Double Fine heeft het ontslag van drieëntwintig medewerkers aangekondigd in een verklaring die door Tim Schafer zelf, het hoofd van de studio, is geschreven. In deze verklaring stelt hij dat “we als klein en hecht team dit soort stappen niet lichtvaardig nemen. Alleen het voortbestaan van onze studio zou ons ertoe brengen zo’n pijnlijke stap te overwegen. Onze overgang naar een onafhankelijke studio betekent ook dat we een omvang moeten hebben die we aankunnen”.
Een catastrofe waarin ze niet alleen staan
Aan deze ontslagen ging het volgende vooraf: Double Fine een van de vijf studio’s was die met Xbox over hun onafhankelijkheid onderhandelden om sluiting te voorkomen. Hoewel ze erin slaagden de rechten op hun games terug te krijgen en weer volledig onafhankelijk te worden heeft dat niet voorkomen dat ze in het personeelsbestand moeten snijden om hun voortbestaan op lange termijn veilig te stellen.
De andere studio’s die door deze maatregelen zijn getroffen, zijn Compulsion Games, ontwikkelaars van South of Midnight en We Happy Few; Ninja Theory, ontwikkelaars van Hellblade en Bleeding Edge; en Undead Labs, ontwikkelaars van State of Decay. Hoewel zij in hun geval door bedrijven zijn gekocht waarvan de namen nog niet bekend zijn gemaakt. Ook Arkane Studios, ontwikkelaars van culttitels als Dishonored en Deathloop, zitten in een consultatieprocedure in Frankrijk en het is niet bekend of ze zelfstandig verder mogen of aan een ander bedrijf worden verkocht.
Het is Marvels best bewaarde geheim geweest: Wie zou Sadie Sink spelen in de nieuwe Spider-man-film? De actrice zelf heeft in interviews de vraag moeten ontwijken, Tom Holland heeft geen woord losgelaten, ze werd niet eens voorgesteld op de laatste Comic-Con. Alles stond klaar voor de Europese première van morgen, en eindelijk was het ze gelukt: een geheim tot het einde toe bewaren. En toen…
Pas op! Spoilers! Ga niet verder als je geen spoilers over de film wilt krijgen!
Op de rode loper van de première beantwoordde Steve Lacy, componiste en zangeres die een nummer op de officiële soundtrack heeft, Oh Yeah?, een vraag die op het eerste gezicht simpel was: “Wie is je favoriete personage?”. Ze hadden niet verwacht dat diegene zomaar en zonder meer absoluut alles zou vertellen. Ruim een jaar mysterie, overboord.
“Jean. Ik hou van Jean. Ze is de schurk, maar er is een reden voor haar waanzin. Ik vind haar leuk, ik vind haar personage leuk”. Natuurlijk viel iedereen stil: deze mevrouw had niet alleen onthuld wie Sink speelde, maar ook haar geheime rol in dit vierde deel. Als ik haar was, zou ik er alvast van uitgaan dat er geen liedjes van haar meer in een Marvel-film komen. Hoe haal je het in je hoofd.
Vergeet niet dat op Comic-Con Kevin Feige ervan heeft afgezien zijn eigen X-Men-team voor te stellen, al zeggen de geruchten dat we de data van de D23, van 14 tot 16 augustus, dik in de agenda zullen moeten zetten, want daar komen de échte verrassingen… en nu kan hij Sink dus gewoon voorstellen als de nieuwe Jean Grey. Zo gaat dat nu eenmaal, Kevin.
Toen Ted Lasso zijn avontuur op Apple TV+ in seizoen 3 beëindigde, was iedereen het erover eens dat het een perfect einde was en dat het niet verder hoefde te gaan. Kort daarna zei Jason Sudeikis echter dat hij een manier had bedacht om verder te gaan en dat hij daar ontzettend veel zin in had (na een flinke cheque, uiteraard), dus daar zitten we nu, op de een of andere manier seizoen 4 van de serie te vieren. Zo is het nu eenmaal.
Het nieuwe seizoen gaat op 5 augustus in première en kent de terugkeer van de coach, dit keer als coach van een tweedeklasser in het vrouwenvoetbal. Hij staat er zeker niet alleen voor: naast hem zullen Hannah Waddingham, Juno Temple, Brett Goldstein, Brendan Hunt en Jeremy Swift er zijn, naast een flink handvol nieuwe gezichten die het verhaal van de serie voortzetten. En dat wil wat zeggen.
Per slot van rekening is het een van de populairste series van het platform, met 25 miljard kijkminuten, en Lasso zelf verscheen zelfs in de WK-finale, wat wel laat zien zijn succes en hoe diep hij in de popcultuur is doorgedrongen. Na 13 Emmy’s en 61 nominaties, waaronder prijzen voor Goldstein en Sudeikis, hoe hadden ze kunnen nalaten te de serie voor nog een seizoen nieuw leven in te blazen?
De reacties op deze eerste trailer laten er geen twijfel over bestaan:“Dit is de serie die we nodig hebben, niet die we verdienen”; “Mijn mentale gezondheid is er klaar voor”; “Die omhelzing is wat de wereld nodig heeft”… Ted Lasso is terug, en deze keer lijkt het niet alsof het nog eens de schijnbeweging van seizoen 3 gaat maken: het blijft voorlopig.
We kennen hem allemaal. Schedel op de borst, een rothumeur, pistool in de aanslag en bereid om iedereen af te maken die op zijn pad komt, is Punisher sinds zijn debuut in 1974 een boegbeeld van Marvel, in nummer 174 van The Amazing Spider-man. Sindsdien heeft Frank Castle van alles gedaan, van een engel des verderfs zijn tot een wraakzuchtige Frankenstein. Wat echter niet iedereen weet, is dat zijn oorsprong niet bij de politie of in een krankzinnige versie van superhelden ligt, maar in een gigantische romanreeks.
Slechts vijf jaar vóór de creatie van de antiheld begon romanschrijver Don Pendleton pocketromannetjes te schrijven die om de zoveel tijd verschenen over een personage genaamd Mack Bolan. Destijds waren dit soort romans, makkelijk te schrijven (en te lezen), die amper een redactieronde kregen, maar die je overal voor weinig geld kon kopen en uiteindelijk idioot veel verkochten, in de hele Verenigde Staten beroemd, in allerlei genres: western, detective, knokwerk, liefde… Kortom, halverwege de jaren 70 kende iedereen The Executioner.
Om je een idee te geven: vanaf het debuut in 1969 tot het einde in 2020 had de hele saga zo’n 200 miljoen exemplaren verkocht. En er waren niet bepaald weinig boeken om dat over te verdelen, want alleen al The Executioner kreeg 464 verschillende titels (die vanaf 1983 maandelijks verschenen), maar daarnaast publiceerde het tegelijk ook nog meerdere Super Bolans, extra lange romans waarvan er uiteindelijk 178 werden gemaakt. Maar er is meer: 5 spin-offs die samen nog eens 469 romans opleverden, een tijdschrift dat 4 nummers standhield en hier en daar een strip. Tel maar door, joh.
In totaal 1111 romans in 51 jaar, oftewel iets meer dan 21 boeken per jaar. Kortom, je moet wel een enorme fan zijn om het volledige oeuvre van The Executioner helemaal te kennen. Gek genoeg stond het op het punt verfilmd te worden, maar het idee liep op niets uit. Het kreeg echter wel vorm in het personage Punisher. Per slot van rekening was Bolan een keiharde kerel die in de Vietnamoorlog 90 vijanden doodde, maar die ook medeleven toonde met Vietnamese burgers die steun nodig hadden. Een beetje als Frank Castle, als Castle ook maar een moer om de rest gaf.
Bovendien hebben ze allebei een militair verleden dat hun met het nodige trauma opzadelde, bestrijden ze misdaad en hebben ze moeite om hun geliefden in leven te houden. Nou ja, Bolan de laatste tijd wat minder, want hij duikt in elke roman met iemand anders het bed in. Bij Castle is dat minder duidelijk en de dood van zijn familie was wat zijn moorddadige woede en zijn drang om goed te doen aanwakkerde, al is het dan op zijn verwrongen manier. Hoe dan ook, ja, absoluut, nam Marvel een succesvol personage over en maakte er een eigen held van. Het zou zeker niet de eerste en ook niet de laatste keer zijn, want als er iets was waar Stan Lee en de zijnen in overvloed hadden, dan was het wel lef… en de spelregels van het copyright kennen.
In Spanje worden er enkele uitstekende videogames gemaakt. We hebben voorbeelden die zo recent zijn als Denshattack! en niet zo recent als Blasphemous, maar wat keer op keer is bewezen, is dat het geen uitzondering is. Er is talent in Spanje en wanneer dat wordt gekoesterd en ontwikkeld, kan het absoluut uitstekende games opleveren. En ook al komt ieder uit een ander nest, wat bovendien laat zien dat diversiteit nog een van de kwaliteiten is waarin het land uitblinkt, schept dat ook ruimte voor iets anders belangrijks: verrassingen.
Onder die verrassingen valt ook een game die nu in early access beschikbaar is gekomen. Met een roadmap die ons een jaar aan updates belooft vóór de definitieve release, biedt het ons nu al een eerste deel die voor veel andere games een volledig spel zou zijn. En eentje die goed volgestouwd zit. Want Prelude: Dark Pain neemt er geen genoegen mee een goed spel te zijn: het ambieert een spel te zijn waarover we het niet alleen nu hebben, maar ook onder de kandidaten voor GOTY bij de volledige release.
Prelude: Dark Pain speelt zich af in de wereld van Estátera, een gebied dat door de Donkere Pijn is verwoest. Alsof dat nog niet erg genoeg is, regeert De Orde van de Donkere Kruistocht met harde hand en maakt het het leven ellendig voor de mensen die elke dag voor hun overleven moeten vechten tegen de verschijning van de wezens van de Pijn via de scheuren die tussen verschillende realiteiten verschijnen. Maar dat betekent niet dat niemand bereid is ertegen te vechten.
Enkele volkeren, zoals de Blauwe Mallas of de Van Rigmar, zijn vastbesloten hen te bestrijden, en onder hen zijn enkele uitzonderlijke personen opgestaan om de bedreigingen die zich boven de wereld samenballen het hoofd te bieden. Mensen als Soren, Maya of Tammais zullen alles doen wat mogelijk is om een betere toekomst op te bouwen. Of op zijn minst voorkomen dat alles nog erger wordt.
Als dit het uitgangspunt is, bepaalt het ook wat we in het spel zullen aantreffen. Met een voortreffelijke stijl die doet denken aan een kruising tussen Darkest Dungeon en een strip van Mike Mignola entactische RPG-mechanieken die niet onderdoen voor Final Fantasy Tactics: The Ivalice Chronicles of Tactics Ogre: Let Us Cling Together, laat het spel zijn invloeden duidelijk zien. Maar daar is niets mis mee. Integendeel. Want net zo duidelijk als zijn invloeden zijn, is hoe goed het ze heeft weten te verwerken tot iets eigens en, vooral, van een enorme kwaliteit.
Een wereld gedragen door zijn personages
De grootste bijzonderheid van Prelude: Dark Pain ten opzichte van andere TRPG’s is dat elk personage zijn eigen set vaardigheden en persoonlijkheid heeft. Hier zijn er geen klassen, maar is elk personage zijn eigen klasse. Met twee beschikbare vaardigheidstakken, waarbij we die vaardigheden moeten kiezen die we voor elk gevecht het nuttigst en het handigst vinden, voelen geen twee personages hetzelfde aan. En daar wint het spel aan persoonlijkheid.
Spelen met Soren is anders dan spelen met Maya, en dat is weer anders dan spelen met Tammais of Urza of Gala. Hoewel ieder van hen een concrete rol heeft, komen hun sterke punten, vaardigheden en attributen al tot uiting in hun persoonlijkheid en karakter. Waardoor het makkelijk is om favorieten onder de personages te hebben, en liever sommigen mee te nemen dan anderen zowel om wie ze zijn als om wat ze doen.
Dit voegt een component van herspeelbaarheid toe, maar raakt ook aan het grote aspect dat veel spelers zal aanspreken: zijn narratief. Met een interessant verhaal en fascinerende personages is Prelude: Dark Pain een spel dat uitblinkt in de relaties tussen personages. Daarmee laat het zien hoe die uniciteit zich zowel in de gameplay als in het verhaal van het spel zelf vertaalt.
Beschikbaar op Steam in early access, is het de bedoeling dat het volledig uitkomt na nog een jaar ontwikkeling. Maar met een releaseprijs van €19,50, met een korting van 10% die het spel op €17,55 brengt en tussen de 20 en 30 uur speeltijd biedt, zonder de herspeelbaarheidsfactor mee te tellen, zijn er weinig redenen om het niet meteen te halen.
Star Wars Zero Company komt op 27 augustus 2026 uit voor pc, PlayStation 5, Xbox Series X en Xbox Series S. Tegelijk hebben Lucasfilm Games en ontwikkelaar Bit Reactor bevestigd dat Matt Lanter en Dee Bradley Baker in de cast terugkeren. Lanter spreekt opnieuw Anakin Skywalker in; Baker speelt een nieuwe clone met de naam Trick.
Lucasfilm Games en Bit Reactor zeggen dus dat Matt Lanter weer in de huid kruipt van Anakin Skywalker. Dee Bradley Baker, die veel fans kennen als de stem van de Clone Troopers in The Clone Wars en The Bad Batch, krijgt in deze game een andere rol: hij speelt een gloednieuwe clone, Trick. Alleen al daardoor voelt Zero Company meteen wat interessanter voor mensen die die animatieseries op de voet hebben gevolgd.
Volgens Lucasfilm Games en Bit Reactor zit dit er in Star Wars Zero Company:
een singleplayer, turn-based tactiekcampagne die zich afspeelt tijdens de Clone Wars, met veel aandacht voor verhaal en een cinematische presentatie. Heel gek is dat niet, want Bit Reactor is opgezet door veteranen van Firaxis en XCOM;
Hawks, een aanpasbare voormalige officier van de Galactic Republic. Welke stem je hoort, hangt af van de versie van het personage die je kiest: Jonathan Freeman of Erica Luttrell;
Zero Company zelf, een huurlingenteam met een bont gezelschap aan types, waaronder een Clone Trooper, een Mandalorian, een Jedi Padawan en nog meer specialisten;
de opdracht om Kundri Fathom tegen te houden, de meedogenloze leider van de separatistengezinde cultus Infinite Coil. Die rol wordt gespeeld door Rekha Sharma;
en verder stemmen van JB Blanc als Kabb Uppercut, Judy Alice Lee als Jae Mordant, Jim Pirri als Neesh Renark, D.C. Douglas als de droid M-3VO, kortweg Meevo, en Vic Michaelis als Runa Blask.
Voor veel Star Wars-fans zal vooral de rol van Dee Bradley Baker eruit springen. Hij pakt hier niet nog eens een bekende clone uit de series op, maar speelt met Trick juist een nieuw personage binnen het team. Dat geeft Bit Reactor de kans om die vertrouwde Clone Wars-sfeer op te roepen zonder vast te zitten aan een bestaand verhaalspoor.
Bit Reactor zegt dat Star Wars Zero Company een lineaire campagne krijgt van ongeveer 30 tot 40 uur. Hoe lang je er precies over doet, hangt af van de moeilijkheidsgraad en van hoeveel ervaring je al hebt met strategiegames. Er is wel een duidelijke beperking: volgens de studio komt er geen New Game Plus-modus.
Dat de campagne lineair is, wil niet zeggen dat je keuzes nergens toe doen. Bit Reactor meldt dat relaties tussen squadleden groeien via een Bond System, waarmee je ook nieuwe vaardigheden vrijspeelt. Daarnaast kan je teamopstelling bepaalde verhaalmomenten beïnvloeden, ook al blijft de grote lijn van het verhaal overeind.
Met die opzet lijkt Star Wars Zero Company vrij duidelijk op twee groepen tegelijk te mikken. Aan de ene kant heb je Star Wars-fans die vooral komen voor personages, sfeer en verhaal. Aan de andere kant zijn er spelers die van tactische games houden en iets verwachten van een studio met zoveel XCOM-DNA. Werkt die mix echt zoals gehoopt, dan kan dit best eens een van de interessantste Star Wars-games van 2026 worden.
Amazon Games zegt vandaag tegen Gematsu dat het “niets nieuws te melden” heeft over de planning van Tomb Raider: Catalyst. Die reactie volgt op berichten dat de game mogelijk niet meer in 2027 verschijnt, maar pas in 2028. Daarmee zet Amazon Games zich publiekelijk af tegen uitspraken die divisieleider Jeffrey Gattis volgens diezelfde berichten zou hebben gedaan. Daarin klonk juist dat de nieuwe Tomb Raider niet langer op 2027 mikte en naar 2028 was doorgeschoven. Tegelijk laat Amazon Games dat vermeende tijdschema ook niet echt los. In de verklaring aan Gematsu houdt de uitgever het bij één ding: Tomb Raider: Catalyst maakt goede voortgang, meer details later.
En daar zit precies het probleem. Is Tomb Raider: Catalyst nu echt uitgesteld, of niet? De opmerkingen van Jeffrey Gattis werden in de berichtgeving gezien als de eerste officiële aanwijzing dat de game van 2027 naar 2028 was opgeschoven. Amazon Games kiest nu voor een veel neutralere formulering, zonder dat verhaal te bevestigen, maar ook zonder het echt tegen te spreken.
Dus blijft de eigenlijke releaseperiode vaag. Voor fans en iedereen die de franchise volgt, komt het neer op afwachten tot Amazon Games of ontwikkelaar Crystal Dynamics met een formele update naar buiten komt.
Wat we op dit moment wél weten over Tomb Raider: Catalyst:
het is het volgende hoofddeel in de Tomb Raider-serie, ontwikkeld door Crystal Dynamics en uitgegeven door Amazon Games
de game draait op Unreal Engine 5 en moet Lara Croft in een nieuw hoofdstuk van haar bekende avontuur neerzetten
tot voor kort werd vooral uitgegaan van een releasevenster in 2027
uitspraken van Jeffrey Gattis gelden volgens berichten als de eerste officiële aanwijzing dat die planning mogelijk niet meer haalbaar is en dat 2028 realistischer zou zijn
de officiële reactie van Amazon Games aan Gematsu zegt alleen dat de ontwikkeling goed verloopt en noemt geen concrete timing, waardoor je simpelweg niet met zekerheid kunt zeggen of het eerdere releasevenster nog steeds staat
Daarnaast staat Tomb Raider: Catalyst los van Tomb Raider: Legacy of Atlantis, de remake van het origineel uit 1996. Het gaat dus om twee aparte projecten, elk met een eigen planning. Volgens recente berichten heeft ook Tomb Raider: Legacy of Atlantis vertraging opgelopen: van een eerder verwacht moment in 2026 naar 12 februari 2027. Dat maakt het plaatje rond de bredere Tomb Raider-line-up alleen maar lastiger te volgen, zeker als je probeert bij te houden welke game wanneer moet verschijnen.
De discussie over de releasedatum speelt ook nog eens op een gevoelig moment. Volgens recente berichtgeving kreeg Crystal Dynamics te maken met ontslagen, terwijl de Tomb Raider-franchise tegelijk verder wordt uitgebouwd in andere media, waaronder projecten voor Amazon Prime Video en Netflix. Juist dan wil je heldere communicatie zien.
Voorlopig is de officiële lijn van Amazon Games, in de reactie aan Gematsu, vrij eenvoudig: Tomb Raider: Catalyst vordert goed, maar over de releasedatum is er nog niets nieuws te melden. Of dat in de praktijk 2027 wordt of toch 2028, blijft voor nu gewoon een open vraag.
Disney en Lucasfilm lijken hun koers voor het 50-jarig bestaan van Star Wars in 2027 nu duidelijk te hebben: geen remake van de originele trilogie, maar een officiële bioscoopheruitgave van Star Wars: A New Hope uit 1977. Dat zegt Lucasfilm. Online ging van alles rond, maar de plannen voor 2027 draaien volgens diezelfde bron vooral om de viering van juist die allereerste film. En de grote trekker is iets waar veel fans al jaren op hopen: de originele, ongewijzigde versie terug in de bioscoop.
Voor fans betekent dat eindelijk weer een kans om de film te zien zoals hij destijds in de zalen te zien was, dus zonder de latere aanpassingen uit de Special Editions, aldus Lucasfilm. Alles wijst erop dat het bedrijf in 2027 zwaar inzet op heruitgaven, nieuwe merchandise en evenementen rond Star Wars: A New Hope. Het zwaartepunt ligt dus bij erfgoed en nostalgie, niet bij het opnieuw maken van de originele trilogie.
Volgens Lucasfilm bestaan de jubileumplannen voor 2027 uit:
een bioscoopheruitgave van de oorspronkelijke 1977-versie van Star Wars: A New Hope in februari 2027. Dat is groot nieuws, want juist die versie was jarenlang nauwelijks officieel te zien. Veel liefhebbers hopen daarom dat dit later ook de weg vrijmaakt voor een fysieke release van de ongewijzigde originele trilogie. Internationale releasedata voor deze bioscoopheruitgave zijn op dit moment nog niet bekend. Ook is nog onduidelijk in hoeveel markten de film precies opnieuw in roulatie gaat.
Star Wars: A New Hope: Triple Take, een graphic novel die het verhaal van de eerste film opnieuw vertelt vanuit drie perspectieven: Luke Skywalker, Princess Leia en Han Solo. Daarmee mikt Lucasfilm zowel op verzamelaars als op nieuwe lezers.
nieuwe onverkorte audioboekversies van de boekbewerkingen van alle drie de films uit de originele trilogie op 2 februari 2027. Die worden ingesproken door Marc Thompson, een bekende naam onder Star Wars-fans, die al vaker boeken uit dit universum heeft vertolkt.
Star Wars: The Experience, een grootschalige immersieve tentoonstelling die in februari 2027 opent in The Franklin Institute in Philadelphia. Het ziet ernaar uit dat Lucasfilm daarmee ook inzet op een breder publieksmoment buiten film en streaming, vergelijkbaar met hoe grote entertainmentmerken een jubileumjaar optuigen met exposities en live-evenementen.
een veel grotere jubileumcampagne waar Lucasfilm volgens een vertegenwoordiger van Hasbro aan werkt, met een lange reeks producten, samenwerkingen en evenementen verspreid over heel 2027.
Wat ook opvalt: in de plannen van Lucasfilm die tot nu toe bekend zijn, staan nog maar weinig concrete details over aparte jubileumactiviteiten voor The Empire Strikes Back en Return of the Jedi. Los van de nieuwe audioboeken is rond die twee films nog weinig bevestigd.
Wie hoopte op een officiële remake van de originele Star Wars-trilogie zal die verwachting dus moeten bijstellen. Voor fans van de klassieke versie van Star Wars: A New Hope kan 2027 alsnog een heel bijzonder jaar worden.
Volgens Marvel komt Maximum X-Men uit in december 2026, en daarin krijgt Betsy Braddock opnieuw de rol van Psylocke. De nieuwe X-Men-serie van schrijver Christopher Yost en tekenaar Tony S. Daniel sluit volgens Marvel aan op Avengers: Armageddon en volgt een team dat door Storm wordt geleid. Dat is op zichzelf al genoeg om X-Men-fans nieuwsgierig te maken, maar in Marvels aankondiging springt toch vooral één ding eruit: Betsy Braddock keert terug als Psylocke.
En juist daar zit de gevoeligheid. Die codenaam was de afgelopen jaren heel bewust verbonden aan Kwannon, dus met deze aankondiging wakkert Marvel meteen weer een oud debat aan over identiteit, representatie en de vraag wie de naam Psylocke eigenlijk hoort te dragen.
De oorsprong van die controverse ligt in 1989. Betsy Braddock begon als een witte Britse telepaat, maar in een beruchte verhaallijn werd haar bewustzijn ondergebracht in het lichaam van Kwannon, een Japanse huurmoordenaar.
Die versie van Psylocke, Betsy Braddocks geest in Kwannons lichaam, groeide daarna uit tot de bekendste en meest iconische vorm van het personage. Precies dat verleden kreeg later veel kritiek, omdat het vaak werd gezien als een voorbeeld van raciale toe-eigening. Marvel haalt daarmee nu opnieuw een van de gevoeligste identiteitskwesties uit de moderne X-Men-geschiedenis naar voren.
Voor veel oudere lezers is Betsy Braddock nog steeds de “klassieke” Psylocke, maar dat verleden ligt al jaren lastig. In Hunt for Wolverine uit 2018 werden Betsy Braddock en Kwannon weer van elkaar losgemaakt en teruggeplaatst in hun eigen lichamen.
Daarna koos Marvel vrij duidelijk een richting. Betsy Braddock ging verder als Captain Britain, terwijl Kwannon de naam Psylocke overnam. Sindsdien is Kwannon stevig in die rol neergezet, onder meer in teamboeken en in een soloserie uit 2024. Juist daarom voelt deze keuze van Marvel voor een deel van het publiek als meer dan zomaar een creatieve koerswijziging. Het voelt ook als het opnieuw openbreken van een discussie waarvan je had kunnen denken dat die intussen, na veel gedoe, eindelijk wat zorgvuldiger was opgelost.
De reacties lopen dan ook uiteen. Sommige fans zien Betsy Braddock nog altijd als de meest herkenbare of meest iconische Psylocke en vinden het alleen maar logisch dat zij die identiteit terugkrijgt. Anderen zijn daar veel minder gerust op en vrezen juist dat Marvel hiermee de vooruitgang ondergraaft die de afgelopen jaren is geboekt, juist doordat Betsy Braddock en Kwannon eindelijk als twee aparte personages werden behandeld.
Marvel heeft intussen nog altijd niet uitgelegd wat Betsy Braddocks terugkeer als Psylocke betekent voor Kwannons codenaam, haar status of haar rol in de toekomst. Opvallend genoeg lijkt de uitgever intern best te beseffen hoe ingewikkeld dit ligt. Editor Tom Brevoort noemde Betsy Braddocks positie eerder al een “rommelige situatie” en zei ook dat er onder fans geen duidelijke consensus bestaat over de vraag of Betsy Braddock Psylocke moet zijn, Captain Britain, of misschien iets heel anders.
Met Maximum X-Men kiest Marvel voorlopig in elk geval niet voor de veilige, neutrale route. Nog voordat het eerste nummer in de winkels ligt, is een van de meest beladen X-Men-discussies alweer helemaal terug.
Mercedes-Benz kan in de Verenigde Staten voor de strategische keuze komen te staan. Aanleiding is het Amerikaanse wetsvoorstel Connected Vehicle Security Act of 2026. Als dat voorstel in deze vorm wet wordt, kan de verkoop van connected voertuigen worden verboden voor bedrijven waarvan meer dan 15% in handen is van partijen uit China of andere landen die de VS als vijandig aanmerkt.
Voor Mercedes-Benz is dat geen vergezocht scenario. Uit mediaberichten blijkt dat de twee grootste individuele aandeelhouders Chinees zijn. Dat maakt de kwestie extra delicaat. De Verenigde Staten zijn voor Mercedes-Benz namelijk niet alleen een grote afzetmarkt, maar ook een belangrijke plek voor productie. Het concern bouwt al jarenlang voertuigen in Tuscaloosa, Alabama, en heeft daar bovendien miljarden aan extra investeringen aan vastgeknoopt.
Het draait allemaal om die Connected Vehicle Security Act of 2026. Volgens de Amerikaanse Senaatscommissie voor Handel moet die wet risico’s rond data, software en verbonden voertuigen inperken. De vrees in Washington is dat buitenlandse aandeelhouders uit geopolitiek gevoelige landen indirect invloed kunnen uitoefenen op technologie, of toegang kunnen krijgen tot waardevolle voertuigdata. Kijk je naar de cijfers, dan komt Mercedes-Benz er slecht uit. Volgens mediaberichten zijn dit de hoofdpunten voor het bedrijf:
BAIC heeft een belang van 9,98% in Mercedes-Benz.
Geely-topman Li Shufu bezit daarnaast nog eens 9,69%.
Samen is dat 19,67%, dus ruim boven de voorgestelde grens van 15%.
Volgens berichten probeert Mercedes-Benz daarom niet als eerste zijn aandeelhoudersstructuur drastisch te verbouwen, maar richt het zich eerst op beïnvloeding van de wet zelf.
Het bedrijf zou in Washington lobbyen voor een hogere drempel van 25%, of anders voor een beoordeling die uitgaat van feitelijke controle in plaats van passief aandelenbezit.
Daarachter zit de redenering dat Chinese investeerders wel aandelen hebben, maar niet aan het roer staan van de dagelijkse bedrijfsvoering en ook geen directe controle hebben over gevoelige systemen of data.
Een Amerikaanse blokkade zou voor Mercedes-Benz veel verder gaan dan een symbolische tik op de vingers. De fabrikant heeft in de VS een serieus industrieel fundament neergezet, met de fabriek in Alabama als zichtbaar middelpunt.
In Tuscaloosa, Alabama, komt een belangrijk deel van de SUV-productie van de band. Mercedes-Benz heeft daar ook nog eens extra kapitaal voor gereserveerd. Toegang tot de Amerikaanse markt is daardoor niet alleen commercieel belangrijk, maar ook operationeel.
Als connected voertuigen daar niet meer verkocht mogen worden, raakt dat dus niet alleen de omzet. Het zet ook vraagtekens bij de logica van verdere lokale investeringen.
Tegelijkertijd kan Mercedes-Benz China niet zomaar loslaten. Het merk werkt daar al jaren via joint ventures, onder meer met BAIC, en leunt er sterk op voor zowel productie als verkoop. Alleen is die markt minder vanzelfsprekend winstgevend geworden. Chinese EV-merken worden sterker, en buitenlandse premiummerken hebben het moeilijker dan een paar jaar geleden.
Daarmee wordt de spagaat alleen maar groter. Minder afhankelijk worden van China klinkt geopolitiek gezien logisch. Zakelijk ligt dat een stuk lastiger.
De wet zelf is trouwens nog niet in beton gegoten. Volgens de Amerikaanse Senaatscommissie voor Handel is het voorstel inmiddels door die commissie heen, maar de voltallige Senaat moet zich er nog over uitspreken. Binnenkort gaat de Senaat er verder over door. De nalevingstermijn loopt tot 2030, en er zijn uitzonderingen of ontheffingen mogelijk. Dat wijst eerder op druk om te herstructureren dan op een onmiddellijk verbod.
In Washington lopen de reacties, afgaand op mediaberichten, uiteen. Voorstanders noemen de maatregel nodig voor de nationale veiligheid en voor de economische weerbaarheid van de VS. Critici, onder wie senator Ted Cruz, zeggen juist dat de wet wel heel nadrukkelijk op Mercedes-Benz lijkt te zijn gericht en intussen Amerikaanse rivalen zoals Cadillac in de kaart kan spelen.
Daarom kijken veel mensen verder dan alleen naar Mercedes-Benz. Analisten zien hierin, volgens mediaberichten, een voorproefje van een auto-industrie waarin eigendom, software en markttoegang steeds directer door geopolitiek worden gestuurd. Er wordt ook gekeken naar Volvo, dat ondanks de band met Geely in de VS vooralsnog een uitzonderingspositie heeft. De uitkomst kan dus veel meer merken raken dan alleen Mercedes-Benz.
