrafi też przejąć konkretne zadanie i doprowadzić je do końca, krok po kroku. Według Microsoftu taki ruch mógłby utorować drogę do tańszej wersji usługi, rozliczanej już nie ryczałtem, tylko według realnego użycia.

Microsoft potwierdził, że tańsza opcja może pojawić się w ofercie w ciągu najbliższych tygodni. Z wypowiedzi firmy wynika też, że oszczędności przestają dotyczyć wyłącznie infrastruktury. Coraz większe znaczenie ma również koszt samych modeli, które napędzają usługę.

Microsoft wyjaśnił przy okazji, skąd bierze się cena. Nie chodzi o zwykłą wymianę zdań z botem, tylko o cały łańcuch operacji: wielokrotne odwołania do modelu, pobieranie kontekstu z dokumentów, wywołania narzędzi i podtrzymywanie procesu aż do zamknięcia zadania.

Charles Lamanna przyznał, że część użytkowników odpala w Copilot Cowork setki zadań tygodniowo. Przy takiej skali koszty mocy obliczeniowej rosną bardzo szybko. Microsoft zapowiedział odejście od prostego abonamentu i przejście na model, w którym opłata zależy od faktycznego użycia. Firma dodała też, że klienci mają płacić za użycie modelu, pobieranie kontekstu, wywołania narzędzi i czas działania, a w tle ma działać mechanizm Copilot Credits.

Microsoft przypomniał również, że dziś Copilot Cowork korzysta z rozwiązań OpenAI i Anthropic. Obaj dostawcy podnosili już ceny i ograniczali dostęp tam, gdzie usługa zaczynała wyglądać jak nielimitowane użycie. DeepSeek V4, jako model otwartoźródłowy, ma jeszcze jedną przewagę: jest popularny wśród deweloperów i wyraźnie tańszy w uruchomieniu.

Najprościej mówiąc, Copilot Cowork działa podobnie do agentowych narzędzi AI. Nie kończy na jednej odpowiedzi, tylko bierze zadanie i prowadzi je od startu do finiszu. Microsoft na razie nie mówi jednak wprost, czy postawi właśnie na DeepSeek. Największy znak zapytania wisi nad chińskim pochodzeniem tego modelu.

Sam moment też nie jest przypadkowy. W Waszyngtonie regularnie wraca temat ograniczeń nakładanych na chińskie modele i mocniejszej kontroli dostępu do zaawansowanych systemów. To część większej układanki: rywalizacji USA i Chin o przewagę technologiczną, a przy okazji także o bezpieczeństwo narodowe.

Microsoft zaznacza, że ewentualna nowa opcja miałaby być dobrowolna, w całości hostowana na Azure i objęta firmowymi zabezpieczeniami, zgodnością regulacyjną oraz kontrolą nad tym, gdzie przechowywane są dane. Sam model przeszedłby dodatkowe dostrojenie i dostał kolejne warstwy zabezpieczeń, w tym mechanizmy ograniczające stronniczość. Żeby z takiej opcji skorzystać, trzeba będzie mieć Copilot Cowork w Microsoft 365 w wariancie rozliczanym za użycie, bo właśnie w tę stronę przesuwana jest cała usługa.

Patrząc szerzej, to kolejny ruch w strategii, w której Microsoft nie chce wisieć na jednym partnerze. Przy napiętej, choć wciąż kluczowej relacji z OpenAI, tańszy model daje firmie nie tylko lepszą ekonomikę działania. Daje też mocniejszą pozycję negocjacyjną. A przy rosnących wydatkach na infrastrukturę i coraz wyraźniejszej presji inwestorów na marże taki krok może bardzo szybko przestać być eksperymentem i stać się zwykłą koniecznością.

Reszta użytkowników musi na razie uzbroić się w cierpliwość.

DeepL zrobił dziś dwa ruchy naraz: przejął firmę Mixhalo i otworzył swoje pierwsze biuro w San Francisco. To sporo mówi o kierunku, w którym firma chce teraz iść. Chodzi już nie tylko o tłumaczenia i komunikację głosową w czasie rzeczywistym w aplikacjach czy na spotkaniach online, ale też o sytuacje na żywo, w halach, na stadionach, podczas konferencji i dużych wydarzeń.

• DeepL przejął działające w San Francisco Mixhalo.
• DeepL uruchomił swoje pierwsze biuro w San Francisco.
• To następny krok w umacnianiu pozycji DeepL na rynku amerykańskim.
• Ten ruch wzmacnia plan rozwoju tłumaczeń głosowych na żywo.
• Do technologicznego zaplecza DeepL dochodzi też technologia strumieniowania audio z bardzo niskimi opóźnieniami.

Mixhalo, które właśnie trafiło pod skrzydła DeepL, rozwija platformę pozwalającą wysyłać wysokiej jakości dźwięk prosto na smartfony odbiorców i robić to niemal bez opóźnień.

Mówiąc prościej, Mixhalo łączy strumieniowanie audio z mobilnymi narzędziami do obsługi wydarzeń na żywo. W praktyce działa jak mobilny system odsłuchowy dla konferencji i imprez, tylko zaprojektowany z myślą o skali stadionów i naprawdę dużych eventów.

Według Mixhalo z tego rozwiązania korzystały między innymi Major League Baseball (MLB) i NASCAR. To daje całkiem dobry obraz tego, gdzie taki system się sprawdza najlepiej, tam, gdzie liczą się skala, niezawodność i przekaz docierający właściwie od razu.

Dla DeepL ma to duże znaczenie, bo firma od jakiegoś czasu rozwija produkty nastawione na tłumaczenie wypowiedzi na żywo, w tym narzędzia do tłumaczeń głosowych między rozmówcami.

I tu Mixhalo może okazać się brakującym elementem całej układanki. Chodzi o warstwę dystrybucji dźwięku w miejscach, w których zwykły streaming bywa po prostu za wolny albo zwyczajnie nie daje rady.

Nowe biuro w San Francisco ma być kolejnym etapem ekspansji DeepL w USA. Sama firma podaje, że Stany Zjednoczone są dziś jej najszybciej rosnącym rynkiem, a nowa lokalizacja dołącza do istniejącego już zaplecza technologicznego w Nowym Jorku.

Mocną stroną Mixhalo jest też bardzo konkretne doświadczenie przy obsłudze dużych wydarzeń. Według firmy platforma została zaprojektowana tak, żeby jednocześnie dostarczać dźwięk wysokiej jakości tysiącom użytkowników, bez zauważalnych opóźnień.

To otwiera przed DeepL nowe zastosowania, od konferencji branżowych i targów po wydarzenia sportowe, koncerty, a nawet rozwiązania związane z obsługą klienta.

Jeśli taka usługa trafi do szerokiej oferty DeepL, możliwy będzie odsłuch przetłumaczonego komentarza, prezentacji czy wypowiedzi prelegenta bez potrzeby korzystania na miejscu z tradycyjnej infrastruktury tłumaczeniowej.

A to może mieć znaczenie. W momencie, gdy organizatorzy coraz częściej szukają cyfrowych narzędzi do obsługi międzynarodowej publiczności, taki model może być atrakcyjny zarówno kosztowo, jak i od strony logistyki.

Jest jeszcze jeden istotny szczegół: obie firmy już wcześniej ze sobą pracowały. Mixhalo było klientem DeepL i korzystało z API DeepL do usług tłumaczeniowych.

Dlatego całe przejęcie wygląda bardziej na naturalny ciąg dalszy dotychczasowej współpracy niż na przypadkowy zakup samej technologii.

Ta transakcja wpisuje się też w szerszy moment w rozwoju DeepL. Po rundzie finansowania z maja 2024 roku firma była wyceniana na około 2 mld dolarów, a w ostatnich miesiącach przechodziła reorganizację, która miała uprościć strukturę i przyspieszyć rozwój produktów.

Mocniejsze wejście w segment tłumaczeń na żywo może się okazać jednym z najważniejszych skutków tych zmian.

Na razie DeepL nie podał wartości przejęcia Mixhalo ani nie wskazał, kiedy ta technologia trafi do konkretnych usług dostępnych dla użytkowników.

Żeby skorzystać z takiego rozwiązania na miejscu, potrzebny będzie smartfon, bo Mixhalo przesyła dźwięk bezpośrednio na telefony odbiorców.

Reszta użytkowników musi więc jeszcze chwilę poczekać.

Na razie nie widzę tu jeszcze tekstu artykułu do przeredagowania.

Wklej proszę całość, a przygotuję to w stylu Pawła Kańskiego.

Nvidia razem z Carnegie Mellon University oraz UC Berkeley pokazała dziś ENPIRE, czyli projekt o pełnej nazwie Embodied aNd Physical-world-aware agentIc Robot policy self-ImprovemEnt. To badawczy system, który łączy autonomiczny trening robotów z automatyczną oceną zadań manipulacyjnych. Najciekawsze jest jednak co innego: według Nvidii całość działa już na prawdziwym stanowisku roboczym, nie tylko w symulowanym środowisku.

Z informacji podanych przez Nvidię, Carnegie Mellon University i UC Berkeley wynika, że:

• udało się zbudować zamkniętą pętlę samouczenia. Robot sam przygotowuje sobie przestrzeń roboczą, uruchamia politykę sterowania, sprawdza wynik, resetuje stanowisko, a potem modyfikuje kod i parametry przed następną próbą; • osiągnięto skuteczność dochodzącą do 99% na flocie ośmiu maszyn przy zadaniach takich jak ustawianie klocka Push-T, sortowanie pinów, zaciskanie opasek kablowych i precyzyjne chwytanie; • skrócono czas dojścia do 100% skuteczności w zadaniu osadzania pinów względem podobnego podejścia, w którym trening był nadzorowany przez człowieka; • cały proces przeniesiono do realnego świata, razem z prawdziwym tarciem, niedokładnościami sprzętu i warunkami pracy, które są dalekie od laboratoryjnego ideału; • ocenę powodzenia zadania udało się zautomatyzować dzięki własnym funkcjom oceny i nagrody, budowanym na bazie zaledwie kilku minut przykładowych nagrań pokazujących sukces i porażkę; • przy osadzaniu pinu połączono kilka sygnałów naraz, między innymi dopasowanie obrazu, wysokość chwytaka i szacowaną siłę nacisku; • w zadaniu zaciskania opasek kablowych dorzucono dwa kąty widzenia z kamer, a opóźnienie reakcji udało się zejść poniżej 150 milisekund; • ograniczono potrzebę ręcznego oceniania każdej próby przez operatora; • pracę podzielono na dwa etapy: najpierw ustawienie granic bezpieczeństwa, procedur automatycznego resetu i kryteriów sukcesu przy ograniczonym udziale człowieka, a dopiero później w pełni samodzielne działanie; • system potrafi sam czytać publikacje, stawiać hipotezy, edytować kod treningowy i dobierać metody, takie jak klonowanie zachowań albo uczenie ze wzmocnieniem, zależnie od wyników uzyskiwanych na prawdziwym stanowisku; • uruchomiono osiem stanowisk z dwuramiennymi robotami YAM. Każde miało własny osprzęt, komputer i osobnego agenta programistycznego; • dodano równoległe testowanie różnych pomysłów oraz wymianę skutecznych zmian w kodzie i recepturach treningowych przez Git. Dzięki temu poprawka wypracowana na jednym stanowisku może bardzo szybko trafić do całej floty; • po przejściu z jednego agenta do ośmiu wyraźnie przyspieszono tempo postępów, co było widać choćby w zadaniu Push-T; • projekt rozwija wcześniejsze prace Nvidii nad systemem Eureka i wpisuje się w szerszy kierunek firmy związany z Project GR00T, Jetson Thor oraz platformą Isaac.

W najprostszym ujęciu ENPIRE przypomina Eurekę, ale z jedną zasadniczą różnicą. Tamten system działał wyłącznie w symulacji, a tutaj wszystko przeniesiono prosto do świata fizycznego. Robot nie tylko „uczy się” w modelu, lecz naprawdę eksperymentuje na realnym stanowisku roboczym.

Badacze właśnie to uznają za najmocniejszy punkt całego projektu. Wyjście poza symulację, z całym bałaganem świata rzeczywistego, wygląda tu na rzecz naprawdę istotną.

Na razie ENPIRE pozostaje wyłącznie projektem badawczym Nvidii, Carnegie Mellon University i UC Berkeley. Według zespołu docelowo system ma zostać udostępniony jako open source. Trzeba jednak pamiętać, że skorzystanie z niego w podobnej skali wymaga fizycznego stanowiska roboczego, własnego osprzętu, komputera i agenta programistycznego dla każdej stacji. Dokładnie tak zbudowano osiem stanowisk z robotami YAM użytych w testach.

Jeśli czekasz na kod, pozostaje jeszcze trochę cierpliwości i oczekiwanie na publikację. Reszta użytkowników, przynajmniej na ten moment, też musi po prostu poczekać.