Author: Álvaro Arbonés

Een van de nieuwtjes van de week was de prijs van GTA6, maar ook het feit dat zijn fysieke editie dat niet echt is: er zal geen disc in zitten, maar een downloadcode. Dit heeft de woede van veel mensen aangewakkerd, en ook veel geruchten losgemaakt over een mogelijke echte fysieke editie van de game binnenkort. Naast de reactie van andere studio’s die van de gelegenheid gebruik hebben gemaakt om te benadrukken dat hun games wél een fysieke versie zullen hebben zoals het hoort. Zoals bijvoorbeeld bij Insomniac.

Rockstar Games Launcher Downloaden

Een game op disc

In een reactie aan een fan op X hebben ze bij Inmsoniac Games, niet zonder spot, gezegd dat Marvel’s Wolverine een fysieke versie zal krijgen die ook op disc zal verschijnen. Daarmee willen ze benadrukken dat ze niet hetzelfde doen als Rockstar, en nemen ze afstand van de controverse die nog altijd gaande is. En die niet lijkt snel te zullen gaan liggen.

Toch lijkt het er niet op dat dit GTA6 in het bijzonder raakt. De game blijft veel belangstelling trekken, en is met enorm veel voorsprong dé game van 2026. Nu geen enkele andere game het aandurft om binnen twee weken van die release uit te komen, zijn er slechts twee uitzonderingen op die regel, allebei van Atari: Godzilla: Destroy All Monsters Melee Remastered en Barbie Rewind, die respectievelijk op 3 en 12 november uitkomen.

Met GTA6 aangekondigd voor 19 november en met de ambitie om de bestverkochte game uit de geschiedenis te worden, ligt de lat voor Marvel’s Wolverine minder hoog, maar het verschijnt wel gewoon op disc. En we zullen het al een stuk eerder kunnen spelen, want het verschijnt 15 september exclusief voor PlayStation 5.

Sony lijkt werk te maken van het shovelware-probleem in de PlayStation Store. Die indruk ontstond nadat uitgever Afil Games op X schreef dat meerdere van zijn titels uit de winkel zijn gehaald, en dat PlayStation sinds begin dit jaar strengere voorwaarden zou hanteren voor games die op het platform verschijnen.

PlayStation App Downloaden

De PlayStation Store staat al een tijd vol shovelware: snel en goedkoop gemaakte games die nauwelijks iets toevoegen, en vooral lijken te bestaan om spelers geld uit de zak te kloppen. Alles lijkt erop te wijzen dat Sony daar nu harder in snijdt. Tenminste, als het verhaal van Afil Games klopt, want volgens de uitgever is het precies die nieuwe koers waar het nu last van heeft.

Een wijziging die Sony nooit publiek heeft aangekondigd

Er is niet ineens een golf van honderden of duizenden games uit de PlayStation Store verdwenen. Toch zegt de kleine uitgever Afil Games dat meerdere van zijn titels zijn verwijderd.

“Zoals velen van jullie waarschijnlijk al weten, hanteert PlayStation sinds begin dit jaar strengere eisen voor games die op het platform verschijnen”, schreef Afil Games op X. Daar voegde het bedrijf aan toe dat “PlayStation door die nieuwe regels, en omdat die niet passen bij ons bedrijfsmodel, niet voort te zetten.”

Op het eerste gezicht ogen de games van Afil Games vrij onschuldig. Het zijn simpele titels, snel uit te spelen, en vooral populair bij spelers die zonder veel moeite een stapel trofeeën willen verzamelen.

Maar veel van die games lijken sterk op elkaar, terwijl de speler er amper iets voor hoeft te doen. Als die uitleg klopt, is dat voor Sony reden geweest om ze niet langer toe te laten op het platform. Het ziet er dan ook naar uit dat Sony de regels voor publicatie in de PlayStation Store verder aanscherpt.

Sony zelf heeft daar niets over bevestigd. Toch zou het niet gek zijn als dat de komende tijd zichtbaar wordt in het aanbod, vooral tussen de goedkope rommelgames die nu nog volop in de winkel staan.

Hetzelfde probleem speelt trouwens al langer op andere platforms, met name in de Nintendo eShop op de Switch en op Steam, waar shovelware inmiddels overal tussen zit. En daarmee blijft het een van de hardnekkigste zwakke plekken van de digitale winkels van dit moment.

Star Fox is terug op de Nintendo Switch 2, dit keer met een remake van Star Fox 64 die opvallend dicht bij het origineel blijft. Het ziet er een stuk mooier uit, loopt eindelijk soepel, maar het is nog steeds een korte game met niet zo heel veel om het lijf.

Nintendo Switch Online Downloaden

Nintendo heeft een absurd grote stapel geliefde franchises waar fans al jaren met plezier op terugvallen. Door de jaren heen heeft het bedrijf zo veel opgebouwd dat het bijna altijd wel ergens op kan teren, zonder ooit echt in de knel te komen. Daar zit ook een groot deel van die trouwe fanbase: bij Nintendo is er bijna altijd wel iets om van te houden.

Alleen heeft dat ook z’n minder leuke kant. Nintendo kan nu eenmaal niet alles tegelijk aandacht geven, en daardoor zijn er genoeg fans die het gevoel hebben dat hun favoriete reeks ergens achter in de kast is beland. Sommige series verdwijnen gewoon jarenlang uit beeld.

Er zijn natuurlijk franchises die bij Nintendo altijd wel goed zitten, zoals Super Mario en The Legend of Zelda. Andere doen het al jaren prima, ook zonder ooit helemaal door het plafond te gaan, zoals Fire Emblem en Metroid. Maar er zijn ook reeksen die een stuk minder geluk hebben gehad.

Dus ja, elke keer dat zo’n serie weer even in de schijnwerpers staat, voelt dat toch als een klein feestje. En dat is nu precies wat er met Star Fox gebeurt.

Een rail shooter

Star Fox verscheen in 1993 op de Super Nintendo met een heel duidelijke taak: bewijzen dat die console ook 3D-graphics aankon. Dat lukte ook, al moest er wel het nodige voor worden ingeleverd.

De game liep niet bepaald soepel, had stevige framedrops en zag er behoorlijk kaal en hoekig uit. Zeker, het was 3D, maar wel 3D met een flinke gebruiksaanwijzing. En toch was het ook gewoon iets anders: een verdomd goede game.

Die eerste Star Fox zette meteen neer waar de serie later om bekend zou worden. Je kroop in de huid van Fox McCloud, vloog met zijn schip van planeet naar planeet, koos steeds uit twee of drie volgende bestemmingen en schoot onderweg vijandelijke schepen neer, week obstakels uit en rekende af met enorme eindbazen.

Alleen al dat gevoel van door de ruimte schieten, barrel rolls maken en loopings trekken was indrukwekkend, zelfs met de beperkte nauwkeurigheid van de Super Nintendo en de visuals die inmiddels toch echt hun leeftijd verraden. In het vervolg kwam dat allemaal veel beter tot z’n recht.

Star Fox 64 was precies die opgepoetste, verbeterde versie. Groter, spectaculairder, zelfverzekerder. Dit was Star Fox zoals het vanaf het begin had moeten voelen. Alles waar het origineel op mikte, maar toen simpelweg nog niet helemaal waar kon maken.

Ook Star Fox 64 had nog weleens last van dips en de besturing voelde niet altijd even scherp, maar het bleef een spannende, ontzettend leuke game die destijds bijna buitenaards modern aanvoelde. Het werd ook nog eens een enorme hit, en bezorgde de serie een grote, trouwe fanbase. Zo groot dat er later al een remake voor de Nintendo 3DS kwam. En nu dus nog een keer, op de Nintendo Switch 2.

Een spectaculaire remake, maar niet zonder kanttekeningen

Wat bij deze nieuwe Star Fox-remake meteen in het oog springt, is hoe grondig de boel visueel is opgefrist. Alles oogt strakker en ziet er gewoon veel beter uit. Het water, de deeltjeseffecten en vooral de personages hebben zo’n forse opknapbeurt gekregen dat ze soms nauwelijks nog op hun oude versies lijken, en dat maakt het allemaal extra prettig om te spelen.

Maar nog belangrijker dan die visuele opfrisbeurt is misschien wel hoe de game draait.

Een van de bekende zwakke plekken van de klassieke Star Fox-games op thuisconsoles was altijd de performance. Op de Super Nintendo bleef het allemaal nog enigszins overeind, maar echt vloeiend werd het nooit. Op de Nintendo 64 waren framedrops bijna standaard.

Op de Nintendo Switch 2 loopt de game eindelijk soepel, precies zoals mensen hem zich al jaren voorstellen, en daardoor is dit op veel manieren gewoon dé versie om deze klassieker te spelen.

Alleen voelt deze remake qua inhoud wel wat dunnetjes aan. Omdat het in de kern nog steeds dezelfde originele game is, ben je er in minder dan een uur doorheen. Er zijn natuurlijk meerdere routes, en wie echt alles eruit wil halen, gaat alle mogelijke paden af en wil ook alle uitdagingen voltooien; daar kun je zonder moeite tientallen uren in kwijt.

Dat blijft leuk om te doen, voelt nog steeds verrassend bevredigend en geeft nieuw leven aan een uitstekende game die meer diepgang heeft dan je op het eerste gezicht zou denken. Maar wie hem gewoon één keer wil uitspelen, merkt al snel dat er eigenlijk te weinig vlees op de botten zit om deze remake echt te dragen. En dat de online modus ook nogal inspiratieloos overkomt, helpt daar bepaald niet bij.

Dat verandert niets aan het feit dat Star Fox nog steeds gewoon erg goed is. Je moet alleen wel een beetje weten wat je koopt. Deze remake werkt veel beter voor iemand die de mechanics van Star Fox helemaal wil uitpluizen en echt alles uit de game wil persen, dan voor iemand die vooral zit te wachten op steeds nieuwe content.

Hou je van Star Fox, van vliegspellen of gewoon van arcadegames, dan zit je hier snel goed. Maar als je juist dol bent op Nintendo-games waarin bijna elke fase weer met iets nieuws komt en herhaling nauwelijks voorkomt, dan is dit minder jouw ding. Op dat punt komt Star Fox gewoon wat tekort.

Uit een op 2 juni ingediend verzoek blijkt dat Konami 4chan, Pixeldrain en Buzzheavier onder juridische druk zet om te achterhalen wie de broncode van Metal Gear Solid 2: Sons of Liberty heeft gelekt. Die broncode verscheen enkele maanden geleden online, maar nog altijd is onduidelijk wie achter de leak zit en hoe die persoon de code in handen kreeg. Intussen heeft dat wel een golf aan speculatie losgemaakt.

Juist omdat niet duidelijk is waar de code vandaan komt, blijft Konami met die kwestie zitten. Voor het bedrijf was dat reden om een vergaande stap te zetten.

Een rechtszaak om te achterhalen wie erachter zit

Konami heeft besloten 4chan, Pixeldrain en Buzzheavier juridisch onder druk te zetten. Het gaat om de twee bestandssites waar de bestanden zijn geüpload en het forum waar ze opdoken. Volgens het op 2 juni ingediende verzoek wil Konami dat zij ‘alle gegevens bewaren en veiligstellen die kunnen helpen bij het identificeren van de personen die verantwoordelijk zijn voor het uploaden of anderszins verspreiden van materiaal van Konami.’ Het doel daarvan is dat Konami later juridische stappen tegen die personen kan nemen en verdere inbreuken op zijn rechten kan voorkomen’.

Voorlopig heeft dat nog niets opgeleverd. Ondanks dat het verzoek al op 2 juni werd ingediend, heeft geen van deze sites, zo schrijft Konami in datzelfde verzoek, ‘informatie verstrekt waarmee Konami de verantwoordelijken kon identificeren voor het uploaden van en inbreuk maken op de intellectuele eigendom van Konami’.

Dat is ergens ook logisch. Konami klaagt deze sites zelf niet aan, maar richt zich op de persoon achter de leak, in de hoop die via informatie van een van deze drie platforms alsnog te kunnen achterhalen.

De aanpak van Konami springt wel in het oog, al is ze niet zonder precedent. Ze kan resultaat hebben als 4chan, Pixeldrain of Buzzheavier besluiten mee te werken, maar juridisch of zakelijk hebben die partijen weinig reden om Konami daarin tegemoet te komen.

Daarom ligt het, ook al is dit duidelijk een poging om via een andere weg alsnog zijn doel te bereiken, op het eerste gezicht niet voor de hand dat deze strategie het resultaat oplevert waar Konami op hoopt.

miHoYo, de studio achter Genshin Impact, heeft onlangs vrij geruisloos BSide: Olivia Lin uitgebracht, een AI-app die op je bureaublad rondhangt en je gezelschap houdt terwijl jij met je dag bezig bent.

Replika Downloaden

Binnen miHoYo, de studio achter Genshin Impact, zit ook een stevige AI-afdeling die werkt aan de ontwikkeling van AI-apps en andere tools. Die tak krijgt om vrij voor de hand liggende redenen een stuk minder aandacht dan de gamekant van het bedrijf, zeker als je ziet hoe enorm populair de games van miHoYo zijn, maar intern telt ze duidelijk wel degelijk mee.

Dat heeft vooral te maken met het feit dat AI een persoonlijke fascinatie is van CEO Cai Haoyu. Ook miHoYo’s nieuwste app laat dat goed zien.

Een opvallend gebruik van AI

BSide: Olivia Lin is een programma waarin je kunt praten met Olivia Lin, die in de app wordt neergezet als een studente aan de universiteit van Shanghai, waar ze piano en psychologie studeert. Volgens haar profiel in BSide: Olivia Lin is Olivia Lin gek op vinyl en klassieke films, houdt ze van regenachtige dagen, werkt ze trouw haar Letterboxd-lijst bij, houdt ze haar platenkast graag netjes op orde en stort ze zich in haar vrije tijd op een persoonlijk project rond ‘muziek en herinneringen’.

Alleen bestaat Olivia Lin natuurlijk helemaal niet, en heb je hier simpelweg te maken met een AI waarmee je kunt communiceren.

In de praktijk is Olivia Lin een realistisch vormgegeven, aantrekkelijke Lofi Girl die belangstellend reageert op wat je haar vraagt, aandachtig luistert naar alles wat je vertelt en muziek een vaste plek probeert te geven in je dagelijks leven. Omdat je in BSide: Olivia Lin je eigen muziek kunt uploaden, zodat Olivia Lin die voor je afspeelt, en haar ook brieven kunt sturen waar ze vervolgens weer met brieven op reageert, lijkt de opzet behoorlijk duidelijk: een parasociale band laten ontstaan die zo ver kan gaan dat het begint te voelen alsof ze een echt persoon is.

Terwijl Olivia Lin aan het eind van de rit gewoon een verzameling routines blijft die reageert op wat wij haar op dat moment vertellen.

BSide: Olivia Lin is in China inmiddels al in early access verschenen, maar voor een release in de rest van de wereld liggen er voorlopig nog geen plannen klaar. Wat we wel weten, is dat BSide: Olivia Lin bij release volledig gratis moet worden, al wijst de geschiedenis van miHoYo er wel sterk op dat er linksom of rechtsom toch een vorm van microtransacties aan het gebruik zal worden gehangen.

Juist dat parasociale element maakt het hele idee achter Olivia Lin nog ongemakkelijker. En met AI lijkt er steeds weer een nieuwe laag problematiek bovenop te komen.

Valve trok op 22 juni zonder enige aankondiging het doek van de Steam Machine: een pc in consolevorm die volgens het bedrijf 1.039 euro kost in de goedkoopste uitvoering, met 512 GB interne opslag en zonder controller, en 1.428 euro in het topmodel, met 2 TB opslag en een Steam Controller. Op papier oogt het daardoor vooral als een duur apparaat waarvoor niet meteen duidelijk is wie het eigenlijk moet kopen.

Steam Downloaden

Valve hoort al jaren bij de meest geliefde namen in de gamewereld. Waar andere bedrijven periodes van succes afwisselen met missers en zelden kunnen rekenen op onvoorwaardelijke steun van hun publiek, geniet Valve bijna een soort heiligenstatus.

Bijna iedereen lijkt wel iets met Steam te hebben. Over Half-Life, Portal en Left 4 Dead hoor je zelden echt venijnige kritiek. Het idee dat de gamewereld er slechter voor zou staan zonder Valve leeft breed. En ja, op delen van Steams beleid is al jaren terechte kritiek, maar die is nog altijd minder hardnekkig en minder luidruchtig dan wat andere grote bedrijven doorgaans over zich heen krijgen.

Zelfs Nintendo, toch hét voorbeeld van een trouwe en uitgesproken fanbase, komt zelden aan dat niveau van waardering.

Dat betekent natuurlijk niet dat Valve alles goed doet, of dat alles wat het bedrijf aanraakt vanzelf een succes wordt. Ook Valve kan ernaast zitten, ontwikkelingen verkeerd lezen en fouten maken. Soms zelfs op een manier die extra hard binnenkomt, juist omdat bijna niemand die ziet aankomen.

Dat is eerder gebeurd, zonder dat het bedrijf daar echt zware schade door opliep. Dit keer lijkt het alleen om iets groters te gaan dan vooraf werd gedacht. De Steam Machine is namelijk totaal niet geworden waar een groot deel van het publiek op had gehoopt.

Een machine voor niemand

Toen Valve de Steam Machine op 22 juni zonder enige waarschuwing presenteerde, ging alle aandacht meteen naar het prijskaartje. Met een instapmodel van 1.039 euro voor de versie met 512 GB interne opslag en zonder controller, kondigde Valve het apparaat aan in vier varianten. Het duurste model komt volgens Valve met 2 TB opslag, een Steam Controller in de doos en een prijs van 1.428 euro.

Dan komt vanzelf de belangrijkste vraag bovendrijven: valt dat bedrag te verdedigen?

Volgens Valve draait de Steam Machine op een AMD Zen 4-processor met 6 cores, een AMD RDNA3-gpu, één module van 16 GB DDR5-RAM en 8 GB GDDR6-VRAM, maar in de praktijk maken die specificaties minder indruk dan je zou hopen. Qua prestaties zit het apparaat het dichtst tegen een gewone PlayStation 5 aan, dus niet eens tegen een Pro-model.

Die kost op het moment van schrijven, zelfs na Sony’s vele prijsverhogingen, 589 euro inclusief controller. Dat is iets meer dan de helft van de 1.108 euro die je neerlegt voor de goedkoopste versie van de Steam Machine mét controller.

Zet je hem naast andere pc’s, dan wordt het beeld iets minder zwart-wit. Wie zelf een computer met vergelijkbare onderdelen in elkaar schroeft, komt uit op ongeveer 900 euro.

Vanuit dat perspectief is de prijs van de Steam Machine op zichzelf niet compleet absurd: je krijgt een systeem dat nog binnen de gebruikelijke marktprijzen valt, al gemonteerd, en met de kwaliteitsgarantie van Valve erbij. Alleen zit daar meteen het grote probleem. Dit is geen gewone pc, maar een pc in consolevorm. Het hele idee is dus dat hij de strijd moet aangaan met consoles.

En precies daar begint het te wringen. De meeste mensen die op deze machine zaten te wachten, zochten geen alternatief voor hun pc, maar voor hun console.

Het aantrekkelijke aan het concept was juist een pc voor in de woonkamer die net zo makkelijk en vanzelfsprekend aanvoelt als een console. Alleen is op dat punt nog totaal niet duidelijk of Valve dat ook echt voor elkaar krijgt.

Mislukte verwachtingen

Het grootste probleem van de Steam Machine is simpel: voor dit soort bedragen koop je praktisch elke console die je wilt. Of gewoon meerdere.

Voor ongeveer hetzelfde geld als alleen de Steam Machine haal je zonder moeite een combinatie van een PlayStation 5 of Xbox Series X|S én een Switch 2 in huis. En als je daar dan ook nog bij optelt dat Nintendo’s console minder dan de helft kost van Valves nieuwe machine, vergelijkbare of soms zelfs betere prestaties levert én bovendien draagbaar is, dan wordt het lastig om nog precies aan te wijzen waar de echte meerwaarde van Valves apparaat zit.

Op één vlak heeft Valve wel degelijk iets sterks in handen. De catalogus. Daar moet de Steam Machine het vooral van hebben: je Steam-bibliotheek staat er al, en het idee om die games gewoon in de woonkamer te spelen is zonder twijfel aantrekkelijk.

Alleen, hoe groot is dat voordeel in de praktijk? Door het beperkte vermogen van de Steam Machine zullen veel AAA-games niet draaien zoals je op basis van de prijs zou mogen verwachten. Nieuwe releases zullen er op andere systemen simpelweg beter uitzien.

En daarmee kom je bij de kern uit: de Steam Machine heeft geen scherp profiel. Het is een machine die vooral mikt op comfort en bedoeld lijkt voor mensen die een pc in consolevorm willen om pc-games op de televisie te spelen, niet per se de nieuwste releases of de zwaarste titels, maar daar hangt wel een prijskaartje aan dat ver boven dat van alle andere consoles op de markt ligt.

Alsof dat nog niet genoeg is, ligt die prijs niet alleen hoger dan wat veel mensen per maand aan huur of hypotheek kwijt zijn, maar ook boven het minimumloon in een flink deel van de landen waar het apparaat verkocht wordt.

Wat had Valve dan wél kunnen doen? Eigenlijk lagen er twee logische routes open: subsidiëren of wachten.

Valve had de Steam Machine voor 700 of 800 euro in de markt kunnen zetten en daarbij verlies kunnen nemen, in ruil voor de winst in merkimago en een veel sterker antwoord op de consoles van de concurrentie. De andere mogelijkheid was uitstel tot 2027, in de hoop dat de componentencrisis tegen die tijd verder zou afzwakken en de prijs kon zakken naar een niveau dat een stuk beter te verdedigen is.

Dan was deze lancering vermoedelijk niet uitgegroeid tot het probleem waar Valve nu mee opgescheept zit.

Of de Steam Machine uiteindelijk toch aanslaat, is op dit moment nog niet met zekerheid te zeggen. Eén ding staat wel vast: het is een duur apparaat zonder duidelijk publiek. Het kan alsnog een succes worden, maar alles wijst voorlopig de andere kant op.

De tijd en de consument zullen daar uiteindelijk over beslissen. Maar als je nu alleen naar het papier kijkt, lijkt Valve met de Steam Machine geen gelukkige zet te hebben gedaan.

Xbox Game Pass ligt opnieuw onder vuur, nadat Microsoft onlangs stevig te gaan snijden in zijn gamedivisie. Bij Xbox wordt intussen steeds harder gespeculeerd over wat er met verschillende studio’s gaat gebeuren, en ondertussen vallen ook namen als Double Fine Productions, Compulsion Games en Ninja Theory als mogelijke sluitingskandidaten.

Xbox Game Pass Downloaden

Een omstreden standpunt

Geen wonder dus dat veel mensen zich afvragen welke kant Xbox met Game Pass eigenlijk op wil. Daar komt nog bij dat het laatste officiële gebruikersaantal van de dienst, 34 miljoen volgens Microsoft in februari 2024, sindsdien flink lijkt te zijn teruggelopen.

Een van de mensen die zich daar nu over uitlaat, is Moon Studios-CEO Thomas Mahler, bekend van de Ori-games. Volgens hem zit de kern van het probleem vooral in één ding: er staat te veel middelmaat in de catalogus.

“De Game Pass-strategie had kunnen werken als het publiek er ook echt was geweest. Maar dat was niet zo, en de catalogus was simpelweg niet sterk genoeg om mensen maand na maand met overtuiging voor hun abonnement te laten betalen”, zegt Mahler. Hij ging nog een stap verder en stelde dat Game Pass “een beetje werkt als het communisme”, omdat het volgens hem “te weinig prikkels geeft om er echt vol voor te gaan en net dat stapje extra te zetten”. Zijn conclusie was even duidelijk als scherp: “Ze moeten ontwikkelaars aantrekkelijke deals bieden die hen aansporen om grote hits te maken, in plaats van lopendebandwerk af te leveren vol middelmatige content.”

Die uitspraken kwamen hem meteen op veel kritiek te staan. Game Pass heeft in het verleden tenslotte wel degelijk sterke games van hoog niveau aangeboden. En vooral die vergelijking met het communisme schoot bij veel mensen in het verkeerde keelgat.

Daardoor ging het al snel minder over de inhoudelijke discussie rond Game Pass zelf. Zeker als je ook meeneemt dat Microsoft, afgaande op de samengestelde Metacritic-scores, in 2025 nog altijd de op vier na beste uitgever was. Dan wordt het lastig om vol te houden dat het probleem alleen bij de kwaliteit lag, in elk geval als je puur naar de eigen titels kijkt.

Het Britse ministerie van Onderwijs liet eerder een groep ambtenaren in het Verenigd Koninkrijk voor hun werk GTA Online spelen, schrijft The Telegraph. Het idee was simpel: via die game beter snappen wat jongeren in het land bezighoudt. Volgens de krant gebeurde dat binnen Policy Lab, waar een team van dertig mensen het spel speelde om gedrag te observeren en met die inzichten nieuw overheidsbeleid te helpen vormgeven.

Grand Theft Auto V Downloaden

Voor veel mensen klinkt het als een droombaan: betaald worden om videogames te spelen. Geen verrassing dus dat zoveel mensen zich op streaming storten. Zo’n leven opbouwen is alleen allesbehalve simpel, al belanden sommige mensen er bijna toevallig in.

Hoe gedragen mensen zich in GTA Online?

Dat schrijft The Telegraph in elk geval.

Volgens de krant betaalde het Britse ministerie van Onderwijs mee aan een project waarbij ambtenaren GTA Online speelden om gedrag te bestuderen en zo een beter beeld te krijgen van hoe burgers zich gedragen.

Binnen Policy Lab kreeg volgens The Telegraph een team van dertig mensen de taak om het spel te spelen, zodat de lessen die daaruit kwamen konden worden gebruikt bij het opstellen van nieuw overheidsbeleid.

Hoe ze dat verantwoorden? Volgens de mensen achter het onderzoek omdat gedrag in een game tot op zekere hoogte iets zegt over gedrag buiten die game, in het echte leven dus.

Toen volgens de verantwoordelijken bleek dat de spelwereld “mensen opener maakt dan een traditionele enquête”, zagen zij dat als bewijs dat het onderzoek zeer succesvol was.

Kritiek liet zich natuurlijk niet lang wachten.

Conservatief parlementslid Mike Wood haalde fel uit naar het onderzoek en noemde het “de perfecte microkosmos van alles wat er mis is met het ambtenarenapparaat”. The Telegraph voegt daar wel aan toe dat het project werd goedgekeurd tijdens een kabinetsperiode onder de Conservatieven, en dus niet onder de huidige Labour-regering.

Daarmee is dit onderzoek niet alleen een opvallend voorbeeld van hoe videogames voor meer kunnen worden ingezet dan puur vermaak. Het laat ook zien dat sommige politici het in hun kritiek niet altijd zo nauw nemen.

Vandaag zeg ik: “Zeker, stuur het artikel maar door. Dan maak ik er natuurlijk, idiomatisch Nederlands van.”

Steam Downloaden

Ik herschrijf de volledige tekst zonder samen te vatten of onderdelen weg te laten, zodat het artikel klinkt alsof het van oorsprong in het Nederlands is geschreven.

Robert Caskin ‘Bobby’ Prince III is overleden. De componist achter Doom werd 81 jaar oud, zo heeft zijn familie vandaag bekendgemaakt. Prince was verantwoordelijk voor de soundtracks van een reeks van de invloedrijkste klassiekers uit de gamegeschiedenis en hoorde onmiskenbaar bij de beginjaren van id Software. Hij maakte de muziek voor games als Doom, Doom 2, Wolfenstein 3D, Rise of the Triad en Duke Nukem 3D.

DOOM Downloaden

De man die de sound van videogames mee vormgaf

De invloed van Bobby Prince bleef niet beperkt tot alleen de gamewereld. Zijn werk kreeg erkenning binnen de industrie, maar ook daarbuiten, en in de loop van zijn carrière ontving hij heel wat onderscheidingen.

De opvallendste kwam misschien eerder dit jaar, toen de Amerikaanse Library of Congress de soundtrack van Doom toevoegde aan haar programma voor het bewaren van belangrijke geluidsopnames die samen de muzikale geschiedenis van het land vertellen, aldus de Library of Congress. Daarmee is het werk van Bobby Prince ook voor volgende generaties veiliggesteld. Volgens diezelfde instelling was het bovendien pas de derde keer dat een videogame die eer kreeg.

Op sociale media stroomden de reacties dan ook snel binnen, met collega’s die de overleden componist eer bewezen. John Romero, een van de ontwerpers van Doom en Wolfenstein 3D, schreef dat hij “een blijvende stempel heeft gedrukt op games en op mijn leven”. George Broussard, medeoprichter van 3D Realms en Apogee, zei dat “hij gezegend was met een creatief gen, en dat een hele generatie vroege gamers gezegend was met zijn muziek”.

Dat zegt veel over de bewondering die Bobby Prince bij zijn vakgenoten opriep.

Zijn overlijden maakt ook nog eens duidelijk dat videogames als medium eigenlijk nog jong zijn, terwijl de makers die het hebben gevormd inmiddels op leeftijd raken.

Dat betekent dat we dit soort berichten de komende 10 tot 20 jaar waarschijnlijk vaker zullen zien. Daar zijn we nog niet echt aan gewend. Toch zullen we dat moeten leren accepteren: videogames worden ouder, en onze helden ontkomen uiteindelijk ook niet aan de tand des tijds.